♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

[ABOALFAZL]

تو همونی که توی موج بلا

واسه تو دستامو قایق میکنم

اگه موج ها تو رو از من بگیرن

قطره قطر آب میشم دق میکنم

وای که دلم طاقت دوریتو هیچ نداره

بغض نبودنت اشکامو در میاره

ای که بی تو این کویر خواب بارون میبینه

وقتی نیستی غم دنیا توی قلبم میشینه

ای که بی تو واسه من همه دنیا قفسه

هستی از نبودن تو التهاب نفس

وای که دلم طاقت دوریتو نداره

بغض نبودنت اشکامو در میاره

توی ُبهت غم و تنهایی من

به سرم دست نوازش کشیدی

وای که دلم طاقت دوریتو نداره

بغض نبودن تو اشکمو در میاره

[ABOALFAZL]

اشک رازیست

لبخند رازیست

عشق رازیست

اشک آن شب لبخند عشقم بود

قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی

من درد مشترکم

مرا فریاد کن

درخت با جنگل سخن می گوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن می گویم

نامت را به من بگو

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده

من ریشه های تو را دریافته ام

با لبانت برای همه ی لب ها سخن گفته ام

و دست هایت با دستان من آشناست

در خلوط روشن با تو گریسته ام

برای خاطر زندگان،

و در گورستان تاریک خوانده ام

زیباترین سرود ها را؛

زیرا که مردگان این سال

عاشق ترین زندگان بوده اند

دستت را به من بده

دست های تو با من آشناست

ای دیر یافته با تو سخن می گویم

بسان ابر که با طوفان

بسان علف که با صحرا

بسان باران که با دریا

بسان پرنده که با بهار

بسان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من

ریشه های تورا دریافته ام

زیرا که صدای من

با صدای تو آشناست

[ABOALFAZL]

تنگ غروب خورشید اسیره

می ترسم امشب خوابم نگیره

سیاهی شب چشماشو وا کرد

ستاره من تو رو صدا کرد

باز مثل هر شب از دیده پنهون

یه مرد عاشق با چشم گریون

آواز می خونه از پشت دیوار

کی خوابه امشب کی مونده بیدار؟

چرا شب ما سحر نمیشه

ُ گل ستاره پر پر نمیشه

تو شهر خورشید یه قصر نوره

راه من و تو امشب چه دوره

[. : : H@med : : .]

سر آغاز
به نام خدایی که جان آفرید سخن گفتن اندر زبان آفرید
خداوند بخشنده‌ی دستگیر کریم خطا بخش پوزش پذیر
عزیزی که هر کز درش سر بتافت به هر در که شد هیچ عزت نیافت
سر پادشاهان گردن فراز به درگاه او بر زمین نیاز
نه گردن کشان را بگیرد بفور نه عذرآوران را براند بجور
وگر خشم گیرد به کردار زشت چو بازآمدی ماجرا در نوشت
دو کونش یکی قطره در بحر علم گنه بیند و پرده پوشد بحلم
اگر با پدر جنگ جوید کسی پدر بی گمان خشم گیرد بسی
وگر خویش راضی نباشد ز خویش چو بیگانگانش براند ز پیش
وگر بنده چابک نیاید به کار عزیزش ندارد خداوندگار
وگر بر رفیقان نباشی شفیق بفرسنگ بگریزد از تو رفیق
وگر ترک خدمت کند لشکری شود شاه لشکرکش از وی بری
ولیکن خداوند بالا و پست به عصیان در زرق بر کس نبست
ادیم زمین، سفره‌ی عام اوست چه دشمن بر این خوان یغما، چه دوست
وگر بر جفا پیشه بشتافتی که از دست قهرش امان یافتی؟
بری، ذاتش از تهمت ضد و جنس غنی، ملکش از طاعت جن و انس
پرستار امرش همه چیز و کس بنی آدم و مرغ و مور و مگس
چنان پهن‌خوان کرم گسترد که سیمرغ در قاف قسمت خورد
مر او را رسد کبریا و منی که ملکش قدیم است و ذاتش غنی
یکی را به سر برنهد تاج بخت یکی را به خاک اندر آرد ز تخت
کلاه سعادت یکی بر سرش گلیم شقاوت یکی در برش
گلستان کند آتشی بر خلیل گروهی بر آتش برد ز آب نیل
گر آن است، منشور احسان اوست وراین است، توقیع فرمان اوست
پس پرده بیند عملهای بد همو پرده پوشد به آلای خود
بتهدید اگر برکشد تیغ حکم بمانند کروبیان صم و بکم
وگر در دهد یک صلای کرم عزازیل گوید نصیبی برم
به درگاه لطف و بزرگیش بر بزرگان نهاده بزرگی ز سر
فروماندگان را به رحمت قریب تضرع کنان را به دعوت مجیب
بر احوال نابوده، علمش بصیر بر اسرار ناگفته، لطفش خبیر
به قدرت، نگهدار بالا و شیب خداوند دیوان روز حسیب
نه مستغنی از طاعتش پشت کس نه بر حرف او جای انگشت کس
قدیمی نکوکار نیکی پسند به کلک قضا در رحم نقش بند
ز مشرق به مغرب مه و آفتاب روان کرد و گسترد گیتی بر آب
زمین از تب لرزه آمد ستوه فرو کوفت بر دامنش میخ کوه
دهد نطفه را صورتی چون پری که کرده‌ست بر آب صورتگری؟
نهد لعل و فیروزه در صلب سنگ گل لعل در شاخ پیروزه رنگ
ز ابر افگند قطره‌ای سوی یم ز صلب اوفتد نطفه‌ای در شکم
از آن قطره لولوی لالا کند وز این، صورتی سرو بالا کند
بر او علم یک ذره پوشیده نیست که پیدا و پنهان به نزدش یکیست
مهیا کن روزی مار و مور وگر چند بی‌دست و پایند و زور
به امرش وجود از عدم نقش بست که داند جز او کردن از نیست، هست؟
دگر ره به کتم عدم در برد وزان جا به صحرای محشر برد
جهان متفق بر الهیتش فرومانده از کنه ماهیتش
بشر ماورای جلالش نیافت بصر منتهای جمالش نیافت
نه بر اوج ذاتش پرد مرغ وهم نه در ذیل وصفش رسد دست فهم
در این ورطه کشتی فروشد هزار که پیدا نشد تخته‌ای بر کنار
چه شبها نشستم در این سیر، گم که دهشت گرفت آستینم که قم
محیط است علم ملک بر بسیط قیاس تو بر وی نگردد محیط
نه ادراک در کنه ذاتش رسد نه فکرت به غور صفاتش رسد
توان در بلاغت به سحبان رسید نه در کنه بی چون سبحان رسید
که خاصان در این ره فرس رانده‌اند به لااحصی از تگ فرومانده‌اند
نه هر جای مرکب توان تاختن که جاها سپر باید انداختن
وگر سالکی محرم راز گشت ببندند بر وی در بازگشت
کسی را در این بزم ساغر دهند که داروی بیهوشیش در دهند
یکی باز را دیده بردوخته‌ست یکی دیده‌ها باز و پر سوخته‌ست
کسی ره سوی گنج قارون نبرد وگر برد، ره باز بیرون نبرد
بمردم در این موج دریای خون کز او کس نبرده‌ست کشتی برون
اگر طالبی کاین زمین طی کنی نخست اسب باز آمدن پی کنی
تأمل در آیینه‌ی دل کنی صفائی بتدریج حاصل کنی
مگر بویی از عشق مستت کند طلبکار عهد الستت کند
به پای طلب ره بدان جا بری وزان جا به بال محبت پری
بدرد یقین پرده‌های خیال نماند سراپرده الا جلال
دگر مرکب عقل را پویه نیست عنانش بگیرد تحیر که بیست
در این بحر جز مرد داعی نرفت گم آن شد که دنبال راعی نرفت
کسانی کز این راه برگشته‌اند برفتند بسیار و سرگشته‌اند
خلاف پیمبر کسی ره گزید که هرگز به منزل نخواهد رسید
محال است سعدی که راه صفا توان رفت جز بر پی مصطفی

[. : : H@med : : .]

طاقت



طاقت من طاقت دل طاقت سنگ است



غزل پریده رنگ است دلترانه تنگ است



نه در زمین نه در زمان جای درنگ است



بیا که وقت تنگ است مراحوصله تنگ است



مرا حوصله تنگ است


هر کسی همنفسم شد دست آخر قفسم شد



منساده به خیالم که همه کار و کسم شد



اون که عاشقانه خندید خنده‌های من رودزدید



پشت پلک مهربونی خواب یک توطئه می‌دید

رسیده‌ام به ناکجا خسته ازاین حال و هوا



حدیث تن نیست مرا طاقت من نیست



مرا طاقت من نیست، مرا طاقت مننیست

نه در زمین نه در زمان جای درنگ است



بیا که وقت تنگ است مرا حوصلهتنگ است



مرا حوصله تنگ است

هر کسی همنفسم شد دست آخر قفسم شد



من سادهبه خیالم که همه کار و کسم شد



اون که عاشقانه خندید خنده‌های من رو دزدید



پشتپلک مهربونی خواب یک توطئه می‌دید



رسیده‌ام به ناکجا خسته از این حال وهوا



حدیث تن نیست مرا طاقت من نیست



مرا طاقت من نیست، مرا طاقت مننیست

طاقت من طاقت دل طاقت سنگ است



دل ترانه تنگ است غزل پریده رنگ است



نه در زمین نه در زمان جای درنگ است



بیا که وقت تنگ است مرا حوصله تنگ است



مرا حوصله تنگ است

[. : : H@med : : .]

آشفته بازار



دلم تنگ است



دلم می‌سوزد از باغی که می‌سوزد



نهدیداری نه بیداری



نه دستی از سر یاری



مرا آشفته می‌دارد



چنین آشفتهبازاری




تمام عمر بستیم و شکستیم



به جز بار پشیمانی نبستیم



جوانی راسفر کردیم تا مرگ



نفهمیدیم به دنبال چه هستیم

جوانی را سفر کردیم تامرگ



نفهمیدیم به دنبال چه هستیم

عجب آشفته بازاریست دنیا



عجب بیهودهتکراریست دنیا

چه رنجی از محبتها کشیدیم



برهنه پا به تیغستاندویدیم



نگاه آشنا دراین همه چشم



ندیدم و ندیدیم و ندیدم



سبکباران ساحلهاندیدند



به دوش خستگان باریست دنیا



مرا در موج حسرتها رها کرد



عجب یاروفاداریست دنیا

عجب آشفته بازاریست دنیا



عجب بیهوده تکراریستدنیا



میان آنچه باید باشد و نیست



عجب فرسوده دیواریست دنیا

عجب خوابپریشانیست دنیا



عجب یار وفاداریست دنیا



عجب دریای طوفانیست دنیا



عجب آشفتهبازاریست دنیا

عجب یار وفاداریست دنیا



عجب دریای طوفانیستدنیا

[. : : H@med : : .]

شب شکن





وقتی تو شب گم می‌شدم ستاره شب‌شکن نبود



میون اینشب‌زده‌ها کسی به فکر من نبود



وقتی تو شب گم می‌شدم همخونه خواب گلمی‌دید



همسایه از خوشه خواب سبد سبد خنده می‌چیــــــد



آواز خون کوچه‌هاشعرهاش رو از یاد برده بود



چراغها خوابیده بودن شعله‌شون رو باد بردهبود

آخ اگه شب شیشه‌ای بود پل به ستاره می‌زدم



شکست آیینه شب رو نیزهخورشیــد می‌شدم



آخ اگه مرگ امون می‌داد دوباره باغ می‌شدم



تو رگ یخ بسته شبنبض چــــراغ می‌شدم

وقتی تو شب گم می‌شدم ستاره شب‌شکن نبود



میون اینشب‌زده‌ها کسی به فکـر من نبود


آخ که تو اقیانوس شب سوختنم رو کسیندید



تو برزخ بیداد شب کسی به دادم نرسید



وقتی تو شب گم می‌شدم دلم می‌خواستشعله بشم



رو سایه‌های یـــخ زده دست نوازش بکشــم



دلم می‌خواست آشتی بدم تگرگرو با اقاقیا



خورشید مهربونی رو مهمون کنم به خونه‌ها

آخ اگه مرگ امونمی‌داد دوباره باغ می‌شدم



تو رگ یخ بسته شب نبض چراغ می‌شدم

وقتی تو شبگم می‌شدم ستاره شب‌شکن نبود



میون این شب‌زده‌ها کسی به فکـر من نبود



وقتی توشب گم می‌شدم همخونه خواب گـل می‌دید



همسایه از خوشه خواب سبد سبد خندهمی‌چیــــــد

[. : : H@med : : .]

شمالی





شمالی گفتی و شعر یادم اومد



مثل شیرین که بود فرهادماومد



بلند گفتم آهای مردم چه ساده‌ان



یه باری رو دوش فریادم اومد



همه چیزاکه یادم رفته بودن



همه‌اش چشم بسته از سر یادم اومد



خزر با ماهی‌ها و گیلهمردهاش



زنها و بچه‌ها و پیــرمردهاش



با اون گوش ماهیهای رنگ وارنگهاش



همهریز و درشتها و بلندهاش

شمالی گفتی و شعر یادم اومد



مثل شیرین که بودفرهادم اومد

[. : : H@med : : .]

بلند گفتم آهای مردم چه ساده‌ان



یه باری رو دوش فریادماومد



همه چیزا که یادم رفته بودن



همه‌اش چشم بسته از سر یادم اومد



خزر باماهی‌ها و گیله مردهاش



زنها و بچه‌ها و پیــرمردهاش



با اون گوش ماهی‌های رنگوارنگهاش



همه ریز و درشتها و بلندهاش

شمالی بوی بارون دارهکوزه‌ات



بذار مکتب بره طفل رفوزه‌ات



نرو خوش باش و قلک خالی بفروش



بذاربار رو زمین بردارش از دوش



کمک کن تا خرابها رو بسازیم



برای ساختنش جون منمروش

برای ساختنش جون منم روش



همه دنیا فدای تاری از موش

بباف بادست پر پینه‌ات حصیر رو



بشورش از قفس اسم اسیر رو



طناب رو پاره کن زنجیر روبنداز

[. : : H@med : : .]

بزن باز از سر نو زیر آواز



از دست سر شعر بخون آواز رو سر کن



بخونو خونده‌هاشون رو از بر کن



تمام شالیکارها رو خبر کن



همه دریاها رو زیر وزبر کن



بدون فردا دیگه آزادی داریم



هزارتا ده به ده آبادی داریم

بدونفردا دیگه آزادی داریم



هزارتا ده به ده آبادیداریم