کاربر سایت
چه زیباست بخاطر تو زیستن
وبرای تو ماندن و به پای تو مردن و به عشق تو سوختن
و چه تلخ وغم انگیز است دور از تو بودن
برای تو گریستن و به عشق و دنیای تو نرسیدن
ای کاش می دانستی بدون تو مرگ گواراترین زندگی است
بدون تو و به دور از دستهای مهربانت زندگی چه تلخ و ناشکیباست
ای کاش می دانستی مرز خواستن کجاست
و ای کاش می دیدی قلبی را که فقط برای تو می تپد
کاربر سایت
خواهم امشب را که با غم سر کنم
دفتری با اشک چشمم تر کنم
نام آن دفتر نهم دیوان عشق
اشک را عنوان آن دفتر کنم
باز دلم گرفته گریم اختیاری نیست
آخه جز گریه منو کاری نیست
یه عمری از محبت بی نصیبم ای خدا
آخه من غریبم ای خدا
کو خوبی کدوم مهر ما که چیزی ندیدیم
از این دنیای شیرین فقط سختی کشیدیم
کدوم بخت کدوم شانس ما که شانسی نداریم
هی پشت سر هم همش بد میاریم
ما خون جگر خوردیم سوختیم وساختیم
به جرم زنده بودن همه هستی را باختیم
عشق
کاربر سایت
یا تو زیباتر شدی ! ....
یا چشام بارونیه ! ..
این قفس بازه ولی....
قلب ِ من زندونیه..
ـ
من پشیمون میکنم جاده رو از رفتنت !
تو نباشی می پره عطرتم از پیرهنت...
ــ
میخـوام آروم شم!!
تـــــو نمی ذاری!
هر دو بی رحمن : عشق و بیزاری!
همه دنیامو زیرو رو کردم
تو رو شاید دیر آرزو کردم !
ــ
ـ
قدمای آخرو آهسته تر بردار !
واسه من کابوسه فکر ِ آخرین دیدار !
بغض ِ این آهنگ مارو تا کجاها بُرد!
شایدم تقدیرمو امشب به رحم آوُرد !
ـ
به تلافی ِ اونهمه تلخیم !
گله هاتم طعم ِ عسل شد!
غم معصومانه ی چشمات..
به تبسم ِ تازه بدل شد!
میشه با من هزار و یکسال..
به بهانه ی قصه بمونی!؟
همه مرثیه های سکوتم ..
به بهار ِتو باغ غزل شد......
نفس کشیدن ، دل سپردن ، مثل دریا ..... ماه من!!
از تو خوندن .. با تو موندن.. مقصد من.. راه من
همینه رویام.. آرزوهام.. سرگذشت آه من
نرفته برگرد که با تو شاید.. خدا گذشت از گناهِ من!
.
تو مثل بارون .. غمو آسون .. می بری از یاد من
با تو خوبن.. بی غروبن... خاطرات ِ شاد من
زارو خسته.. دلـشکسته .. بینوا فرهاد من!
مرغ ِآمـیـن! .. کی به شیرین .. می رسه فریاد من
کاربر سایت
ما در هیات پروانه ی هستی، با همه ی توانا یی ها و تمدن ها مان شاخکی بیش نیستیم !
برای زمین هفتاد کیلو گوشت با هفتاد کیلو سنگ تفاوتی ندارد .
یادمان باشد کسی مسئول دلتنگی ها و مشکلات ما نیست
اگر رد پای دزد ارامش و سعادت را دنبال کنیم
سرانجام به خودمان خواهیم رسید
که در انتهای هر مفهومی نشسته ایم
و همه ی چیز ها ی تلنبار مربوط و نا مربوط را زیر و رو می کنیم ...
بر جریان باد ایستادن و اگاها نه جبر مطلق را پذیرا شدن رسالت راستین ماست !
در این گوی سر به هوا هیچ چیز مال هیچ کس نیست
و هیچ تکیه گاهی نمی تواند پناه گاهی گردد
می ماند ناب ترین و عمیق ترین حس زندگی
یعنی دوست داشتن و دوست داشته شدن
که شاید باعث فراموشی رنج عظیم بودن گردد ...
کاربر سایت
بچه که بودم اگر کار بدی می کردم آدم بزرگ ها به من چشم غره می رفتند
و من می فهمیدم که کارم اون قدر بد بوده که توانسته اون ها رو ناراحت بکنه !
دیگه انجامش نمی دادم یا اگر هم تکرار می شد آن قدر می گفتم ببخشید
تا از نگاه سرد اون ها در امان بمونم .
اما کمی که بزرگ تر شدم فهمیدم فقط ما کوچولو ها اشتباه نمی کنیم
آدم بزرگ ها هم اشتباه می کنند با این تفاوت که اشتباهاتشون خیلی بد تر از مال ما است ...
اما ان قدر به خودشون مطمئن هستند که حتی برای یک لحظه با خودشون فکر نمی کنند
که شاید کارشون اشتباه بوده ...
براشون مهم نیست که کوچولو ها از دستشون ناراحت بشن
و از نگاه سرد کوچولو ها خجالت زده نمی شوند .
بزرگ که شدم فهمیدم چقدر پاک بودیم وقتی که بچه بودیم
و چه گوهری رو از دست دادیم حالا که بزرگ شدیم !
فهمیدم دنیای ادم بزرگ ها دنیا ی کثیفی است.
یک باتلاق از کثافت که بوی تعفنش تمام عالم رو پر کرده
و آدم بزرگ ها روز به روز بیشتر در اون فرو می روند .
حا لا که بزرگ شدم فقط افسوس می خورم
افسوس می خورم که چرا قدر بچگی رو ندونستم وبزرگ شدم .
چرا وارد دنیای فاسد انسان ها شدم ؟
«ای کاش هیچ وقت کوچولو ها ، آدم بزرگ نمی شدند»
کاربر سایت
من بـی صـدا به حـال خودم گـریه مـی کنـم
در ســـوگ ارتـحـال خـــودم گـریه مـی کنـم
من احتـمال مـی دهـم کـه از دسـت رفتـه ام
از دســت احتـمـال خـــودم گـــریه مـی کنـم
مــردم شــما چــرا نـگــرانــید ؟!
من که با چشم های لال خودم گریه مـی کنـم
مــال تـو شـد عــزـیز، تــمام دلـــم
دلـم از ایـن که نیست مال خودم گریه مـی کنـم
مـی پـرسـم از دلـــم تـو هــم مبـتـلا شـــدی ؟!
در پـاســـخ ســــؤال خــودم گــریـه مـــی کنـم .
کاربر سایت
تـا نفهمیم و احسـاس نکنیم و عشـق نورزیم
گنـاه ،چیزی ست که جلوی ِ دیدگـان ما پرده می کشد تا نبینیم
گنـاه ، چیزی ست که در گوش های ِ ما پنبه ی ِلجاجت فرو می کند تا نشنویم
گنــاه ، چیزی ست که از دل ،گـل ِ می سـازد
زیـرا چشـم و گوش و دل ما ،
تمامی ِ توشـه ی ِ ما برای رسیدن به خـداست
عشــق ، تنها کلـمه ای ست کـه
نفــس گـرم خـدا بر آن دمیده اسـت
دیدار ِ دو دلـداده ، تـنها تجـربه ای ست که
چیزی برای گفتن از عالم ِ تعریف ناپذیر ماسوا در خود دارد
عشــق ، تـنها ساحتــی ست که در آن
انســان با ذات هستــی دیدار می کـند
درست است که دیـدار انســان و هـستی ِ کـل ،
بسیار فراتر و ژرف تر از دیدار دو عاشـق و معشوق معمولی ست ،
امـا عاشـق و معشـوق معمولــی مقرّب ترند .
کاربر سایت
ورق می خورد شب ، با پنجه ی تقدير در باران
ومی رقصيد عطر ِ كال ِ كاج ِ پير در باران
نگاه ِ بـِركه ، سرشارازتب ِ رويای وارونه
ومی روييد از ژرفای آن تصوير در باران
..................................................
ميان ِ چشم ها مانده ست سرگردان ، هزاران سال
خمار ِ خواب های خيس وبی تعبير در باران
دل ويك گوشوار ِ كاغذی ، انگيزه ی بودن
ومن ، باران نديده ، دختری دلگير د ر باران
صدای خيس ِ مردی درگلوی تار می روئيد
كسی مثل خودم، مثل خودش درگير در باران
به جرم ِ بی گناهی ، دارهای چشم ها می دوخت
به سرتاپای من ، يك درد ِ دامنگير در باران
غمی كم كم خودش را دررگ ِ ديوانه ام می ريخت
جنون بود وتب ِ رقاصی ِ زنجير در باران
جنون بودآن شب وآئينه ای صد پاره دردستم
ومن حل می شدم با آيه ی تكثير در باران
مجوز های ارسال و ویرایش
پاسخ با نقل قول