♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

[!MAHSA!]

گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس


زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس


من و همصحبتی اهل ریا دورم باد

از گرانان جهان رطل گران ما را بس


قصر فردوس به پاداش عمل می‌بخشند

ما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس


بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین

کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس


نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان

گر شما را نه بس این سود و زیان ما را بس



یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم

دولت صحبت آن مونس جان ما را بس


از در خویش خدا را به بهشتم مفرست

که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس


حافظ از مشرب قسمت گله ناانصافیست

طبع چون آب و غزل‌های روان ما را بس

[!MAHSA!]

دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس


نسیم روضه شیراز پیک راهت بس


دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش


که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس


وگر کمین بگشاید غمی ز گوشه دل

حریم درگه پیر مغان پناهت بس


به صدر مصطبه بنشین و ساغر می‌نوش

که این قدر ز جهان کسب مال و جاهت بس


زیادتی مطلب کار بر خود آسان کن

صراحی می لعل و بتی چو ماهت بس


فلک به مردم نادان دهد زمام مراد

تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس


هوای مسکن مؤلوف و عهد یار قدیم

ز ره روان سفرکرده عذرخواهت بس


به منت دگران خو مکن که در دو جهان

رضای ایزد و انعام پادشاهت بس


به هیچ ورد دگر نیست حاجت ای حافظ

دعای نیم شب و درس صبحگاهت بس

[!MAHSA!]

درد عشقی کشیده‌ام که مپرس


زهر هجری چشیده‌ام که مپرس


گشته‌ام در جهان و آخر کار

دلبری برگزیده‌ام که مپرس


آن چنان در هوای خاک درش

می‌رود آب دیده‌ام که مپرس


من به گوش خود از دهانش دوش

سخنانی شنیده‌ام که مپرس


سوی من لب چه می‌گزی که مگوی

لب لعلی گزیده‌ام که مپرس



بی تو در کلبه گدایی خویش

رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس


همچو حافظ غریب در ره عشق

به مقامی رسیده‌ام که مپرس

[!MAHSA!]

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس


که چنان ز او شده‌ام بی سر و سامان که مپرس


کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد

که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس


به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست

زحمتی می‌کشم از مردم نادان که مپرس


زاهد از ما به سلامت بگذر کاین می لعل

دل و دین می‌برد از دست بدان سان که مپرس


گفت‌وگوهاست در این راه که جان بگدازد

هر کسی عربده‌ای این که مبین آن که مپرس



پارسایی و سلامت هوسم بود ولی

شیوه‌ای می‌کند آن نرگس فتان که مپرس


گفتم از گوی فلک صورت حالی پرسم

گفت آن می‌کشم اندر خم چوگان که مپرس


گفتمش زلف به خون که شکستی گفتا

حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس

[!MAHSA!]

بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش


وین سوخته را محرم اسرار نهان باش


زان باده که در میکده عشق فروشند

ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان باش


در خرقه چو آتش زدی ای عارف سالک

جهدی کن و سرحلقه رندان جهان باش


دلدار که گفتا به توام دل نگران است

گو می‌رسم اینک به سلامت نگران باش



خون شد دلم از حسرت آن لعل روان بخش

ای درج محبت به همان مهر و نشان باش


تا بر دلش از غصه غباری ننشیند

ای سیل سرشک از عقب نامه روان باش


حافظ که هوس می‌کندش جام جهان بین

گو در نظر آصف جمشید مکان باش

[!MAHSA!]

اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش


حریف خانه و گرمابه و گلستان باش


شکنج زلف پریشان به دست باد مده

مگو که خاطر عشاق گو پریشان باش


گرت هواست که با خضر همنشین باشی

نهان ز چشم سکندر چو آب حیوان باش


زبور عشق نوازی نه کار هر مرغیست

بیا و نوگل این بلبل غزل خوان باش


طریق خدمت و آیین بندگی کردن

خدای را که رها کن به ما و سلطان باش


دگر به صید حرم تیغ برمکش زنهار

و از آن که با دل ما کرده‌ای پشیمان باش


تو شمع انجمنی یک زبان و یک دل شو

خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش


کمال دلبری و حسن در نظربازیست

به شیوه نظر از نادران دوران باش


خموش حافظ و از جور یار ناله مکن

تو را که گفت که در روی خوب حیران باش

[!MAHSA!]

به دور لاله قدح گیر و بی‌ریا می‌باش


به بوی گل نفسی همدم صبا می‌باش


نگویمت که همه ساله می پرستی کن

سه ماه می خور و نه ماه پارسا می‌باش


چو پیر سالک عشقت به می حواله کند

بنوش و منتظر رحمت خدا می‌باش


گرت هواست که چون جم به سر غیب رسی

بیا و همدم جام جهان نما می‌باش


چو غنچه گر چه فروبستگیست کار جهان

تو همچو باد بهاری گره گشا می‌باش


وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنوی


به هرزه طالب سیمرغ و کیمیا می‌باش


مرید طاعت بیگانگان مشو حافظ

ولی معاشر رندان پارسا می‌باش

[!MAHSA!]

صوفی گلی بچین و مرقع به خار بخش


وین زهد خشک را به می خوشگوار بخش


طامات و شطح در ره آهنگ چنگ نه

تسبیح و طیلسان به می و میگسار بخش


زهد گران که شاهد و ساقی نمی‌خرند

در حلقه چمن به نسیم بهار بخش


راهم شراب لعل زد ای میر عاشقان

خون مرا به چاه زنخدان یار بخش


یا رب به وقت گل گنه بنده عفو کن

وین ماجرا به سرو لب جویبار بخش


ای آن که ره به مشرب مقصود برده‌ای


زین بحر قطره‌ای به من خاکسار بخش


شکرانه را که چشم تو روی بتان ندید

ما را به عفو و لطف خداوندگار بخش


ساقی چو شاه نوش کند باده صبوح

گو جام زر به حافظ شب زنده دار بخش

[!MAHSA!]

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش


بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش


ای دل اندربند زلفش از پریشانی منال

مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش


رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار

کار ملک است آن که تدبیر و تامل بایدش


تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست

راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش


با چنین زلف و رخش بادا نظربازی حرام

هر که روی یاسمین و جعد سنبل بایدش



نازها زان نرگس مستانه‌اش باید کشید

این دل شوریده تا آن جعد و کاکل بایدش


ساقیا در گردش ساغر تعلل تا به چند

دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش


کیست حافظ تا ننوشد باده بی آواز رود

عاشق مسکین چرا چندین تجمل بایدش

[!MAHSA!]

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش


گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش


دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند

خواجه آن است که باشد غم خدمتگارش


جای آن است که خون موج زند در دل لعل

زین تغابن که خزف می‌شکند بازارش


بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود

این همه قول و غزل تعبیه در منقارش


ای که در کوچه معشوقه ما می‌گذری

بر حذر باش که سر می‌شکند دیوارش


آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست

هر کجا هست خدایا به سلامت دارش



صحبت عافیتت گر چه خوش افتاد ای دل

جانب عشق عزیز است فرومگذارش


صوفی سرخوش از این دست که کج کرد کلاه

به دو جام دگر آشفته شود دستارش


دل حافظ که به دیدار تو خوگر شده بود

نازپرورد وصال است مجو آزارش