♥ ♥ شعر عاشقانه ♥ ♥

[!ALIPOUR!]

من به آمار زمین مشکوکم تو چطــــــــــور؟

اگر این سطح پر از آدمهاســـــــــــــــــــ ــت

پس چرا این همه دلها تنهاســـــــــــــــت؟

بیخودی می گویند هیچ کس تنها نیست

چه کسی تنهانیست؟ همه از هم دورند

همه در جمع ولی تنهاینـــــــــــــــــــ ــــــــــد

من که در تردیدم تو چطور؟

نکند هیچکسی اینجا نیســــــــــــــــــــــ ـــت

گفته بود آن شاعر :

هر که خود تربیت خود نکند حیوان است

آدم آنست که او را پدر ومادر نیســـــــــت

من به آمار،به این جمـــــــــــــــــــــــ ـــــع

و به این سطح که گویند پر از آدمهاست

مشکوکم

نکند هیچکسی اینجا نیســــــــــــــــــــت

من به آمار زمین مشکوکــــــــــــــــــــ م

چه کسی گفته که این سطح پر از آدمهاست؟

من که می گویم نیست

گر که هست دلش از کثرت غم فرســـــــوده ست

یا که رنجور و غریــــــــــــــــب

خسته ومانده ودر مانده براه

پای در بند و اســـــــــــــــــــیر

سرنگون مانده به چــــــــــاه

خسته وچشــــــــــــم به راه

تا که یک آدم از آنچا برسد

همه آن جا هستــــــــــند

هیچکس آن جا نیست

وای از تنـــــــــــــــــــــــ ــها یی

همه آن جا هستـــــــــــــــند

هیج کس آنجا نیســـــــت

هیچکس با او نیســـــــــت

هیچکس هیچکـــــــــــــس

من به آمار زمین مشکوکم

من به آمار زمین مشکوک

چه عجب چیزی گفت

چه شکر حرفی زد

گفت:من تنهایم

هیچکس اینجا نیست

گفت:اگر اشک به دادم نرسد می شکنم

اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

بر لب کلبه ی محصور وجود

من در این خلوت خاموش سکوت

اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

اگر از هجر تو آهی نکشم

اندر این تنهایی

به خدا می شکنم به خدا می شکنم

من به آمار زمین شک دارم

چه کسی گفته که این سطح پر از آدمهاست؟

[!ALIPOUR!]

تـا نفهمیم و احسـاس نکنیم و عشـق نورزیم

گنـاه ،چیزی ست که جلوی ِ دیدگـان ما پرده می کشد تا نبینیم

گنـاه ، چیزی ست که در گوش های ِ ما پنبه ی ِلجاجت فرو می کند تا نشنویم

گنــاه ، چیزی ست که از دل ،گـل ِ می سـازد

زیـرا چشـم و گوش و دل ما ،

تمامی ِ توشـه ی ِ ما برای رسیدن به خـداست

عشــق ، تنها کلـمه ای ست کـه

نفــس گـرم خـدا بر آن دمیده اسـت

دیدار ِ دو دلـداده ، تـنها تجـربه ای ست که

چیزی برای گفتن از عالم ِ تعریف ناپذیر ماسوا در خود دارد

عشــق ، تـنها ساحتــی ست که در آن

انســان با ذات هستــی دیدار می کـند

درست است که دیـدار انســان و هـستی ِ کـل ،

بسیار فراتر و ژرف تر از دیدار دو عاشـق و معشوق معمولی ست ،

امـا عاشـق و معشـوق معمولــی مقرّب ترند .

[!ALIPOUR!]

گاهی دلتنگیهای آدمی
چه بزرگ می شود

واندوه مشت می کوبد

بر ریزترین زوایای احساس

وشاید گریه مرهمی بردردهای درون

گاه تنهایی آدمی

چه بزرگ می شود

ودل کوچک وکوچکتر

با کوهی ازبیتابی

گاه خدایی می شود آدمی

وچه بزرگ می شود

با دستهایی تا اوج

اشکهایی همچو مروارید

چه بزرگ می شود صبوریش

ودلتنگیهایش کوچک

گاه خدایی می شود آدمی ......

[!ALIPOUR!]

الو سلام ، منزل خداست ؟


این منم مزاحمی که آشناست .

هزار دفعه این شماره را دلم گرفته است

ولی هنوز پشت خط در انتظار یک صداست .

شما که گفته اید پاسخ سلام واجب است

چرا به ما که می رسد ، حساب بنده هایتان جداست ؟

الو الو....

دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد ،

خرابی از دل من است یا که عیب سیم هاست ؟

چرا صدایتان نمی رسد ، کمی بلند تر، صدای من چطور؟

خوب و صاف و واضح و رساست ؟

اگر اجازه می دهی برایت درد دل کنم ،

شنیده ام که گریه بر تمام درد ها شفاست .

دل مرا بخوان به سوی خود تا که سبک شوم ،

پناهگاه این دل شکسته خانه ی شماست

. الو ، مرا ببخش ،

باز هم مزاحمت شدم ،

دوباره زنگ می زنم ،

دوباره ............تا خدا خداست!!

دوباره ........... تا خدا خداست

[!ALIPOUR!]

من پذیرفتم که عشق افسانه است این دل درد آشنا دیوانه است
میروم شاید فراموشت کنم با فراموشی هم آغوشت کنم
میروم از رفتن من شاد باش از عذاب دیدنم آزاد باش
گرچه تو تنهاتر از ما میروی آرزو دارم ولی عاشق شوی
آرزو دارم بفهمی درد را تلخی برخورد های سرد را

[!ALIPOUR!]

هرشب كه فرصت مي كنم جوياي حالش مي شوم

از خويش بي خود گشته و مست خيالش مي شوم

در آسمان آرزو هر دم صدايش مي زنم

چشمم چو بر رويش فتد محو جمالش مي شوم

در هر شب تاريك من بدر است ماه صورتش

از شرم اين ديدار نو من هم هلالش مي شوم

جاريست اشك از ديدگان هرآن كه يادش مي كنم

مقبول درگاهش شوم اشك زلالش مي شوم

سرگشته و حيران شدم دلتنگ و بي ايمان شدم

گويم به هر شيدا دلي خط است و خالش مي شوم

جوياي حالش مي شوم مست از خيالش مي شوم

با اين دل سودائيم رنج و ملالش مي شوم

تاريكي و ظلمت گذشت خورشيد از نو سر كشيد

انگار خواب است اينكه من غرق وصالش مي شوم

[!ALIPOUR!]

توي انکار دلت موندي و خـوندي دستمو


ديگه انگار ميدونيم نگفته حرفاي همو


يه طرف شک يه طرف حرفي که مونده تو غرور


يکي مون پل نمي سازه، هردومون سنگ صبور


چيه تو فاصله مون، که هم سکوته هم يه حرف


مي شه يک نشوني باشه رد پاي روي برف


مث ترس از يه راهه کـه يه تکرار و مي گه


که نديم دل به غـريبه ، حتي يک بار ديگه






بگـو تا من بنويسم اين ترانه سـاخته شه


با همين واژه ها ميشه اسم شب شناخته شه


بگـو اين بارش ترديد تا چه وقتـي مي باره


شايد انکــار تو آخر ديگــه وقتـي نذاره

[!ALIPOUR!]

ه
وحشت از عشق که نه ، ترسم از فاصله هاست






وحشت از غصه که نه ، ترسم از خاتمه هاست






ترس بيهوده ندارم ، صحبت از خاطره هاست






صحبت از کشتن ناخواسته عاطفه هاست






کوله باري پر از هيچ ، که بر شانه ماست






گله از دست کسي نيست ، مقصر دل ديوانه ماست

[!ALIPOUR!]

ياري كه مرا كرده فراموش تويي تو
با مدعيان گشته هم آغوش تويي تو
صد بار بنالم من و آن يار كه يك بار
بر ناله ي زارم نكند گوش، تويي تو
ما زهره و خورشيد به يك جاي نديديم
خورشيد رخ و زهره بناگوش،تويي تو
در كوي غمت خوار منم زار منم من
در چشم دل نيش تويي نوش تويي تو

[!ALIPOUR!]

بی تو، مهتاب‌شبی، باز از آن كوچه گذشتم،
همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم،
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،
شدم آن عاشق دیوانه كه بودم.
در نهانخانۀ جانم، گل یاد تو، درخشید
باغ صد خاطره خندید،
عطر صد خاطره پیچید:


یادم آمد كه شبی باهم از آن كوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.
تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.
من همه، محو تماشای نگاهت.


آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشۀ ماه فروریخته در آب
شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید، تو به من گفتی:

ـ «از این عشق حذر كن!
لحظه‌ای چند بر این آب نظر كن،
آب، آیینۀ عشق گذران است،
تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است،
باش فردا، كه دلت با دگران است!
تا فراموش كنی، چندی از این شهر سفر كن!»
با تو گفتم:‌ «حذر از عشق!؟ - ندانم
سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم،
نتوانم!
روز اول، كه دل من به تمنای تو پر زد،
چون كبوتر، لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم . . .»


باز گفتم كه : «تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم، نتوانم!»
اشكی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب، نالۀ تلخی زد و بگریخت . . .


اشک در چشم تو لرزید،
ماه بر عشق تو خندید!
یادم آید كه: دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه كشیدم.
نگسستم، نرمیدم.
رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌های دگر هم،
نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،
نه کُنی دیگر از آن كوچه گذر هم . . .
بی تو، اما، به چه حالی من از آن كوچه گذشتم!