@};-حافظ نابغه دوران خود و همه زمان هاست . نيز در قبال مشكلات دوران خود فردي آگاه در روانشناسي يي عميق از انسان ، آشنا با اجتماع ، فعال و دلير در مقابل ظلم در امور سياسي.از خود گذشته بود، و در اين كار بارها محاكمه شد. يكي از دلايل محبوبيت او در وجه انساني از موضع مردمي بودن حافظ همين مشخصه ميتواند باشد . شناخت عميق وي از انسان و پيچيدگي هايش، آشنايي با امور اجتماع، ،عدالت جويي وظلم ستيزي كه همه و همه در بسياري از غزلهايش موج ميزند.


@};- حافظ روش نويني در سرايش غزل ايجاد ميكند كه ضمن حفظ زيبايي ظاهري، و استفاده از گوهر هاي زيبا ي كلامي در شعر، توانست با نبوغ ذاتي كه داشت، به چندين موضوع در غزل بپردازد . همين چند سويه بودن مفاهيم و موضوعات در غزلي واحد، يكي ديگر از علل محبوبيت حافظ در اذهان، و كمك گرفتن از او بواسطه تفأل،مي باشد.

گوته در تمجيد از حافظ جمله زيبايي دارد:

حافظا! گيرم كه تمام عالم هم فرو ريزد، باز مي خواهم با تو، تنها با تو آزمايش نمايم، ما توانائيم و در رنج و شادماني هم درديم، و افتخار من آن است كه مانند تو نوش كنم و مانند تو دوست بدارم.


@};- اشعار حافظ، عصاره قرآن، خيام ، مولوي، است.
مولوي اقيانوسي است كه راه يافتن به عمق آن بسيار سخت و نياز مند تفاسيري غني دارد.
شناخت مولوي كاري ساده نيست و براي درك عامه بسيار مشكل مي نمايد.او در مسايل بسيار وسيع و غني و با شناختي علمي به بحث در باره خدا بواسطه فلسفه و عرفان مي پردازد .مولوي از ابتدا معتقد بود و هرگز در وجودش شكي در اين مورد وجود نداشت. مولوي با فاصله يي بسيار از بشريت و از قله اي بلند در مورد عالم بالا و خداوند سخن مي گويد.

@};-اشعار حافظ با اينكه نيز وراي درك مردم عادي ميباشد ولي در آن ها هنري به كار رفته است كه هر كسي با هر سوادي مي تواند تصاوير شخصي آشناي خود پيدا كند، محظوظ گردد، و احساس نزديكي با شاعر داشته باشد. حافظ زبان همه مردم در همه اقشار است. حافظ نمايي را كه از خود ارائه داده است وجه شباهت طي مسيرش با مردم عادي است، او ميتواند به هر فردي شبيه باشد يا هر فردي مي تواند شباهتهايي را با او در خود پيدا كند. گوناگوني مطالب ، در عين و گزيده گويي، شناخت عميق از انسان، و اشاره به مسائلي كه براش،هميشگي است ،در عين اينكه خود را با او همسان ميبيند، تجاهل العارف و مهر بي كران حافظ را را نيز مشاهده مي كند . حافظ در عين احتراز از كلامي نصيحت گونه ، از هيچ قله يي نظاره نميكند بلكه در كنار مخاطب در عين تواضع مي نشيند و با اميد بخشي و دور كردن خاطر مخاطب از غم ، بدون تعصب ، با دادن دورنمايي از نتايج در شرايط گوناگون . با او در يك سطح قرار مي گيرد .و پيام آميخته با كلام وحي را در گوش او زمزمه مي كند و بر دلش دانه هاي مهر را مي كارد.

@};-همنشيني با قرآن و نزديكي با آن، پيام غزلهاي او را رنگ و عطر قرآني داده است، ظاهرا"_ باطنا". اوحافظ قرآن است، و به قول خود با چهارده روايت ، و بر دين و وحي و پيامبر ( ص ) ايمان كامل دارد، و اين مساله از او شاعري آسماني ساخته است. گزيده گويي، نزديك بودن به دل ،و همپايي با ضمير جمعي ، غزل او را به سمت تفأل ميكشاند تادر عين هم دلي شاعر با مخاطب، شخص از وجه هدايت الهي او نيز بهره مند گردد. ،از آنجا كه گفتارش چون در، در عين زيبايي، ايجاز، درخشش، و پاكي جاودانه مي گردد، كلامي كه و با كلام حق آميختگي بنيادي دارد.. @};-

حال اگر اشعار شاعر ديگري ، حد اقل با چنين خصوصياتي، سروده شده باشد، پاسخ شما در مورد تفال زدن با آن اشعار يقينا" مثبت خواهد بود.