قى كردن

مسئله: هـرگـاه روزه دار عـمـدا قى كند اگر چه به واسطه مرض و مانند آن ناچار باشد ,

روزه اش باطل مى شود ولى اگر سهوا يا بى اختيار قى كند اشكال ندارد.

مسئله: اگر در شب چيزى بخورد كه مى داند به واسطه خوردن آن , در روز بى اختيار قى مى كند ,

احتياط مستحب آن است كه روزه آن روز را قضا نمايد.

مسئله: اگر روزه دار بتواند از قى كردن خوددارى كند , چنانچه براى او ضرر و مشقت نداشته باشد ,

بهتر آن است كه خوددارى نمايد.

مسئله: اگـر مـگـس در گـلـوى روزه دار برود , چنانچه به مقدارى فرو رفته باشد كه به پايين دادن آن خـوردن گـفـتـه نشود

لازم نيست آن را بيرون آورد و روزه اش صحيح است , و اما اگر به اين مقدار فرو نـرفـته باشد بايد آن را بيرون آورد ,

هر چند كه اين كار متوقف بر قى كردن باشد - مگر در صورتى كه قى كردن براى اوضرر يا مشقت زيادى داشته باشد -

و چنانچه آن را قى نكند و فرو برد روزه اش باطل مى شود .

مسئله: اگر سهوا چيزى را فرو ببرد و پيش از رسيدن به معده يادش بيايد كه روزه است , بيرون آوردن آن لازم نيست و روزه او صحيح است .

مسئله: اگـر يـقـين داشته باشد كه به واسطه آروغ زدن , چيزى از گلو بيرون مى آيد , بنابر احتياط نبايد عمدا آروغ بزند ,

ولى اگر يقين نداشته باشد اشكال ندارد.

مسئله: اگـر آروغ بزند و چيزى در گلو يا دهانش بيايد , بايد آن را بيرون بريزد و اگر بى اختيار فرو رود , روزه اش صحيح است .