♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

[. : : H@med : : .]

در گذشته از یار خود روی بر می تافتم

اگر کیش ومی را همان مذهب خویش نمی یافتم

لیکن امروز قلب من پذیرای هر نقش شده است :

چراگاه اهوان " صومعه ی راهبان " بتکده " کعبه " الواح تورات مصحف قران

من به دین عشق سر سپرده ام و به هر سوی

که کاروان های ان رهسپار شود راه خواهم جست

[. : : H@med : : .]

بر لبانم سایه ای از پرسشی مرموز

در دلم دردیست بی ارام و هستی سوز

راه سرگردانی این روح عاصی را

با تو خواهم در میان بگذاردن امروز

در کتابی یا که خوابی ؟ خود نمی دانم

نقشی از ان بارگاه کبریا دیدم

تو به کار داوری مشغول و صد افسوس

در ترازویت ریا دیدم " ریا دیدم

ما در اینجا خاک پای باده و معشوق

ناممان " میخوارگان رانده و رسوا

تو در ان دنیا " می و معشوق می بخشی

مومنان بیگناه پارسا خود را ؟!

[. : : H@med : : .]

غنچه با لبخند می گوید:تماشایم کنید

گل تبابد چهره ی همچون چلچراغ

یک نظر در روی زیبایم کنید

سروناز سرخوش و طناز

می بالد به خویش

گوشه چشمی به بالایم کنید

باد نجوا می کند در گوش برگ

سر در آغوش گلی دارم کنار چتر بید

راه دوری نیست پیدایم کنید

آب گوید :زاری ام را بشنوید

گوش بر اوای غمهایم کنید

پشت پرده باغ اما

در هراس ، باز پاییز است

در راهند آن دژخیم و داس

سنگ ها هم حرفهایی می زنند

گوش کن خاموش ها گویا ترند

از در ودیوار می بارد سخن

تا کجا دریابد آن را جان من ؟

در خموشی های من فریادهاست

آن که دریابد چه می گویم کجاست ؟

اشنایی با زبان بی زبانان چو ما دشوار نیست

چشم و گوشی هست مردم را دریغ گوش ها هشیار نه

چشم ها بیدار نیست !!

[. : : H@med : : .]

در اتاقی دلگیر ُ طعم تلخ سیگار مدرک پی اچ دی بر فراز دیوار

صف کوتاه شعور ُ صف طولانی نان قرص ده تا ده تا ُ چای ُ لیوان لیوان

نرودا در تبعید ُ مرگ پاک لورکا لحظه ای با نیچه ُ سفری با کافکا

کاتبان در مسلخ ُ این جماعت در خواب صادق زنده به گور ُ بوف کورش نایاب

قهوه ی تلخ خاچیک ُ فال شیرین مادام قلمی بی جوهر ُ جدولی نیمه تمام

لاشه ی اندیشه ُ دفن در پرلاشز از خود ژان پل سارتر ُ تا کلام مارکز

پوزه بند سانسور ُ شیهه یک شاعر عشق زیر پوتین مردمان عابر

شاملو در محبس ُ شعر غمگین فروغ دوستت دارم ها ُ همه نیرنگ و دروغ

[. : : H@med : : .]

سو سو بزن امشب که به فردا برسانیم

چشمی به افق های تماشا برسانیم

آرامش خاکستری پنجره ها را

فردا به بنفش آبی غوغا برسانیم

ای وسوسه ی کال فراسو خبری هست ؟

بشتاب ُ بیا تا خودمان را برسانیم

با باد غریبی که رها میوزد امشب

خود را به همان روز مبادا برسانیم

چند آن همه دیروز ؟ چرا این همه امروز ؟

دستی به فراوانی فردا برسانیم

یک جرعه جنون کاش که بی تابی خود را

امشب به ندانیم کجاها برسانیم

انگار در این فاصله موج از نفس افتاد

باید عطشی تازه به دریا برسانیم !

[. : : H@med : : .]

وحشت از عشق که نه ُ ترسم از فاصله هاست

وحشت از غصه که نه ُ ترسم از خاتمه هاست

ترس بیهوده ندارم ُ صحبت از خاطره هاست

صحبت از کشتن ناخواسته ی عاطفه هاست

کوله باری پر از هیچ ُ که بر شانه ی ماست

گله از دست کسی نیست ُ مقصر دل دیوانه ماست

[. : : H@med : : .]

در این زمانه هیچ کس خودش نیست

کسی برای یک نفس خودش نیست

همین دمی که رفت و بازدم شد

نفس نفس ُ نفس نفس خودش نیست

همین هوا که عین عشق پاک است

گره که خورد با هوس خودش نیست

خدای ما اگر که در خود ماست

کسی که بی خداست ُ پس خودش نیست

دلی که گرد خویش می تند تار

اگر چه قدر یک مگس ُ خودش نیست

مگس ُ به هر کجا ُ به جز مگس نیست

ولی عقاب در قفس ُ خودش نیست

تو ای من ُ ای عقاب بسته بالم

اگر چه بر تو راه پیش و پس نیست

تو دست کم ُ کمی شبیه خود باش

در این جهان که هیچ کس خودش نیست

تمام درد ما همین خود ماست

تمام شد ُ همین وبس : خودش نیست !!

[. : : H@med : : .]

شمردن بلد نیستم ُ دوست داشتن بلدم

گاهی شده یکی رو دو بار دوست داشته باشم

دو نفر یک جا !

چه می شود کرد ؟

دوست داشتن بلدم ُ شمردن بلد نیستم !!!

[. : : H@med : : .]

یک نفر کودکی هایم را دزدید

و به جایش غم و تردید کشید

و نیندشید با خود

که چه تلخ است

که این طفل از امروز نخواهد خندید

یک نفر با ترس لب های حقیقت را دوخت

و به من حرف دروغی آموخت

شعله ای را افروخت سوخت جانم را جانم را سوخت

یک نفر خاطره هایم را بر باد نشاند

تا دگر هیچ نماند

و به من گفت خدا یار خطا کاران نیست

واز این قصه ی پر شور دگر هیچ نخواند !

[. : : H@med : : .]

قمار بی برنده ایست ُ بازی تلخ روزگار

چه برده و چه باخته ُ از این قمار خسته ام

گذشته از جاده ما ُ تهی ترین غبارها

از این غبار بی سوار ُ از انتظار خسته ام

همیشه یاور است یار ُ ولی ز آن که یار ماست

از آنکه یار شد مرا دیدن یار خسته ام !