♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

[. : : H@med : : .]

پس‌ از گذشت‌ِ بیست‌ سال‌،
با تو به‌ خانه‌یی‌ دریایی‌ آمده‌اَم‌
که‌ دیوارُ سقف‌ ندارد !

بار اوّل‌ است‌،
سَر بر سینه‌ی‌ زنی‌ می‌گُذارم‌
که‌ دوستش‌ می‌دارم‌ !
با آرزوی‌ یک‌ خواب‌ِ طولانی‌ !
خوابی‌ اَبَدی‌...

بارِ اوّلی‌ست‌ که‌ می‌خواهم‌
با اندام‌ِ زنی‌ گَپی‌ طولانی‌ بزنم‌ !

بار اوّلی‌ست‌ که‌ پس‌ از قرن‌ها
وقتی‌ مَردی‌ به‌ فکرِ با تو بودن‌ باشد،
جنون‌ واقع‌ می‌شودُ شعر...

نزار قبانی

[. : : H@med : : .]

آن‌ گاه که با من چون شبح رفتار می‌ کنی
شبح می‌ شوم
و غم‌ های تو از من عبور می‌ کنند
همچون اتومبیلی که از سایه می‌ گذرد
آن را می‌ درد و ترکش می‌ کند
بی‌ آنکه ردی بر جای بگذارد
یا خاطره‌ ای...

پایان‌ ها اینچنین خویشتن را می‌ نویسند
در قصه‌ های عشق من

دل من میخی بر دیوار نیست
که کاغذپاره‌ های عشق را بر آن بیاویزی
و چون دلت خواست آن را جدا کنی
ای دوست! خاطره در برابر خاطره
نسیان در برابر نسیان
و آغازگر ستمگرترست
این است حکمت جغد.


غاده السمان
ترجمه: عبدالحسین فرزاد

[. : : H@med : : .]

چه چیزی لازم است تا در این سیاره
بتوان در آرامش با یکدیگر عشق بازی کرد؟
هر کسی زیر ملافه هایت را میگردد
هر کسی در عشق تو دخالت می کند
چیزهای وحشتناکی می گویند
در باره ی مرد و زنی که
بعد از آن همه با هم گردیدن
همه جور عذاب وجدان
به کاری شگفت دست می زنند
با هم در تختی دراز می کشند
از خودم می پرسم
آیا قورباغه ها هم چنین مخفی کارند
یا هر گاه که بخواهند عطسه می زنند
آیا در گوش یکدیگر
در مرداب
از قورباغه های حرامزاده می گویند
و یا از شادی زندگی دوزیستی شان

از خودم می پرسم
آیا پرندگان
پرندگان دشمن را
انگشت نما می کنند؟

آیا گاو های نر
پیش از آنکه در دیدرس همه
با ماده گاوی بیرون روند
با گوساله هاشان می نشینند و غیبت می کنند؟

جاده ها هم چشم دارند
پارک ها پلیس
هتل ها، میهمانانشان را برانداز می کنند
پنجره ها نام ها را نام می برند
توپ و جوخه ی سربازان در کارند
با مأموریتی برای پایان دادن به عشق
گوشها و آرواره ها همه در کارند
تا آنکه مرد و معشوقش
ناگزیر بر روی دوچرخه ای
شتابزده
به لحظه ی اوج جاری شوند.

پابلوا نرودا

[. : : H@med : : .]

ساده دلانه گمان میکردم
تو را در پشت سر رها خواهم کرد!
در چمدانی که باز کردم، تو بودی
هر پیراهنی که پوشیدم
عطرِ تو را با خود داشت

و تمام روزنامه های جهان
عکس تو را چاپ کرده بودند!
به تماشای هر نمایشی رفتم
تو را در صندلی کنار خود دیدم!
هر عطری که خریدم،
تو مالک آن شدی!
پس کی؟
بگو کی از حضور تو رها میشوم!
مسافر همیشه همسفر من!


نزار قبانی

[. : : H@med : : .]

ما در ره عشق تو اسیران بلاییم
كس نیست چنین عاشق بیچاره كه ماییم

بر ما نظری كن كه در این شهر غریبیم
بر ما كرمی كن كه در این شهر گداییم

زهدی نه كه در كنج مناجات نشینیم
وجدی نه كه در گرد خرابات برآییم

نه اهل صلاحیم و نه مستان خرابیم
اینجا نه و آنجا نه كه گوییم كجاییم

حلاج وشانیم كه از دار نترسیم
مجنون صفتانیم كه در عشق خداییم

ترسیدن ما هم چو از بیم بلا بود
اكنون ز چه ترسیم كه در عین بلاییم

ما را به تو سریست كه كس محرم آن نیست
گر سر برود سر تو با كس نگشاییم

ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است
بردار ز رخ پرده كه مشتاق لقاییم

دریاب دل شمس خدا مفتخر تبریز
رحم آر که ما سوخته‌ی داغ خداییم

[. : : H@med : : .]

تنها به تماشای چه ای؟
بالا، گل یك روزه نور.
پایین، تاریكی باد.
بیهوده مپای، شب از شاخه نخواهد ریخت، و دریچه خدا روشن نیست.
از برگ سپهر، شبنم ستارگان خواهد پرید.
تو خواهی ماند و هراس بزرگ. ستون نگاه، و پیچك غم.
بیهوده مپای.
برخیز، كه وهم گلی، زمین را شب كرد.
راهی شو، كه گردش ماهی، شیار اندوهی در پی خود نهاد.
زنجره را بشنو: چه جهان غمناك است، و خدایی نیست، و خدایی هست، و خدایی...
بی گاه است، ببوی و برو، و چهره زیبایی در خواب دگر ببین.


سهراب سپهری

[. : : H@med : : .]

دهانت را میبویند
مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلت را میپویند
مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبیست نازنین

وعشق را کنار تیرک راهبند تازیانه میزنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبیست نازنین

ودراین بن بست کج و پیچ سرما
آتش را به سرخ بار سرود و شعرفروزان میدارند
به اندیشیدن خطر مکن
روزگار غریبیست

آنکه بر در میزند شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

دهانت را میبویند
مبادا گفته باشی دوستت دارم
دلت را میپویند
مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبی ست نازنین

نور را درپستوی خانه نهان باید کرد
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

بام بام
بام بام بام
بام بام بام بام بام بام

آنک قصابانند برگذرگاهها مستقر
با کنده و ساتوری خون آلود
وتبسم را بر لبها جراحی میکنند
و ترانه را بر دهان

کباب قناری بر آتش سوسن و یاس
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

ابلیس مغرور مست
شور عزای ما را بر سفره نشسته است
خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد

خدای را درپستوی خانه نهان باید کرد
روزگار غریبی ست نازنینروزگار غریبی ست نازنین.....احمد شاملو

[. : : H@med : : .]

نمی خواستم نام چنگیز را بدانم
نمی خواستم نام نادر را بدانم
نام شاهان را
محمد خواجه و تیمور لنگ ،
نام خفت دهنده گان را نمی خواستم و
خفت چشنده گان را .

می خواستم نام تو را بدانم .

و تنها نامی را که می خواستم
ندانستم .


احمد شاملو - ۱۳۶۳ (مدایح بی صله )

[. : : H@med : : .]

ای عاشقان ای عـــاشقان پیـــدا شوم پیـــدا شــــوم
بر روی آن مهـــروی خود شیـــدا شوم شیــدا شـوم

معشوقـــه گـــر گوید برو در عشق مـــا رسوا شوی
من زهـــد را یکسو نهـــــــم رسوا شوم رسوا شوم

زآن ابر رحمت قطــره ای بر من فشان تــا وارهــم
تا کی صـدف باشم چنین دریــــــا شوم دریـــــا شوم

ساقی چنین می میدهد زآن درد درد آلـــــــــوده ام
میخانـــه ها را سر بسر صهبا شوم صهبــــا شوم

شد مدتی گم گشته ام چـــون ذره در خــورشید او
هـــر ذزه ام خورشید شد پیــدا شوم پیـــــدا شـــوم

روز اول بیع و شرا کــــردم ببـــــازار غمـــــــــش
سودای خـــود خواهم به نقـــد آنجا شوم آنجـاشوم

ای شمس دین ای شمس دین در من نگر در من نگر
روزی شود کز جان و دل یکتــــــا شوم یکتــــا شو

[. : : H@med : : .]

روزها فکر من اینست و همه شب سخنم
کـه چـرا غافـل از احـوال دل خـویـشـتنـم

از کجا آمده ام، آمدنم بهر چه بود؟
به کجا می روم؟ آخر ننمایی وطنم

مانده ام سخت عجب، کز چه سبب ساخت مرا
یا چه بوده است مراد وی ازین ساختنم

جان که از عالم علوی است، یقین می دانم
رخت خود باز برآنم که همانجا فکنم

مـرغ بـاغ ملـکوتم، نیـم از عالم خاک
دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم

ای خوش آنروز که پرواز کنم تا بر دوست
به هوای سر کویش، پر و بالی بزنم

کیست در گوش که او می شنود آوازم؟
یا کدامست سخن می نهد اندر دهنم؟

کیست در دیده که از دیده برون می نگرد؟
یا چه جان است، نگویی، که منش پیرهنم؟

تا به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی
یک دم آرام نگیرم، نفسی دم نزنم

می وصلم بچشان، تا در زندان ابد
از سرعربده مستانه به هم در شکنم

من به خود نامدم اینجا، که به خود باز روم
آنکه آورد مرا، باز برد در وطنم

تو مپندار که من شعر به خود می گویم
تا که هشیارم و بیدار، یکی دم نزنم

شمس تبریز، اگر روی به من بنمایی
ولله این قالب مردار، به هم در شکنم