فناوري هاي جديد نظامي


امروزه در ارتش هاي پيشرفته جهان ، دستگاه ها و تجهيزات هوشمند و نيمه هوشمندي وجود دارد كه عملكرد آنها بسياري را به تحسين واداشته است . نظاميان به كمك اين ماشين آلات هم راحت تر به اهداف خود ميرسند و هم تلفات كمتري ميدهند . در جنگ عراق ، ارتش امريكا در مقاطع مختلفي تلاش كرد چه بصورت آزمايشي و چه بصورت عملياتي ، اين تجهيزات را مورد استفاده قرار دهد . يكي از اين تجهيزات SUGV يا Small Unmanned Ground Vehicle نام داشت كه به اختصار "ساگ وي" تلفظ ميشود.

معناي آن "وسيله نقليه زميني بدون سرنشين كوچك" است . اين ماشين كه از آن به عنوان "سرباز پيش مرگ" استفاده ميشود ، در عمليات جستجوي خانه به خانه كاربرد دارد و نتايج جستجوهاي انجام شده نيز بصورت بي سيم به سربازان و فرماندهان يگاني كه متعاقب آن به محل اعزام ميشوند ، مخابره ميشود . در نتيجه آنها ميتوانند تصاوير و صداي ضبط شده توسط آنرا روي صفحه نمايش كوچك موجود بر روي كلاه هاي آهني خود مشاهده ميكنند و در صورت اطمينان از امن بودن محل ، عمليات اصلي يگان تعقيبي آغاز ميشود . در واقع اين ماشين يكي از نمونه هايي است كه توسط ارتش امريكا مورد استفاده قرار ميگيرد و تا به حال نتايج خوبي در عمليات ها به همراه داشته است.
اين ماشين قرار است در برنامه اي موسوم به "سامانه هاي جنگي نسل آينده" مورد استفاده قرار گيرد ؛ برنامه اي كه بسياري آنرا مهمترين اقدام صورت گرفته پس از جنگ جهاني دوم براي تحول در ساختارهاي نظامي ميدانند . اصولا در محيط هاي نظامي ادوات و تجهيزات بسته به كاربرد ، بصورت جداگانه مراحل ساخت و نوسعه را پشت سر ميگذارند . اما در اين سامانه جديد كه به FCS معروف است و بنا بر پيش بيني ها قرار است تا سال 2015 به مرحله تكامل و استقرار نهايي خود برسد ، همه اين ادوات و تجهيزات در فرايندي يكپارچه گنجانده شده و عملكرد آنها به هم وابسته است . اما نكته اصلي در اين سامانه به اين ابداعات محدود نميشود بلكه خلاقيت و كارايي اصلي در شبكه اي نهفته است كه تمام اين ادوات را به هم پيوند ميزند . كارشناسان نظامي معتقدند اين شبكه ميتواند شيوه جنگ سنتي را كاملا متحول كند.
در سامانه FCS مجموعه اي از بهترين و كاراترين مهمات مجهز به فناوري هايي چون ليزر و علم رباتيك گرد هم جمع ميشوند و با يك كليك ساده روي ماوس كامپيوتر ، ميتوان شليك موشكهاي بزرگ و اعزام جنگنده هاي بي سرنشين را براحتي انجام داد . از طريق فناوري موقعيت ياب GPS ( مطالبي در مورد آن در اين وبلاگ موجود است) ميتوان به راحتي محل دقيق هر سرباز را روي نمايشگر كامپيوتر نشان داد و از محل اختفاي دشمن ، خصوصا شبه نظاميان كه در كمينگاه ها مخفي ميشوند ، اطلاع حاصل كرد . در عين حال ، سربازان حاضر در ميدان جنگ نيز با يكديگر ارتباط دارند و ميتوانند از موقعيت يكديگر و كمينگاه هاي دشمن آگاه شوند . با اين روش ، هم دقت عمل سربازان در شناسايي اهداف بالا ميرود و هم سرعت عمل آنها در واكنش به تهديدات افزايش مي يابد و از طرف ديگر استرس هاي معمول در آنها نيز كاهش مي يابد.
البته اين طرح با دشواري هايي نيز همراه است . بودجه مورد نياز براي تكميل اين طرح 161 ميليارد دلار برآورد شده است . اين پروژ عظيم 896 پيمانكار مهم را در 45 ايالت امريكا به خود مشغول ساخته است و پرهزينه ترين برنامه تسليحاتي تاريخ ارتش امريكا به حساب مي آيد . در ماه مارس سال 2008 دولت امريكا اعلام كرد كه پيشرفت اين پروژه چندان مطلوب به نظر نميرسد و تا 2 مورد از 44 مورد فناوري هاي پيش بيني شده در برنامه اوليه بالفعل درآمده است و ميتوان از آن استفاده كرد.
بعبارت ديگر ، اين برنامه هنوز در ابتداي راه خود قرار دارد . شايد اساسي ترين برنامه مورد نياز در اين سامانه كه همچنان درجا ميزند ، خود شبكه پيوند دهنده آن است كه به دليل نياز پهناي باند بالا همچنان در حال آزمون و خطاست و نتوانسته انتظارات را برآورده كند . در واقع بدون چنين پهناي باندي ، سامانه FCS خيالي بيش نيست و نميتوان روي آن حساب كرد.
در بحث ابزار و امكانات مورد نياز براي اجراي اين سامانه در ميدان جنگ نيز مسائل مختلفي وجود دارد . سربازان براي قرارگرفتن در اين سامانه ، نيازمند كامپيوترهاي قابل حملي هستند كه از طريق آن با سرورها ارتباط برقرار كنند.
مشكل اصلي اينجاست كه زيرساخت پيش بيني شده براي اين طرح ، پيچيدگي ها و دشواري هاي دردسرسازي را به همراه داشته است و در واقع ارتش قرار است تا سال 2015 بيش از 200 ميليارد دلار هزينه كند تا در نهايت به تجهيزات قابل حملي برسد كه امروزه در قالب تلفن هاي همراه پيشرفته تقريبا در اختيار همه كودكان امريكايي است! كه دليل اصلي اين مسئله محرمانه بودن ماهيت اطلاعات نظامي است . از آنجايي كه عمليات هاي نظامي اصولا به علت وقوع در مناطق صعب العبور از ماهيت پيچيده اي برخوردارند ، امكان استفاده از شبكه هاي فيبرنوري و سيمي كنوني ، حتي ماهواره ، در همه جا وجود ندارد . براي رفع اين نقيصه ، ارتش امريكا تلاش ميكند از سامانه جديدي به نام JTRS استفاده كند كه اساسا سامانه اي محلي است كه ارتباط يگان ها و دسته هاي نظامي را در يك منطقه بوجود مي آوزد و خروجي اين ارتباط نيز از طريق نزديكترين پست يا مقر فرماندهي و از طريق ماهواره روي اينترنت قرار ميگيرد . ابزاري كه در اين سامانه در اختيار سرباز قرار ميگيرد چيزي شبيه به يك تلفن همراه است كه ميتواند اطلاعات و تصوير را منتقل كند و در جنگنده ها و ساير ماشين آلات نيز مورد استفاده قرار گيرد . اگر بخواهيم نگاهي دقيقتر به اين سامانه داشته باشيم ، ميتوانيم آنرا با شبكه كشوري تلفن همراه در امريكا مقايسه كنيم . در امريكا 200 هزار دكل ارتباطي تلفن همراه يا همان BTS وجود دارد كه كار انتقال اطلاعات را انجام ميدهد . ارتباط بي سيم برقرار شده روي تلفن اشخاص فقط تا محدوده دكل مخابراتي ماهيت بي سيم دارد و از آنجا مجموعه اي عظيم از ارتباطات سيمي ، ادامه كار را بر عهده ميگيرد . در سامانه JTRS تمام اطلاعات موجود در محل درگيري به مقر فرماندهي كه نقش همان شكل ارتباطي را برعهده دارد منتقل ميشود و از آنجا با ارتباط ماهواره اي به مركز منتقل ميشود . اين سامانه در مقايسه با سامانه راديويي قبلي ، حجم اطلاعات بسيار بيشتري را منتقل ميكند و ميتواند تا سرعت 2 مگابايت بر ثانيه را تجربه كند.
مزاياي اين طرح كه همان دقت و سرعت فوق العاده بالاي آن است ميتواند در بلند مدت باعث كاهش بسياري از هزينه ها و افزايش بهره وري در عمليات هاي نظامي شود.