تک بیتی های صائب تبریزی

درین بساط،من آن آدم سیه کارم

که فکر دانه برآورد از بهشت مرا

***
به بوی پیراهن از دوست صلح نتوان کرد

کجا فریب دهد جلوه ی بهشت مرا؟

***
چو برگ،برسرحاصل نمیتوان لرزید

کجاست سنگ،که دل ازسمر گرفت مرا

***
می شوم گل، درگریبان خار می افتد مرا

غنچه می گردم، گره در کار می افتد مرا

***
بس که دارم انفعال از بی وجودیهای خویش

آب گردم چون کسی از خاک بردارد مرا

***
چندان که پا زکوی خرابات می کشم

آب روان حکم قضا می برد مرا

***
غمگین نیم که خلق شمارند مرا

نزدیک میکنم به خدا، دست رد مرا

***
ز زندگانی خود، چرخ سیر کرد مرا

دم فسرده این پیر، پیر کرد مرا

***
گرفت نفس غیوراختیار ازدستم

مدد کنیدکه کافر اسیر کرد مرا

***
خانه بر دوش تر ازابر بهاران بودم

لنگر درد تو، چون کوه گران کرد مرا

***
سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا

صحبت پیر خرابات جوان کرد مرا

***
گرچه خورشید به خود تیغ زنم معذورم

طرفی نیست درین عالم نامرد مرا

***
وادی پیمودن رااز سر گرفتن مشکل است

چون زلیخا ، عشق میترسم جوان سازد مرا

***
می کنم در جرعه اول سبک بالش ز غم

چون سبو هرکس که بار دوش می سازد مرا

***
فیض صبح زنده دل بیش است از دلهای شب

مرگ پیران از جوانان بیشتر سوزد مرا

***
بر نمی آیم به رنگی هر زمان چون نو بهار

سرو آزادم که دائم یک قبا باشد مرا

***
تا ننوشانم ، نگردد در مذاقم خوشگوار

درقدح چون خضراگر آب بقا باشد مرا

***
چون ز دنیا نعمت الوان هوس باشد مرا؟

خون دل چندان نمی یابم که بس باشد مرا