وقتی ابراهیم (ع) با نمرود مناظره کرد . نمرود گفت : "خدای تو کیست؟ " گفت : « ربی الذی یحی و یمیت»
(
بقره / 260) . "خدای من آن است که بمیراند و زنده کند." نمرود گفت : زنده
کردن و میرانیدن به تأثیر حرکات و افلاک و سیر نجوم است ، و ما نیز زنده
کردن و میرانیدن دانیم . ابراهیم ( ع ) گفت : اگر مسلم داریم که تأثیر
قدرت حق تعالی در این عالم به واسطه حرکات افلاک و کواکب است ، لیکن حرکات
افلاک و کواکب به واسطه چیزی دیگر نیست ، و اگر نه تسلسل لازم آید. پس هر
آینه از تقدیر آفریدگار تعالی ، باشد . چون حوادث ارضی به واسطه حوادث
فلکی باشد . درست شد ( ثابت شد) که حوادث به قدرت وی و رحمت حق تعالی است
و از آنجا گفت: « فان الله یاتی بالشمس من المشرق فات بها من المغرب.(
بقره /260 ) ، « همانا خدای من ، خورشید را از مشرق بر می آورد ، تو آن را
از مغرب برآر.»
ابراهیم (ع) گفت : آفریدگار متعال ، به قدرت خود هر
روز آفتاب را از مشرق بر می آرد و به مغرب فرو می برد ، تو یک بار از مغرب
برآر و به مشرق فرو بر . " فبهت الذی کفر" ( بقره/ 260) . پس مبهوت ماند
آنکه کافر شده بود . الزام شد و فروماند .
و گویند که نمرود
مغالطه کرد و یکی را که مستوجب کشتن بودی ، از زندان بیرون آورد و آزاد
کرد و دیگری را که گناه نداشت بگرفت و بکشت ، و گفت که « آن را که مرده
بود ، به حقیقت زنده کردم و آن زنده را میرانیدم. »
ابراهیم (ع) گفت
: مرده زنده کردن این نیست که تو کردی. و گفته اند که آفریدگار، سبحانه و
تعالی ، مرگ نمرود را سبب نیم پشه ساخته بود . پشه ای بود که در نیمه
اندام قوت نداشت . چون در دماغ او رفت ، به زبان حال ندا کرد که « اگر
مرده زنده می توانی کردن ، این نیمه مرده مرا زنده کن ، تا به قوت آن از
بینی تو بیرون آیم. و اگر زنده را می توانی میرانیدن ، این یک نیمه زنده
مرا بمیران ، تا خلاص یابی.»
منبع :جوامع الحکایات و لوامع الروایات سدیدالدین محمد عونی