♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

[. : : H@med : : .]

كه صد دفتر ز كونين از برستم
كه آذر در ته خاكسترستم
جفاي دوست را خواهان نزستم
كه اين نه آسمانها مجمرستم
به چهره خوشتر از نيلوفرستم
به داغ دل چو سوزان اخگرستم
نه بهر دوستان سيم و زرستم
ولي بي دوست، خونين ساغرستم
كه مرغ خوگر باغ و برستم
دلي لبريز خون اندر برستم
دلا در عشق تو صد دفترستم
منم آن بلبل گل ناشكفته
دلم سوجه ز غصه ور بريجه
مو آن عودم ميان آتشستان
شد از نيل غم و ماتم دلم خون
درين آلاله در كويش چو گلخن
نه زورستم كه با دشمن ستيزم
ز دوران گر چه پر بي جام عيشم
چرم دايم در اين مرز و در اين كشت
منم طاهر كه از عشق نكويان

اشعاري از شاعر نام آور همداني ( باباطاهر همداني)

[. : : H@med : : .]

بتا تا زار چون تو دلبرستم بتن عود و بسینه مجمرستم
اگر جز مهر تو اندر دلم بی به هفتاد و دو ملت کافرستم
اگر روزی دو صد بارت بوینم همی مشتاق بار دیگرستم
فراق لاله رویان سوته دیلم وز ایشان در رگ جان نشترستم
منم آن شاخه بر نخل محبت که حسرت سایه و محنت برستم
نه کار آخرت کردم نه دنیا یکی بی سایه نخل بی‌برستم
نه خور نه خواب بیتو گویی به پیکر هر سر مو خنجرستم
جدا از تو به حور و خلد و طوبی اگر خورسند گردم کافرستم
چو شمعم گر سراندازند صدبار فروزنده‌تر و روشن ترستم
مرا از آتش دوزخ چه غم بی که دوزخ جزوی از خاکسترستم
سمندر وش میان آتش هجر پریشان مرغ بی‌بال و پرستم
درین دیرم چنان مظلوم و مغموم چو طفل بی پدر بی مادرستم
نمی‌گیرد کسم هرگز به چیزی درین عالم ز هر کس کمترستم
بیک ناله بسوجم هر دو عالم که از سوز جگر خنیاگرستم
ببالینم همه الماس سوده همه خار و خسک در بسترستم
مثال کافرم در مومنستان چو ممن در میان کافرستم
همه سوجم همه سوجم همه سوج بگرمی چون فروزان اخگرستم
رخ تو آفتاب و مو چو حربا و یا پژمان گل نیلوفرستم
بملک عشق روح بی‌نشانم بشهر دل یکی صورت پرستم
رخش تا کرده در دل جلوه از مهر بخوبی آفتاب خاورستم

[. : : H@med : : .]

خوشا آنانکه الله یارشان بی بحمد و قل هو الله کارشان بی
خوشا آنانکه دایم در نمازند بهشت جاودان بازارشان بی
□
دلم میل گل باغ ته دیره درون سینه‌ام داغ ته دیره
بشم آلاله زاران لاله چینم وینم آلاله هم داغ ته دیره
□
به صحرا بنگرم صحرا ته وینم به دریا بنگرم دریا ته وینم
بهر جا بنگرم کوه و در و دشت نشان روی زیبای ته وینم
□
غمم غم بی و همراز دلم غم غمم همصحبت و همراز و همدم
غمت مهله که مو تنها نشینم مریزا بارک الله مرحبا غم
□
غم و درد مو از عطار واپرس درازی شب از بیمار واپرس
خلایق هر یکی صد بار پرسند تو که جان و دلی یکبار واپرس
□
دلت ای سنگدل بر ما نسوجه عجب نبود اگر خارا نسوجه
بسوجم تا بسوجانم دلت را در آذر چوب تر تنها نسوجه
□
خوشا آندل که از غم بهره‌ور بی بر آندل وای کز غم بی‌خبر بی
ته که هرگز نسوته دیلت از غم کجا از سوته دیلانت خبر بی
□
یکی درد و یکی درمان پسندد یک وصل و یکی هجران پسندد
من از درمان و درد و وصل و هجران پسندم آنچه را جانان پسندد
□
ته که ناخوانده‌ای علم سماوات ته که نابرده‌ای ره در خرابات
ته که سود و زیان خود ندانی بیاران کی رسی هیهات هیهات
□
خدایا داد از این دل داد از این دل نگشتم یک زمان من شاد از این دل
چو فردا داد خواهان داد خواهند بر آرم من دو صد فریاد از این دل

[. : : H@med : : .]

هزاران غم بدل اندوته دیرم هزار آتش بجان افروته دیرم
بیک آه سحر کز دل برآرم هزاران مدعی را سوته دیرم
□
بیته گلشن به چشمم گلخن آیو واته گلخن به چشمم گلشن آیو
گلم ته گلبنم ته گلشنم ته که واته مرده را جان بر تن آیو
□
غم عشقت ز گنج رایگان به وصال تو ز عمر جاودان به
کفی از خاک کویت در حقیقت خدا دونه که از ملک جهان به
□
سر سرگشته‌ام سامان نداره دل خون گشته‌ام درمان نداره
به کافر مذهبی دل بسته دیرم که در هر مذهبی ایمان نداره
□
امان از اختر شوریده‌ی مو فغان از بخت برگردیده‌ی مو
فلک از کینه ورزی کی گذاره رود خون از دل غمدیده‌ی مو
□
بروی ماهت ای ماه ده و چار به سرو قدت ای زیبنده رخسار
که جز عشقت خیالی در دلم نی بدیاری ندارم مو سر و کار
□
نهالی کن سر از باغی برآرد ببارش هر کسی دستی برآرد
برآرد باغبان از بیخ و از بن اگر بر جای میوه گوهر آرد
□
غمت در سینه‌ی مو خانه دیره چو جغدی جای در ویرانه دیره
فلک هم در دل تنگم نهد باز هر آن انده که در انبانه دیره
□
کشم آهی که گردون پر شرر شی دل دیوانه‌ام دیوانه‌تر شی
بترس از برق آه سوته دیلان که آه سوته دیلان کارگر شی
□
شبی ناید ز اشکم دیده تر نی سرشکم جاری از خون جگر نی
شو و روجم رود با ناله‌ی زار ته را از حال زار مو خبر نی

[. : : H@med : : .]

الهی دل بلا بی دل بلا بی گنه چشمان کره دل مبتلا بی
اگر چشمان نکردی دیده بانی چه داند دل که خوبان در کجابی
□
بیا سوته دلان گردهم آئیم سخنها واکریم غم وانمائیم
ترازو آوریم غمها بسنجیم هر آن سوته تریم وزنین تر آئیم
□
ته کت نازنده چشمان سرمه سائی ته کت زیبنده بالا دلربایی
ته کت مشکین دو گیسو در قفائی بمو واجی که سرگردان چرائی
□
جهان بی‌وفا زندان ما بی گل غم قسمت دامان ما بی
غم یعقوب و محنت‌های ایوب همه گویا نصیب جان ما بی
□
خوش آن ساعت که یار از در آیو شو هجران و روز غم سر آیو
زدل بیرون کنم جانرا بصد شوق همی واجم که جایش دلبر آیو
□
زشورانگیزی چرخ و فلک بی که دایم چشم بختم پر نمک بی
دمادم دود آهم تا سما بی پیاپی سیل اشکم تا سمک بی
□
خوشا آنان که با ته همنشینند همیشه با دل خرم نشینند
همین بی رسم عشق و عشقبازی که گستاخانه آیند و ته بینند
□
هر آنکس با تو قربش بیشتر بی دلش از درد هجران ریشتر بی
اگر یکبار چشمانت بوینم بجانم صد هزاران نیشتر بی
□
شوان استارگان یک‌یک شمارم براهت تا سحر در انتظارم
پس از نیمه شوان که ته نیایی زدیده اشک چون باران ببارم
□
خوشا آنانکه هر از بر ندانند نه حرفی وانویسند و نه خوانند
چو مجنون سر نهند اندر بیابان ازین گو گل روند آهو چرانند

[. : : H@med : : .]

مو احوالم خرابه گر تو جویی جگر بندم کبابه گر تو جویی
ته که رفتی و یار نو گرفتی قیامت هم حسابه گر تو جویی
□
زخور این چهره‌ات افروته‌تر بی تیر عشقت بجانم روته‌تر بی
مرا اختر بود خال سیاهت ز مو یارا که اختر سوته‌تر بی
□
مرا دیوانه و شیدا ته دیری مرا سرگشته و رسوا ته دیری
نمیدونم دلم دارد کجا جای همیدونم که دردی جا ته دیری
□
زدست عشق هر شو حالم این بی سریرم خشت و بالینم زمین بی
خوشم این بی که موته دوست دیرم هر آن ته دوست داره حالش این بی
□
عزیزون از غم و درد جدایی به چشمونم نمانده روشنایی
گرفتارم بدام غربت و درد نه یار و همدمی نه آشنایی
□
ته که خورشید اوج دلربایی چنین بیرحم و سنگین دل چرایی
به اول آنهمه مهر و محبت به آخر راه و رسم بی وفایی

[. : : H@med : : .]

الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها
به بوی نافه‌ای کاخر صبا زان طره بگشاید
ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها
مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم
جرس فریاد می‌دارد که بربندید محمل‌ها
به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید
که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها
شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل
کجا دانند حال ما سبکباران ساحل‌ها
همه کارم ز خود کامی به بدنامی کشید آخر
نهان کی ماند آن رازی کز او سازند محفل‌ها
حضوری گر همی‌خواهی از او غایب مشو حافظ
متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها

[. : : H@med : : .]

"گلپونه های وحشی دشت امیدم وقت سحر شد
خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد
من مانده ام تنهای تنها
من مانده ام تنها میان سیل غمها
گلپونه های وحشی دشت امیدم وقت جداییها گذشته
باران اشکم روی گور دل چکیده
بر خاک سرد و تیره ای پاشیده شبنم
من دیده بر راه شما دارم که شاید
سر بر کشید از خاکهای تیره غم
من مرغک افسرده ای بر شاخسارم
گلپونه ها گلپونه ها چشم انتظارم
میخواهم اکنون تا سحر گاهان بخوانم
افسرده ام دیوانه ام آزرده ام
گلپونه ها گلپونه ها غمها مرا کشت
گلپونه ها آزار آدمها مرا کشت
گلپونه ها گلپونه ها نامهربانی آتشم زد
گلپونه ها بی همزبانی آتشم زد
گلپونه ها در باده ها مستی نمانده
جز اشک غم در ساغر هستی نمانده
گلپونه ها دیگر خدا هم یاد من نیست
همدرد دل شب ها به جز فریاد من نیست
گلپونه ها آن ساغر بشکسته ام من
گلپونه ها از زندگانی خسته ام من
دیگر بس است آخر جداییها خدا را
سربر کشید از خاک های تیره غم
گلپونه ها گلپونه ها من بی قرارم
ای قصه گویان وفا چشم انتظارم
آه ای پرستو های ره گم کرده دشت
سوی دیار آشناییها بکوچید
بامن بمانید بامن بخوانید
شاید که هستی را ز سر گیرم دوباره
آن شور و مستی را زسر گیرم دوباره"

(شاعر: هما میر افشار)

[. : : H@med : : .]

شعری زیبا از مرحوم قیصر امین پور در وصف امام رضا روحش شاد ...

.

چشمه‌های خروشان تو را می‌شناسند
موج‌های پریشان تو را می‌شناسند
.
پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی
ریگ‌های بیابان تو را می‌شناسند
.
نام تو رخصت رویش است و طراوت
زین سبب برگ و باران تو را می‌شناسند
.
از نشابور بر موجی از «لا» گذشتی
ای که امواج طوفان تو را می‌شناسند
.
اینک ای خوب، فصل غریبی سر آمد
چون تمام غریبان تو را می‌شناسند
.
کاش من هم عبور تو را دیده بودم
کوچه‌های خراسان، تو را می‌شناسند

[. : : H@med : : .]

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش

ابر، با آن پوستین سرد نمناکش

باغ بی برگی

روز و شب تنهاست

با سکوت پاک غمناکش

ساز او باران، سرودش باد

جامه اش شولای عریانی ست

ور جز اینش جامه ای باید

گو بروید،یا نروید،هر چه در هر کجا که خواهد

یا نمی خواهد

باغبان و رهگذری نیست

باغ نومیدان

چشم در راه بهاری نیست

گر ز چشمش پرتوی گرمی نمی تابد

ور به رویش برگ لبخندی نمی روید

باغ بی برگی که میگوید که زیبا نیست؟

داستان از میوه های سر به گردونسای اینک خفته در تابوت

پست خاک میگوید

باغ بی برگی

خنده اش خونی ست اشک آمیز

جاودان بر اسب یال افشان زردش می چمد در آن

پادشاه فصلها، پاییز