مدیر بازنشسته
توی ماشین گل زده امشب تونشستی کنار رانندهباهوایی سراسر از بوسه با دهانی لبالب از خندهبوق بوق و هلهله دورت می روی تو به سمت خوشبختیدور و دور تر می شوی از من از من بی حواس بازندهاز منی که نشسته ام حالا تک و تنها کنار تنهاییبی کسی را فقط بغل کردم مثل یک آدم سر افکنده***سرگذشتم پر از غم و اندوه دست هایم خالی و سردندبا چنین حال زار و غمگینی نا امیدم برای آینده . . .
مدیر بازنشسته
به عکسمنگاه کناین منی کهاز منگرفتیاز قاب خودش همفراتر نرفته است.
مدیر بازنشسته
چرا درختان را به آتش می کشیبه درک که سرد است فضای این خانهمگر نمی دانیمن از نفرین پرنده ها می ترسم
مدیر بازنشسته
من نطفه ی اندوه زنی تنهایمآبستن لحظه های نازیبایمزاییده شدم که مرگ را دریابممن وارث درد مادرم حوایم
مدیر بازنشسته
کوچه اشک می ریزدپرنده ها مرد گندم گون دشت را
بدرقه می کنند و حیران
می چرخند و می چرخند
دور ویلچری که
در صدای سرفه ی مرد
از حرکت می ایستد
شهر انگار
یادش رفته است
پرنده ها بدرقه ی کسی را کرده اند
که کوچه ها
نام سرخشان را
بر سینه می زنند
مدیر بازنشسته
آواره می کنم خفقان کلام را
اگزاز و ساز درد و غزل گریه پام را
از دشتهای سرد زنی ناله میکند
تادرد میکشد شریان دوام را
میگفت دست توی سرم حل نمی شود
هرقدرمیزنم به سرم دست هام را
وقتی که زهر توی رحم نطفه میکند
باید به گریه شست غم انتقام را
ما زایمان زهر به نطفه نشسته ایم
مفعول بوده ایم سکوت مدام را
باید که خودکشی بکنم زهر مانده را
مدیر بازنشسته
ما شب را آنچنان کشیدیم
که صبح سیاه شد
آری ببین
آسیاب مرد چرخ نان سفره متعفن کودکان را......
که بوی تعفن قناعتش
تا انتهای آسمان هم رسیده است
کودکان دردانه های درد دانه ای
که قواص بد شانسی
از ته اقیانوس شهوت بیرون کشیده است.
ودی ماه سردیکهزاروسیصدو اندی
پس از آخرین بهار شاید
ومن
و تو
و دیگر هیزمهای خشک یک آتش بازی
که بیش از حد داغ شد.
آنچنان که به جهنم هم تنه نمیزند
ولی به بهشت لگد آری
* * *
ساعت بیست و چهار سال شمسی
به وقت آنجلوس
و هیچ تابع احتمالی
سیاره غریب مرا کشف نمی کند
در میان جمع دانشگاهیان
مصلوب آزادی نام خویش
مسلمان شده ام
اینجا استمناء ناشیانه اقتصاد است بر صورت علم
و نرهای باکره مرد
نزدیکترین خدایانند
نرهای باکره مرد
مرد بارکش درد
درد زمستان سرد
سردسرد
مجوز های ارسال و ویرایش
پاسخ با نقل قول