♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

[. : : H@med : : .]

ساکتم اما میان این سکوت

هستی عمر خودم را باختم

چند روزی است که در این غربتم

خانه ی عشق خدا را ساختم

با که گویم که دلم در این دیار

خاطراتی تازه را سر می دهد

هر که باشد با تمام تازگی

صبر را در خانه ام پر می دهد

می روم با هر که عشقم را شناخت

سهم با هم بودنم از عشق چیست؟

در میان قاصدان خانه ام

جاودان تر از خدا در عشق کیست؟

زاهدی از زهد و تقوا دم زند

شرم حوا را برای عشق گفت

چون سبکبالان راه معرفت

عشق در زیبای قلبش شکفت

[. : : H@med : : .]

پرورش در آسمان هفتم است

اشک در عشق خدا تفسیر شد

داستان عاشقان دشت عشق

در کتاب عاشقی تحریر شد

باید از بی کس شدن درسی گرفت

با خیال عاشقی پرواز کرد

خاطرات خسته را از بین برد

با خدا درسی جدید آغاز کرد

[. : : H@med : : .]

روز اول پیش خود گفتم

دیگرش هرگز نخواهم دید

روز دوم باز گفتم

لیک با اندوه و با تردید

روز سوم هم گذشت اما

بر سر پیمان خود بودم

ظلمت زندان مرا می کُشت

باز زندانبان خود بودم

آن منٍ دیوانه ی عاصی

در درونم هایهو می کرد

مشت بر دیوارها می کوفت

روزنی را جستجو می کرد

در درونم راه می پیمود

همچو روحی در شــبســـتانی

بر درونم سایه می افکند

همچو ابری بر بیابانی

[. : : H@med : : .]

می شنیدم نیمه شب در خواب

هایهای گریه هایش را

در صدایم گوش می کردم

درد سیال صدایش را

شرمگین می خواندمش بر خویش

از چه رو بیهوده گریانی

در میان گریه می نالید

دوستش دارم، نمی دانی

........

........

........

........

........

روزها رفتند و من دیگر

خود نمی دانم کدامینم

آن من سر سخت مغرورم

یا من مغلوب دیرینم ؟

بگذرم گر از سر پیمان

می کُشد این غم دگر بارم

می نشینم شاید او آید

عاقبت روزی به دیدارم

[. : : H@med : : .]

ای ستاره ها که بر فراز آسمان

با نگاه خود اشاره گر نشسته اید
ای ستاره ها که از ورای ابرها
بر جهان ما نظاره گر نشسته اید



آری این منم که در دل سکوت شب
نامه های عاشقانه پاره می کنم
ای ستاره ها اگر بمن مدد کنید
دامن از غمش پر از ستاره میکنم



با دلی که بویی از وفا نبرده است
جور بیکرانه و بهانه خوشتر است
در کنار این مصاحبان خودپسند
ناز و عشوه های زیرکانه خوشتر است



ای ستاره ها چه شد که در نگاه من
دیگر آن نشاط و نغمه و ترانه مرد ؟
ای ستاره ها چه شد که بر لبان او
آخر آن نوای گرم عاشقانه مرد ؟



جام باده سر نگون و بسترم تهی
سر نهاده ام به روی نامه های او
سر نهاده ام که در میان این سطور
جستجو کنم نشانی از وفای او

[. : : H@med : : .]

ای ستاره ها مگر شما هم آگهید
از دو رویی و جفای ساکنان خاک
کاینچنین به قلب آسمان نهان شدید
ای ستاره ها ، ستاره های خوب و پاک



من که پشت پا زدم به هر چه که هست و نیست
تا که کام او ز عشق خود روا کنم
لعنت خدا بمن اگر بجز جفا
زین سپس به عاشقان با وفا کنم



ای ستاره ها که همچو قطره های اشک
سر بدامن سیاه شب نهاده اید
ای ستاره ها کز آن جهان جاودان
روزنی بسوی این جهان گشاده اید



رفته است و مهرش از دلم نمی رود
ای ستاره ها ، چه شد که او مرا نخواست ؟
ای ستاره ها ، ستاره ها ، ستاره ها
پس دیار عاشقان جاودان کجاست ؟

[. : : H@med : : .]

رویا
باز من ماندم و خلوتی سرد
خاطراتی ز
بگذشته ای دور
یاد عشقی که با حسرت و درد
رفت و خاموش شد در دل گور
روی
ویرانه های امیدم
دست افسونگری شمعی افروخت
مرده یی چشم پر آتشش را
از
دل گور بر چشم من دوخت
ناله کردم که ای وای این اوست
در دلم از نگاهش هراسی

خنده ای بر لبانش گذر کرد
کای هوسران مرا میشناسی
قلبم از فرط اندوه
لرزید
وای بر من که دیوانه بودم
وای بر من که من کشتم او را
وه که با
او چه بیگانه بودم
او به من دل سپرد و به جز رنج
کی شد از عشق من حاصل او

با غروری که چشم مرا بست
پا نهادم بروی دل او
من به او رنج و اندوه
دادم
من به خک سیاهش نشاندم
وای بر من خدایا خدایا
من به آغوش گورش
کشاندم
در سکوت لبم ناله پیچید
شعله شمع مستانه لرزید
چشم من از دل
تیرگیها
قطره اشکی در آن چشمها دید
همچو طفلی پشیمان دویدم
تا که در
پایش افتم به خواری
تا بگویم که دیوانه بودم
می توانی به من رحمت آری

دامنم شمع را سرنگون کرد
چشم ها در سیاهی فرو رفت
ناله کردم مرو ‚ صبر کن ‚ صبر
لیکن او رفت بی گفتگو رفت
وای برمن که دیوانه بودم
من به خک
سیاهش نشاندم
وای بر من که من کشتم او را
من به آغوش گورش کشاندم

[. : : H@med : : .]

خانه متروک
دانم کنون از آن خانه دور
شادی
زندگی پر گرفته
دانم کنون که طفلی به زاری
ماتم از هجر مادر گرفته
هر
زمان می دود در خیالم
نقشی از بستری خالی و سرد
نقش دستی که کاویده نومید

پیکری را در آن با غم و درد
بینم آنجا کنار بخاری
سایه قامتی سست و
لرزان
سایه بازوانی که گویی
زندگی را رها کرده آسان
دورتر کودکی خفته
غمگین
در بر دایه خسته و پیر
بر سر نقش گلهای قالی
سرنگون گشته فنجانی
از شیر
پنجره باز و در سایه آن
رنگ گلها به زردی کشیده
پرده افتاده بر
شانه در
آب گلدان به آخر رسیده
گربه با دیده ای سرد و بی نور
نرم و
سنگین قدم میگذارد
شمع در آخرین شعله خویش
ره به سوی عدم میسپارد
دانم
کنون کز آن خانه دور
شادی زندگی پر گرفته
دانم کنون که طفلی به زاری

ماتم از هجر مادر گرفته
لیک من خسته جان و پریشان
می سپارم ره آرزو را

بار من شعر و دلدار من شعر
می روم تا بدست آرم او را

[. : : H@med : : .]

آرزو
کاش بر ساحل رودی خاموش
عطر مرموز گیاهی
بودم
چو بر آنجا گذرت می افتاد
به سرا پای تو لب می سودم
کاش چون نای
شبان می خواندم
بنوای دل دیوانه تو
خفته بر هودج مواج نسیم
میگذشتم ز
در خانه تو
کاش چون پرتو خورشید بهار
سحر از پنجره می تابیدم
از پس
پرده لرزان حریر
رنگ چشمان ترا میدیدم
کاش در بزم فروزنده تو
خنده جام
شرابی بودم
کاش در نیمه شبی درد آلود
سستی و مستی خوابی بودم
کاش چون
اینه روشن میشد
دلم از نقش تو و خنده تو
صبحگاهان به تنم می لغزید
گرمی
دست نوازنده تو
کاش چون برگ خزان رقص مرا
نیمه شب ماه تماشا میکرد
در
دل باغچه خانه تو
شور من ...ولوله برپا میکرد
کاش چون یاد دل انگیز زنی

می خزیدم به دلت پر تشویش
ناگهان چشم ترا میدیدم
خیره بر جلوه زیبایی
خویش
کاش در بستر تنهایی تو
پیکرم شمع گنه می افروخت
ریشه زهد و تو
حسرت من
زین گنه کاری شیرین می سوخت
کاش از شاخه سر سبز حیات
گل اندوه
مرا میچیدی
کاش در شعر من ای مایه عمر
شعله راز مرا میدیدی

[. : : H@med : : .]

اسير
ترا می خواهم و دانم كه هرگز
به كام
دل در آغوشت نگيرم
توئی آن آسمان صاف و روشن
من اين كنج قفس، مرغی اسيرم
ز
پشت ميله های سرد و تيره
نگاه حسرتم حيران برويت
در اين فكرم كه دستی پيش آيد
و من ناگه گشايم پر بسويت
در اين فكرم كه در يك لحظه غفلت
از اين
زندان خامش پر بگيرم
به چشم مرد زندانبان بخندم
كنارت زندگی از سر
بگيرم
در اين فكرم من و دانم كه هرگز
مرا يارای رفتن زين قفس نيست
اگر هم
مرد زندانبان بخواهد
دگر از بهر پروازم نفس نيست
ز پشت ميله ها، هر صبح
روشن
نگاه كودكی خندد برويم
چو من سر می كنم آواز شادی
لبش با بوسه می آيد
بسويم
اگر ای آسمان خواهم كه يكروز
از اين زندان خامش پر بگيرم
به چشم
كودك گريان چه گويم
ز من بگذر، كه من مرغی اسيرم
من آن شمعم كه با سوز دل
خويش
فروزان می كنم ويرانه ای را
اگر خواهم كه خاموشی گزينم
پريشان می كنم
كاشانه ای را