♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

[!MAHSA!]

سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی


خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی


دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است


بدین راه و روش می‌رو که با دلدار پیوندی


قلم را آن زبان نبود که سر عشق گوید باز

ورای حد تقریر است شرح آرزومندی


الا ای یوسف مصری که کردت سلطنت مغرور

پدر را بازپرس آخر کجا شد مهر فرزندی


جهان پیر رعنا را ترحم در جبلت نیست

ز مهر او چه می‌پرسی در او همت چه می‌بندی


همایی چون تو عالی قدر حرص استخوان تا کی

دریغ آن سایه همت که بر نااهل افکندی


در این بازار اگر سودیست با درویش خرسند است

خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی


به شعر حافظ شیراز می‌رقصند و می‌نازند

سیه چشمان کشمیری و ترکان سمرقندی

[!MAHSA!]

چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی


که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی



بگفتمی که چه ارزد نسیم طره دوست

گرم به هر سر مویی هزار جان بودی


برات خوشدلی ما چه کم شدی یا رب

گرش نشان امان از بد زمان بودی


گرم زمانه سرافراز داشتی و عزیز

سریر عزتم آن خاک آستان بودی


ز پرده کاش برون آمدی چو قطره اشک

که بر دو دیده ما حکم او روان بودی


اگر نه دایره عشق راه بربستی

چو نقطه حافظ سرگشته در میان بودی

[!MAHSA!]

به جان او که گرم دسترس به جان بودی


کمینه پیشکش بندگانش آن بودی


بگفتمی که بها چیست خاک پایش را

اگر حیات گران مایه جاودان بودی


به بندگی قدش سرو معترف گشتی

گرش چو سوسن آزاده ده زبان بودی



به خواب نیز نمی‌بینمش چه جای وصال

چو این نبود و ندیدیم باری آن بودی


اگر دلم نشدی پایبند طره او

کی اش قرار در این تیره خاکدان بودی


به رخ چو مهر فلک بی‌نظیر آفاق است

به دل دریغ که یک ذره مهربان بودی


درآمدی ز درم کاشکی چو لمعه نور

که بر دو دیده ما حکم او روان بودی


ز پرده ناله حافظ برون کی افتادی

اگر نه همدم مرغان صبح خوان بودی

[!MAHSA!]

چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری


خورد ز غیرت روی تو هر گلی خاری


ز کفر زلف تو هر حلقه‌ای و آشوبی

ز سحر چشم تو هر گوشه‌ای و بیماری


مرو چو بخت من ای چشم مست یار به خواب

که در پی است ز هر سویت آه بیداری


نثار خاک رهت نقد جان من هر چند

که نیست نقد روان را بر تو مقداری


دلا همیشه مزن لاف زلف دلبندان


چو تیره رای شوی کی گشایدت کاری


سرم برفت و زمانی به سر نرفت این کار

دلم گرفت و نبودت غم گرفتاری


چو نقطه گفتمش اندر میان دایره آی

به خنده گفت که ای حافظ این چه پرگاری

[!MAHSA!]

شهریست پرظریفان و از هر طرف نگاری


یاران صلای عشق است گر می‌کنید کاری


چشم فلک نبیند زین طرفه‌تر جوانی

در دست کس نیفتد زین خوبتر نگاری


هرگز که دیده باشد جسمی ز جان مرکب

بر دامنش مبادا زین خاکیان غباری


چون من شکسته‌ای را از پیش خود چه رانی

کم غایت توقع بوسیست یا کناری


می بی‌غش است دریاب وقتی خوش است بشتاب


سال دگر که دارد امید نوبهاری


در بوستان حریفان مانند لاله و گل

هر یک گرفته جامی بر یاد روی یاری


چون این گره گشایم وین راز چون نمایم

دردی و سخت دردی کاری و صعب کاری


هر تار موی حافظ در دست زلف شوخی

مشکل توان نشستن در این چنین دیاری

[!MAHSA!]

تو را که هر چه مراد است در جهان داری


چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری


بخواه جان و دل از بنده و روان بستان

که حکم بر سر آزادگان روان داری


میان نداری و دارم عجب که هر ساعت

میان مجمع خوبان کنی میانداری


بیاض روی تو را نیست نقش درخور از آنک

سوادی از خط مشکین بر ارغوان داری


بنوش می که سبکروحی و لطیف مدام

علی الخصوص در آن دم که سر گران داری


مکن عتاب از این بیش و جور بر دل ما

مکن هر آن چه توانی که جای آن داری


به اختیارت اگر صد هزار تیر جفاست


به قصد جان من خسته در کمان داری


بکش جفای رقیبان مدام و جور حسود

که سهل باشد اگر یار مهربان داری


به وصل دوست گرت دست می‌دهد یک دم

برو که هر چه مراد است در جهان داری


چو گل به دامن از این باغ می‌بری حافظ

چه غم ز ناله و فریاد باغبان داری

[!MAHSA!]

صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری


به یادگار بمانی که بوی او داری


دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست

توان به دست تو دادن گرش نکو داری


در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت

جز این قدر که رقیبان تندخو داری


نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد

که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری


به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد

خود از کدام خم است این که در سبو داری


به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز


که گر بدو رسی از شرم سر فروداری


دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن

تو را رسد که غلامان ماه رو داری


قبای حسن فروشی تو را برازد و بس

که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری


ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق

قدم برون نه اگر میل جست و جو داری

[!MAHSA!]

یا با ما مورز این کینه داری که حق صحبت دیرینه داری

نصیحت گوش کن کاین در بسی به

از آن گوهر که در گنجینه داری


ولیکن کی نمایی رخ به رندان

تو کز خورشید و مه آیینه داری


بد رندان مگو ای شیخ و هش دار

که با حکم خدایی کینه داری


نمی‌ترسی ز آه آتشینم


تو دانی خرقه پشمینه داری


به فریاد خمار مفلسان رس

خدا را گر می‌دوشینه داری


ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ

به قرآنی که اندر سینه داری

[!MAHSA!]

ای که در کوی خرابات مقامی داری


جم وقت خودی ار دست به جامی داری


ای که با زلف و رخ یار گذاری شب و روز

فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری


ای صبا سوختگان بر سر ره منتظرند

گر از آن یار سفرکرده پیامی داری


خال سرسبز تو خوش دانه عیشیست ولی

بر کنار چمنش وه که چه دامی داری


بوی جان از لب خندان قدح می‌شنوم

بشنو ای خواجه اگر زان که مشامی داری



چون به هنگام وفا هیچ ثباتیت نبود

می‌کنم شکر که بر جور دوامی داری


نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شود

تویی امروز در این شهر که نامی داری


بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود

تو که چون حافظ شبخیز غلامی داری

[!MAHSA!]

ای که مهجوری عشاق روا می‌داری


عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری


تشنه بادیه را هم به زلالی دریاب

به امیدی که در این ره به خدا می‌داری


دل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکن

به از این دار نگاهش که مرا می‌داری


ساغر ما که حریفان دگر می‌نوشند

ما تحمل نکنیم ار تو روا می‌داری


ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توست


عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری


تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم

از که می‌نالی و فریاد چرا می‌داری


حافظ از پادشهان پایه به خدمت طلبند

سعی نابرده چه امید عطا می‌داری