معاونت سایت
ای که ز دیده غایبی در دل ما نشستهای
حسن تو جلوه میکند وین همه پرده بستهای
خاطر عام بردهای خون خواص خوردهای
ما همه صید کردهای خود ز کمند جستهای
از دگری چه حاصلم تا ز تو مهر بگسلم
هم تو که خستهای دلم مرهم ریش خستهای
گر به جراحت و الم دل بشکستیم چه غم
میشنوم که دم به دم پیش دل شکستهای
معاونت سایت
بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران
هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد
داند که سخت باشد قطع امیدواران
با ساربان بگویید احوال آب چشمم
تا بر شتر نبندد محمل به روز باران
بگذاشتند ما را در دیده آب حسرت
گریان چو در قیامت چشم گناهکاران
ای صبح شب نشینان جانم به طاقت آمد
از بس که دیر ماندی چون شام روزه داران
چندین که برشمردم از ماجرای عشقت
اندوه دل نگفتم الا یک از هزاران
سعدی به روزگاران مهری نشسته در دل
بیرون نمیتوان کرد الا به روزگاران
چندت کنم حکایت شرح این قدر کفایت
باقی نمیتوان گفت الا به غمگساران
معاونت سایت
گاهی مسیر جاده به بن بست می رود
گاهی تمام حادثه از دست می رود
گاهی همان کسی که دم از عقل می زند
در راه هوشیاری خود مست می رود
گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست
وقتی که قلب خون شده بشکست می رود
اول اگر چه با سخن از عشق آمده
آخر خلاف آنچه که گفته است می رود
وای از غرور تازه به دوران رسیده ای
وقتی میان طایفه ای پست می رود
هر چند مضحک است و پر از خنده های تلخ
بر ما هر آنچه لایقمان هست می رود
گاهی کسی نشسته که غوغا به پا کند
وقتی غبار معرکه بنشست می رود
اینجا یکی برای خودش حکم می دهد
آن دیگری همیشه به پیوست می رود
این لحظه ها که قیمت قد کمان ماست
تیریست بی نشانه که از شصت می رود
بیراهه ها به مقصد خود ساده می رسند
اما مسیر جاده به بن بست می رود
معاونت سایت
شنیدم که چون قوى زیبا بمیرد
فریبنده زاد و فریبا بمیرد
شب مرگ تنها نشیند به موجى
رود گوشه اى دور و تنها بمیرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
که خود در میان غزل ها بمیرد
گروهى بر آنند کاین مرغ شیدا
کجا عاشقى کرد، آنجا بمیرد
شب مرگ از بیم آنجا شتابد
که از مرگ غافل شود تا بمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم
ندیدم که قویى به صحرا بمیرد
چو روزى ز آغوش دریا برآمد
شبی هم در آغوش دریا بمیرد
تو دریاى من بودى آغوش وا کن
که می خواهد این قوى زیبا بمیرد
معاونت سایت
گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
سلطان جهانم به چنین روز غلام است
گو شمع میارید در این جمع که امشب
در مجلس ما ماه رخ دوست تمام است
در مذهب ما باده حلال است ولیکن
بی روی تو ای سرو گل اندام حرام است
گوشم همه بر قول نی و نغمه چنگ است
چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است
در مجلس ما عطر میامیز که ما را
هر لحظه ز گیسوی تو خوش بوی مشام است
از چاشنی قند مگو هیچ و ز شکر
زان رو که مرا از لب شیرین تو کام است
تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است
همواره مرا کوی خرابات مقام است
از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ است
وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است
میخواره و سرگشته و رندیم و نظرباز
وان کس که چو ما نیست در این شهر کدام است
با محتسبم عیب مگویید که او نیز
پیوسته چو ما در طلب عیش مدام است
حافظ منشین بی می و معشوق زمانی
کایام گل و یاسمن و عید صیام است
معاونت سایت
ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدائی
نروم جز به همان ره که توام راهنمائی
بری از رنج و گدازی ، بری از درد نیازی
بری از بیم و امیدی بری از چون و چرائی
همه درگاه تو جویم ، همه از فضل تو پویم
همه توحید تو گویم که بتوحید سزائی
تو حکیمی تو عظیمی تو کریمی تو رحیمی
تو نماینده ی فضلی تو سزاوار ثنائی
همه عزی و جلالی همه علمی و یقینی
همه نوری و سروری همه جودی و سخائی
لب و دندان سنائی همه توحید تو گوید
مگر از آتش دوزخ بودش روی رهائی
کاربر سایت
گفتم خدای من دقایقی بوددر زندگانیم که هوس میکردم سرسنگینم راکه پرازدغدغه های دیروزبود هراس فردا برشانه های صبورت بگذارم آرام برایت بگویم وبگریم...درآن لحظات شانه های توکجابود؟
ندایی آمدکه:عزیزترازهرچه هست تونه تنهادرآن لحظات دلتنگی که درتمام لحظات بودنت برپروردگارتکیه کرده ای وپروردگارت خودراآنی ازتودریغ نکرده است.پروردگارهمچون عاشقی که به معشوق خودمینگرد باشوق تمام لحظات بودنت رابه نظاره نشسته استگفتم:پس چراراضی شدی من برای آنهمه دلتنگی اینگونه زاربگریم؟گفت:عزیزترازهرچه هست اشک تنهاقطره ای است که قبل ازآنکه فرودآیدعروج می کند.اشکهایت به پروردگار رسید واوآنهارایکی یکی بر زنگارهای روحت ریخت تابازهم ازجنس نورباشی وازاحوال آسمان.زیراتنهااینگونه میشودتاهمیشه شادبود.گفتم:آخرانچه سنگ بزرگی بودکه برسرراهم گذاشتی؟گفت:بارهاصدایت کردم وآرام گفتم ازاین راه نروکه به جایی نمیرسی واماتوهرگزگوش نکردی وآن سنگ بزرگ فریادپروردگاربدکه:عزیزترا هرچه هست ازاین راه نرو که به ناکجاآبادهم نخواهی رسید.گفتم:پس چراآنهمه درد در دلم انباشتی؟گفت:روزیت دادم تا صدایم کنی چیزی نگفتی...پناهت دادم تاصدایم کنی چیزی نگفتی...آخرتوبنده من چاره ای نبودجزنزول درد...وتنهااینگونه شدکه توصدایم کردی.
گفتم:پس چراهمان باراول که صدایت کردم درد را ازدلم نراندی؟گفت:اول بار که گفتی خدا...من آنچنان به شوق آمدم که حیفم آمدباردگرخدای تورانشنوم.توبازگفتی خداومن مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر...من میدانستم که توبعدازعلاج درد برخداگفتن اصرار نمی کنی وگرنه همان باراول دردت را دوا میکردم.
گفتم:مهربان ترین خدا دوست دارمت.گفت:عزیزترازهرچه هست دوست تر دارمت..
معاونت سایت
گیرم که در باورتان به خاک نشستهام
و ساقههای جوانم از ضربههای تبرهاتان زخمداراست
با ریشه چه میکنید
گیرم که بر سر این بام
بنشسته در کمین پرندهای
پرواز را علامت ممنوع میزنید
با جوجههای نشسته در آشیانه چه میکنید
گیرم که میزنید
گیرم که میبُرید
گیرم که میکشید
با رویش ناگزیر جوانه چه میکنید...
معاونت سایت
می خواهم ستاره ها را
از آسمان بچینم
و آنها را در راهی جمع کنم
که تو فردا کشف خواهی کرد
دلم میخواهد دانه ی شنی باشم
و لانه ام در میان بیابان
تا کنسرت خستگی ناپذیر
باد را بشنومابر سپیدی خواهم شد
در آسمان سنگین پرندگان دریایی
من به آرامی خواهم رفت
مروارید باران بر روی بال وپر
معاونت سایت
جهان، قرآن مصور است
و آيه ها در آن
به جاي آن كه بنشينند، ايستاده اند
درخت يك مفهوم است
دريا يك مفهوم است
جنگل و خاك و ابر
خورشيد و ماه و گياه
با چشم هاي عاشق بيا
تا جهان را تلاوت كنيم.
مجوز های ارسال و ویرایش
پاسخ با نقل قول