♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

[. : : H@med : : .]

سفری در راه است ُ آرزویم همه در آغوش باد

خنده ها در مهمانی اشک ُ امید در سنگلاخ زمان

با تنی زخمی و عریان سفری در راه است

باید بروم چون شبنم ُ اسیر پنجه گلبرگم

باید بروم در سنفونی مردگان تا که آهنگ شوم

در من همه حس زیبای خداوندی ُ ناکام آنچه مانده

همه تلخ ...همه سرد ...همه پر غصه و درد ...

سفری در راه است ُ باید ...

[. : : H@med : : .]

آسوده دلان را ُ غم شوریده سران نیست

این طایفه را ، غصه رنج دگران نیست

راز دل ما پیش کسی باز نگویید

هر بی بصری با خبر از بی خبران نیست

غافل منشینید ز تیمار دل ریش

این شیوه پسندیده صاحبنظران نیست

ای همسفران ، باری اگر هست ببندید

این خانه اقامتگه ما رهگذران نیست

ما خسته دلان ، از بر احباب چو رفتیم

چشمی ز پی قافله ما نگران نیست

[. : : H@med : : .]

مدتهاست هیبت این واژه های حجیم ما را گرفته ! سادگی را مرده ایم ...

رسم خوشایندی بود حیف ! پیشترها ُ دستان نیایش بلند تر بود ُ صداقت صدا ها ُ رساتر

حالا برای هرچه خوبی و زیبایی ُ نا چار می نویسیم بود !!

نمی دانم چند دست دیگر از سرناامیدی ُ زانوی غصه به آغوش می فشرند !

چند آسمان غروب که می شود ُ یاد این تکراری ترین غم ...یاد مرگ سادگی می افتند

حرفهایمان را جامه ی پر طمطراق پوشانده ایم که چه ! ؟

این همه رنگ ...کی کدر شدیم ؟ با این همه باز... کورسویی ُ بند باغچه ی دل را

می لرزاند .

امید را با کوک بزرگی به زندگی دوخته ام .

شاید دوباره سحری با طلوع سادگی ها آغاز شد ...

با لبخند پیر خورشید !

[. : : H@med : : .]

جمعی متفکر اندر ره دین

جمعی به گمان فتاده در راه یقین

می ترسم از آنکه بانگ آید روزی

کای بیخبران راه نه آنست و نه این !

[. : : H@med : : .]

دلم قلمرو جغرافیای ویرانی است

هوای ناحیه ی ما همیشه بارانی است

دلم میان دو دریای سرخ مانده سیاه

همیشه برزخ دل تنگه ی پریشانی است

مهار عقده ی آتشفشان خاموشم

گدازه های دلم دردهای پنهانی است

صفات بغض مرا فرصت بروز دهید

درون سینه ی من انفجار زندانی است

تو فیض یک اقیانوس آب آرامی

سخاوتی ُ که دلم خواهشی بیابانی است

[. : : H@med : : .]

گفتی که : چو خورشید زنم سوی تو پر

چون ماه ُ شبی میکشم از پنجره سر

اندوه که خورشید شدی ُ تنگ غروب

افسوس که مهتاب شدی ُ وقت سحر !

[. : : H@med : : .]

ابریق می مرا شکستی ربی

بر من در عیش بستی ربی

من می خورم و تو میکنی بد مستی خاکم به دهن ُ مگر تومستی ربی ؟

ناکرده گناه در جهان کیست بگو آن کس که نکرده است گنه کیست بگو؟

من بد کنم و تو بد مکافات دهی پس فرق میان من و تو چیست بگو !

[. : : H@med : : .]

منحنی قامتم ُ قامت ابروی توست

خط مجانب بر آن ُ سلسله گیسوی توست

حد رسیدن به او ُ مبهم و بی انتهاست

بازه تعریف دل ُ در حرم کوی دوست

چون به عدد یک توایی ُ من همه ی صفرها

آن چه که معنی دهد ُ قامت دلجوی توست

پرتوی خورشید شد ُ مشق از آن روی تو

گرمی جان بخش او ُ جزیی از آن خوی توست

بی تو وجودم بود ُ یک سری واگرا

ناحیه هم گراش ُ دایره ی روی توست

[. : : H@med : : .]

وقتی که خواب نیست ، ز رویا سخن مگو

آنجا که آب نیست ، ز دریا سخن مگو

پاییزها به دور و تسلسل رسیده اند از باغ های سبز شکوفا ، سخن مگو

یاد از شراب ناب مکن ، آتشم مزن

خشکیده بیخ تاک ، حریفا سخن مگو

چون نیک بنگری ، همه از او بی وفا تریم

با من ز بی وفایی دنیا سخن مگو

ب ان که بسته است به نابودی ات کمر

از مهر و آشتی و مدارا سخن مگو

آری هنوز پاسخ آن پرسش بزرگ با شام آخرست و یهودا ، سخن مگو

این باغ مزدکی است ، بهل باغ عیسوی حرف از بشر بزن ، ز چلیپا سخن مگو

طلعت صریح با تو سخن گفت ، پس تو هم با شب به استعاره و ایما ، سخن مگو

خورشید ما به چوبه ی اعدام بسته شد

از صبح و آفتاب در اینجا سخن مگومگو !

[. : : H@med : : .]

سه ره پیداست ، نوشته بر سر هر یک به سنگ اندر

حدیثی که نمی خوانی بر آن دیگر

نخستین راه ، راه نوش و راحت و شادی

به ننگ آغشته ، اما رو به شهر و آبادی

دو دیگرراه نیمش ننگ نیمش نام

اگر سر بر کنی غوغا و گر در دم کشی آرام

سه دیگر راه بی برگشت ، بی فرجام

من اینجا بس دلم تنگ است و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بی برگشت بگذاریم

ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است !