تازه های نجوم و اخترشناسی

[ghazaghi]

كائناتي درون سياهچاله ها


مطالعات جديد عنوان مي كنند زمانيكه ماده توسط سياهچاله بلعيده مي شود ، ممكن است به درون كيهاني ديگري كه داخل سياهچاله قرار دارد فرو بريزد يا درون گذرگاه كرم چاله مانندي كه به سياهچاله ديگري ارتباط دارد به دام بيافتد.

يكي از يزرگترين اسرار علم فيزيك اين است كه چه چيزي درون يك سياهچاله وجود دارد. فرضيه اي كه وجود سياهچاله ها را پيش بيني كرد – نسبيت عام- عنوان مي كند كه تمام مواد درون سياهچاله با فشرده شدن تبديل به يك نقطه مركزي با چگالي بينهايت مي گردند كه "تكينگي" ناميده مي شود. كريستين بوهمر از دانشگاه لندن مي گويد" اما بعد از آن همه چيز از نظر رياضي تجزيه و خرد مي شود. ما مي خواهيم كه اين "تكينگي" از پديده سياهچاله حذف شود".


پژوهشگران زيادي بر اين عقيده هستند كه يك فرضيه جديد و جهانشمول كه گرانش و تاثيرات كوانتمي را به هم پيوند دهد قادرخواهد بود اين موضوع را حل كند. فرضيه تار از شناخته شده ترين اين جايگزين ها مي باشد.



اما بوهمر و همكاران وي از فرضيه ديگري بنام " گرانش كوانتوم حلقوي" استفاده مي كنند كه رقيب فرضيه تار مي باشد. بر اساس اين فرضيه فضا-زمان بعنوان شبكه اي از حلقه هاي انتزاعي تعريف مي شود كه بخش هاي كوچكي از فضا را به هم متصل مي كنند.



قبلا از فرضيه گرانش كوانتوم حلقوي در مقابل ايده تكينگي استفاده شده بود. اين فرضيه پيشنهاد مي كند كه بجاي يك مهبانگ ، كيهاني اوليه دچار رمبش شده و سپس طي يك "جهش بزرگ" به سمت بيرون منفجر شد.

[ghazaghi]

دنباله دار شگفت انگیز

تصاویری از دنباله دار هولمز (17p)، که با ظهور خود موجب شگفتی منجمان دنیا شده است.
تصوير شما از حد اندازه مجاز بزرگتر است .
تصویر بزرگ

تصاویری از دنباله دار هولمز(17p)، که با ظهور خود موجب شگفتی منجمان دنیا شده است. این دنباله دار که دوره چرخش آن به دور خورشید 7 سال است این روزها در آسمان غوغا به پا کرده و پیش بینی می شود که در چند روز آینده علاوه در حفظ درخشندگی، دنباله ای کوچک نیز پیدا کند.

این دنباله دار آنقدر نورانی است که حتی در شهرهای پر نوری مانند تهران می توانید آن را با چشم غیر مسلح همچنون ستاره ای درخشان در صورت فلکی برساوش مشاهده کنید. با آنکه این روزه ها ماه کامل و به اوج خود رسیده اما نگران نباشد چون دنباله دار هولمز آنقدر پر نور است که به خصوص در تصاویر تلسکوپیک با نوردهی های کم به آسانی ثبت می شود.

این روزها سایت های مختلف نجومی گالری هایی از تصاویر گرفته شده از این دنباله دار را ارائه می دهند شما هم با ثبت این دنباله دار می توانید سهمی در این گالری ها داشته باشد، همچنین با انجام رصدهای دقیق و انجام پروژه های آماتوری و ارسال نتایج برای سایت های مربوطه می توانید آنها را در دستیابی به نتایج ارزشمند تر یاری نمایید.


گالری تصاویر دنباله دار



اطلاعاتی در باره این دنباله دار

این دنباله دار در سال 1892 توسط ادوین هولمز ستاره شناس انگلیسی کشف شده است.در این سال در نتیجه یک انفجارنورانیت دنباله دار چند برابر شد وهمین موجب کشف شدنش شد چراکه در حالت عادی بدلیل کوچک بودن هسته اش (قطر آن در حدود سه کیلومتر است) دارای قدری در حدود 17 می باشد ونورانیت آن بسیار ناچیز است.

درباره انفجارات ناگهانی تاکنون دلایل متفاوتی ذکر شده است. بر اساس یکی از دلایل ٬ساختمان درونی این دنباله دار مانند پنیر سوییسی سوراخ سوراخ است.گهگاهی ریزش ورمبشی در آن رخ می دهد ومانند یک ساختمان قدیمی که در حال ریزش است مانند گردوخاکی که به هوا بر می خیزد٬ غبار ویخ تشکیل دهنده آن به فضاپرتاب می شود وبر اثر برهمکنش با نور خورشید نورانیت آن چند برابر می شود. این دنباله دار در حال حاضر نیز در چنین مرحله ای به سر می برد بگفته ستاره شناسان طی چند ساعت اولیه انفجار قدر آن از 17 به 2.5 رسیده است یعنی افزایشی در حدود یک میلیون برابر در نورانیت.هم اکنون این دنباله دار مانند ستاره ای از قدر 2.2 مانند ستاره قطبی در آسمان در صورت فلکی برساووش می درخشدوبرای دیدن آن حتی به تلسکوپ هم احتیاجی نیست.فاصله آن با زمین در حال حاضر در حدود 1.6 واحد نجومی است.

دوره تناوب چرخش حول خورشید 6.88 سال٬ نیم قطر بزرگ مداری 3.61 واحد نجومی٬ زاویه بین صفحه مداری وصفحه مدار زمین بدور خورشید(کشیدگی مداری) 19.11 درجه است.

این دنباله دار از خانواده مشتری است(بطور کلی دنباله دار هایی که دوره تناوب آنها بدور خورشید کمتر از 20 سال باشد با این نام شناخته می شوند) و مبداء پیدایش آن از کمر بند کویی پر می باشد.کمر بند کویی پر منطقه ای ماورای مدار سیاره نپتون می باشد که هزاران عدد هسته یخی در آن مناطق بدور خورشید می چرخند و با تحت تاثیر قرار گرفتن گرانش سیارات بزرگ ٬بویژه مشتری مستعد نزدیک شدن به خورشید وتبدیل شدن به دنباله دار هستند.

[ghazaghi]

گاه اسپيتزر به دمنده در حباب ستاره اي


تصويري تازه از تلسكوپ فضايي اسپيتزر ناسا، ستاره اي نوزاد را در فاصله ي 1140 سال نوري از زمين نشان مي دهد كه در حال دميدن در دو "حباب" عظيم است.
تصويري تازه از تلسكوپ فضايي اسپيتزر (Spitzer Space Telescope) ناسا (NASA)، ستارهاي نوزاد را در فاصلهي 1140 سال نوري از زمين نشان ميدهد كه در حال دميدن در دو "حباب" عظيم است. اما اين ستارهي كودك كه HH 46/47 نام دارد، براي باد كردن حبابها در فضاي بيرون نه از آدامس بادكنكي بلكه از فورانهاي قدرتمندي از گاز استفاده ميكند.


در اين تصوير پردازش شده از تلسكوپ فضايي اسپيتزر، ستارهي نوزاد HH 46/47 در حال دميدن دو "حباب" بزرگ
ديده ميشود. اين ستاره 1140 سال نوري از زمين فاصله دارد. (براي ديدن تصوير بزرگتر روي عكس كليك كنيد.)

NASA/JPL-Caltech
در مركز تصوير استپيتزر ميتوان ستارهي خردسال را به صورت نقطهاي سفيد ديد. دو حباب به صورت پوستههاي بيضوي توخالي از مادهي سبزآبي رنگ نشان داده شدهاند كه از ستاره به بيرون گسترده شده. باريكههاي سبز رنگ در تصوير نشانگر گاز هيدروژن ملكولي گرم است در حالي كه ته رنگ آبي، حاصل پراكنش نور ستاره در غبار گرداگرد ستاره است.

اين حبابها هنگامي تشكيل شدند كه فورانهاي قدرتمندي از گاز كه با سرعت 200 تا 300 كيلومتر بر ساعت در حركت بودند، با ابرهاي گازي كيهاني كه HH 46/47 را دربرداشتند، برخورد كردند. لكههاي قرمز رنگ در انتهاي هريك از حبابها، نشانگر حضور گاز گوگرد و آهندر جايياند كه فورانهاي باريك ستاره هماكنون در حال برخورد رو در رو با ابرهاي گازي كيهاني و مواد غباري هستند.

به گفتهي تانگاسمي ولوسامي (Thangasamy Velusamy) از آزمايشگاه پيشرانه جت ناسا (NASA Jet Propulsion Laboratory) در پاسادناي كاليفرنيا (Pasadena, Calif )، ستارگان نوزاد و قرصهاي تشكيل سيارهاي بالقوهي آنان با متوقف ساختن و جذب گاز و غبار پيرامون به وسيلهي گرانش، رشد ميكنند. گمان دانشمندان بر اين است كه وقتي ستارهي نوزاد مركزي، بادها و فورانهاي قدرتمندي ايجاد ميكند كه مواد پيراموني را مي*پراكنند، اين قرصها از توقف باز ميايستند.

ولوسامي ميگويد: "استپيتزر ميتواند از اين فورانها و بادها، در پرتوي فروسرخ تصويربرداري كرده و به ما در فهم جزييات اين پديده، ياري برساند."

براي اخترشناساني كه ميدانند دنبال چه چيزي بگردند، ابزارهاي فروسرخ فوقِ حساس استپيتزر، وسيلهاي عالي است تا ستارگان جوانِ پوشيده در ابرهاي ضخيمِ غبار كيهاني و گاز را مطالعه و اطلاعاتي دربارهي رشد آنان آشكار كنند. ولوسامي با اين حال خاطرنشان كرد كه غالباً رسيدن به تصوري روشن و باجزييات از ستارگان نوزاد و "مشكلات رشد" آنان براي خيليها دشوار است.

وي گفت: "وقتي در يك تلسكوپ ستارهاي را مينگريد، تصوير ستاره به اندازهاي معلوم تار ميشود و هرچه تلسكوپ كوچكتر باشد، اين تاري بيشتر است."

دانشمندان در آزمايشگاه جت پيشرانه، JPL، براي رفع اين عدم وضوح، روش پردازش تصوير پيشرفتهاي را براي دادههاي اسپيتزر توسعه دادهاند كه واهمپيچي Hi-Resـ(Hi-Res deconvolution) نام دارد. اين پردازش، تاري را كاهش ميدهد و تصوير را واضحتر و تميزتر ميكند تا دانشمندان بتوانند تابشهاي اطراف ستارگانِ در حال شكل*گيري را با جزييات بيشتري ببينند. وقتي ولوسامي و گروهش اين روش را روي تصوير اسپيتزر از HH 46/47 اجرا كردند، توانستند بادهاي ستاره و فورانهايي از گاز را مشاهده كنند كه در حال حفر اين حبابهاي آسمانياند.

به گفتهي ويليام لَنجر (William Langer) از JPL، اين تصوير به دانشمندان كمك ميكند تا تعيين كنند كه از ميان بسياري مكانيسمهاي مختلف، كدام يك باعث ايجاد بادها و فورانهاي ستارگان نوزاد ميشود.

اين تصوير فروسرخ، مركب از سه رنگ است با دادههايي در طول موج 6/3 ميكرون كه با رنگ آبي نمايانده شده و 5/4 و 8/5 ميكرون كه با رنگ سبز و 24 ميكرون كه با رنگ قرمز نمايانده شدهاند.

اين مقاله دربارهي HH46/47 كه توسط ولوسامي، لَنجر و كِنِت مارش (Kenneth Marsh) ــ همگي از JPL ــ نوشته شده است، در شمارهي اكتبر نشريهي اخترفيزيك (Astrophysical Journal Letters) منتشر شد.

[ghazaghi]

ركورد دانشمندان در كشف پنجمين سياره، گرد ستاره اي نزديك

دانشمندان كشف سياره ي پنجمي را اعلام كردند كه گرد ستاره ي 55خرچنگ در چرخش است.
پاسادنا، كاليفرنيا ــ دانشمندان كشف سيارهي پنجمي را اعلام كردند كه گرد ستارهي 55 خرچنگ در چرخش است، ستارهاي وراي منظومهي شمسي ما. اين ستاره اكنون دارندهي ركورد شمار سيارات فراخورشيدي تأييد شدهاي است كه در يك منظومهي سيارهاي در چرخشند.


55خرچنگ كه در فاصلهي 41 سال نوري در صورت فلكي خرچنگ (سرطان) قرار دارد، جرم و سني كمابيش يكسان با خورشيد ما دارد. اين ستاره با دوربين دوچشمي، به آساني ديده ميشود. پژوهشگران، اين پنجمين سياره را با استفاده از تكنيك داپلر (Doppler) كشف كردند؛ تكنيكي كه در آن كشش گرانشي سياره، از روي لنگياي كه در حركت سيارهي مادر خود ايجاد ميكند، آشكار ميشود. ناسا (NASA) و بنياد علوم ملي (National Science Foundation)، پايهگذار اين پژوهشند.

اين تصوير مفهومي، سياراتي را نشان ميدهد
كه گرد ستارهي 55 خرچنگ در چرخشند،
ستارهاي بسيار شبيه خورشيد.

NASA/JPL-Caltech
رييس هيأت مديرهي مأموريت علمي در مركز ناسا در واشنگتن، آلن سترن (Alan Stern) گفت: "مشاهدهي رشد توانايي ما در آشكارسازي سيارات فراخورشيدي، حيرتانگيز است. ما در حال يافتن منظومههايي خورشيدي هستيم كه از نظر شمار سيارات و تنوع گونههاي سيارهاي با منظومهي شمسي خودمان قابل مقايسه است."

سيارهي تازه كشف شده، جرمي 45 برابر جرم زمين دارد و ممكن است در تركيبات و شكل ظاهري، مشابه زحل باشد. اين سياره در ترتيب قرار گرفتن سيارات گرد 55 خرچنگ، چهارمين سياره است و هر 260 روز يك مدار كامل را گرد اين ستاره طي ميكند. موقعيت اين سياره، آن را در "منطقهي قابل سكونت" قرار ميدهد؛ نواري گرد هر ستاره كه در آن، دما اين امكان را فراهم ميكند كه آب به صورت مايع روي سطح جامد جمع شود. فاصلهي سياره از ستارهاش تقريباً 7/116 ميليون كيلومتر (5/72 ميليون مايل) است يعني كمي كمتر از فاصلهي زمين تا خورشيد اما اين سياره گرد ستارهاي ميچرخد كه كمي كمنورتر از خورشيد است.

دبرا فيشر (Debra Fischer)، اخترشناس در دانشگاه ايالتي سانفرانسيسكو (San Francisco State University) و نويسندهي اصلي مقالهاي كه در شمارهي آيندهي نشريهي اخترفيزيك (Astrophysical Journal) به چاپ خواهد رسيد، ميگويد: "غولهاي گازي منظومهي شمسي ما، همگي قمرهاي بزرگي دارند. اگر در مدار اين سيارهي پرجرم تازه، قمري باشد، ممكن است داراي آبگيرهايي از آب مايع بر روي سطحي سنگي باشد."

فيشر و دانشگاه كاليفرنيا، بركلي، جئوف مارسي (Geoff Marcy) اخترشناس به علاوهي تيمي از همكاران، اين سياره را پس از مشاهدهي دقيق 2000 ستارهي نزديك، به وسيلهي تلسكوپ شين (Shane) در رصدخانهي ليك (Lick) روي كوه هميلتون واقع در شرق سنجوز كاليفرنيا و رصدخانهي كك (W.M. Keck) در موناكي هاوايي، يافتند. براي باز كردن سيگنال هريك از سيارات، بيش از 320 اندازهگيري سرعت لازم بود.

فيشر گفت: " اين اولين سيستم سيارهاي پنجگانه است. اين سيستم يك سيارهي غول گازي اصلي دارد كه مدارش مشابه مشتري ماست. مدار بيشتر اين سيارات همچون مدار سيارات گرد خورشيد خودمان، كم و بيش دايرهاي است."

مارسي، كه در اين مقاله مشاركت داشت، گفت: "كشف اين پنج سياره براي ما با 18 سال رصد مداوم در رصدخانهي ليك اتفاق افتاد؛ رصدهايي كه شروعش پيش از آن بود هيچ سيارهي فراخورشيدياي در هيچكجاي كيهان شناخته شده باشد. اما يافتن پنج سيارهي فراخورشيدي كه گرد يك ستاره ميچرخند، تنها يك گام كوچك است. مقصد بعدي سيارات زمينگون است."

سيارات 55خرچنگ تا حدي با سيارات خورشيد متفاوتند. عقيده بر اين است كه داخليترين آنها اندازهاي برابر نپتون دارد و در فاصلهي تقريباً 6/5 ميليون كيلومتر (5/3 ميليون مايل) از ستاره، در كمتر از سه روز به گِردش مي*چرخد. سيارهي دوم كمي از مشتري كوچكتر است و هر 7/14 روز يك دور در مدارش در فاصلهي 18 ميليون كيلومتر (2/11 ميليون مايل) از ستاره، ميچرخد. سيارهي سوم كه در جرم مشابه زحل است، هر دور مدارش را در 44 روز طي ميكند و از ستاره تقريباً 9/35 ميليون كيلومتر (3/22 ميليون مايل) فاصله دارد. سيارهي تازه كشف شده، چهارمين سياره است. پنجمين و دورترين سيارهي شناخته شده، جرمي چهار برابر جرم مشتري دارد و هر مدار را 14 ساله در فاصلهي تقريبي 6/867 ميليون كيلومتري (1/539 ميليون مايلي) ستاره ميپيمايد. اين هنوز تنها غول گازي مشتريگوني است كه در فاصلهاي برابر فاصلهي مشتري تا خورشيد از ستارهاش قرار دارد.


اين تصوير مفهومي دو منظومهي ستارهاي را
نشان ميدهد: 55خرچنگ (بالا) و منظومهي
شمسي (پايين).

NASA/JPL-Caltech
ميشل بريلي (Michael Briley)، اخترشناسي از بنياد علوم ملي، ميگويد: "اين كار قدمي پرهيجان را در جستجو براي دنياهايي همانند دنياي خودمان ثبت كرد. رفتن از اولين آشكارسازيهاي سيارات به گرد ستارگانِ خورشيدگون تا يافتن يك منظومهي شمسي تمام عيار با يك سياره در منطقهي قابل سكونت در تنها 12 سال، كمالي حيرتانگيز و شاهدي است بر سالها كار سخت كه اين پژوهشگران گذراندند."

[ghazaghi]

بارش شهابي اسدي

بررسی فعالیت بارش شهابی اسدی امسال طی روز های آینده.



كساني كه بارش شهابي اسدي را در سالهاي 81-1377 رصد كرده اند، موفق به مشاهده يكي از مهيج ترين پديده هاي نجومي دهه هاي اخير شده اند. از اين بين بارش اسدي 1378 ويژگي خاصي داشت. رصدگران ايراني چند ماه پس از مشاهده آخرين كسوف قرن،چشم انتظار رگبار شهابي اسدي بودند. پيش بيني ها نشان مي داد كه اوج بارش شهابي در ساعت 5:30 با شدت چند هزار شهاب در ساعت رخ خواهد داد. ايران و كشورهاي آسياي غربي بهترين شرايط را براي رصد داشتند چرا كه در زمان اوج و در تاريكي سحرگاه، كانون بارش در ارتفاع قابل توجهي قرار داشت.
انتظار به پايان رسيد و همانطور كه پيش بيني شده بود رصدگران ايراني شاهد يكي از با شكوه ترين بارش هاي شهابي بودند. آسمان شهاب باران مي شد. در يك لحظه دهها شهاب اسدي در آسمان ظاهر مي شدند. تعدا شهابها به حدي بود كه فرصت چشم برهم زدن را هم نمي دادند.

بارش هاي شهابي
وقتي ذرات گرد وغباري كه در فضاي بين سيارات قرار دارند وارد جو زمين مي شوند در اثر سرعت بالا و اصطكاك شديد به وجود آمده مي سوزند و به صورت شهاب ديده مي شوند. در آسماني صاف و تاريك ممكن است در هر ساعت چند شهاب مشاهده كنيد كه در نقاط مختلف آسمان ظاهر و به سرعت محو مي شوند. اما در شبهاي خاصي از سال تعداد شهابها به يكباره زياد مي شود كه به اين پديده«بارش شهابي» گفته مي شود. بارش هاي شهابي در اثر ورود توده اي از ذرات به جو زمين به وجود مي آيند. اين ذرات با سرعت هاي زياد(چند ده كيلومتر در ثانيه) و تقريبا" به طور موازي وارد جو مي شوند. در نتيجه از ديد ناظر زميني به نظر مي آيد كه همه شهابها از يك نقطه آسمان خارج مي شوند كه به اين نقطه كانون بارش گفته مي شود.
كانون بارش در هر صورت فلكي باشد، بارش شهابي به نام آن خوانده مي شود. منشاء بسياري از بارش هاي شهابي، دنباله دارها هستند. اين صخره هاي يخي با حركت خود ذرات ريزي به جا مي گذارند. با نزديك شدن دنباله دار به خورشيد تعداد ذرات به جا مانده افزايش مي يابد. بنابراين مدار دنباله دار مملو از ذراتي مي شود كه با همان سرعت دنباله دار و تقريبا" در همان مدار به دور خورشيد گردش مي كنند. به دليل حركت متناوب زمين به دور خورشيد ، سياره ما در زمان مشخصي از سال به نزديكي مدار دنباله دار مي رسد و با برخورد به اين ذرات بارش شهابي رخ مي دهد.

تاريخچه

ظهور چشمگير بارش اسدی 1799 را بسياری از دريانوردان و ساکنان قاره آمريکا رصد کردند. در سال1833نيز بارش اسدی شگفتی آفريد. در مدت چند ساعت تعداد شهاب ها به هزاران عدد در ساعت رسيد . بطوريکه بسياری تصور کردند،جهان به پايان رسيده است. در اين سال رصدگران با مشاهده شهاب ها، کانون بارش را تشخيص دادند.
در سال ۱۸۳۷ ، «هاينريش اولبرس» با بررسی بارش اسدی در دهه های گذشته ، دوره فعاليت آن را ۳۳ يا 34 سال تعيين کرد. در آن زمان مشخص شد كه منشاء بارش شهابي اسدي دنباله دار تمپل-تاتل است كه به تازگي كشف شده بود. در دهه هاي بعدي بارش شهابي اسدي فعاليت چشمگيري نداشت اما در سال۱۹۶۶ شهابهاي اسدي غوغايی آفريدند. در مدت کوتاهی آسمان پر از شهاب شد. بطوريکه برخی از رصدگران در آمريکای شمالی از ظهور30 شهاب در يک ثانيه خبر دادند !
دنباله دار تمپل-تاتل در آخرين گذر خود در نهم اسفند1377 به حضيض مدارش رسيد. در اين سال اوج بارش 20 ساعت زودتر از زمان پيش بينی شده اتفاق افتاد .آنهايی که موفق به رصد آن شدند آذر گوی های بی نظيری را ديدند.در سال 1378 بارش اسدی در5:30 صبح ۲۷ آبان با ZHR حدود۳۷۰۰ به اوج خود رسيد. در اين زمان کانون در ارتفاع زيادی قرار داشت و بسياری از ساکنين خاور ميانه توانستند شاهد اين آتش بازی آسمانی باشند.در سال 1379تعداد شهابها افت کرد بطوريکه در زمان اوج مقدار ZHR از۵۰۰ بالاتر نرفت. در سالهای ۸۰ و۸۱ بارش اسدی دارای دو اوج مشخص بود و مقدار ZHR آن به حدود ۳۰۰۰ رسيد. همانطور كه پيش بينی شده بود دوره رگبارهای آن به پايان رسيده است. در سالهاي 85-1382 بارش شهابي اسدي فعاليت نسبتا" معمولي(60- 15 (ZHR= داشته است.

پيش بيني ها
پيش بيني بارش هاي شهابي كار پيچيده اي است. دنباله دار ها اجرام سبك و تاثير پذيري هستند. بنابراين به راحتي تحت تاثير ديگر سيارات قرار مي گيرند. اين عامل در مورد دنباله دار هاي كوتاه دوره (مانند دنباله دار تمپل-تاتل) مهمتر است. اثرات گرانشي باعث مي شود كه مدار دنباله دار در هر بازگشت دقيقا" يكسان نباشد بنابراين در بازگشت هاي مختلف دنباله دار ذرات پخش شده از آن در فواصل مختلفي از مدار زمين قرار مي گيرند. اختلالات سيارت (به ويژه سياره مشتري) باعث مي شود كه توده ذرات به جامانده از دنباله دار جابه جا شود. جرم ، سرعت ذرات پرتاب شده از دنباله دار نيز متفاوت است. براي پيش بيني اثرات گرانشي وارد شده مي بايست مجموعه اي از اثرات گرانشي متقابل(خورشيد، زمين ، مشتري و توده ذرات) را در نظر گرفت. اصطلاحا" بايد يك سيستم چند ذره اي را مورد بررسي قرار داد. كار پيچيده اي كه احتياج به كامپيوترهاي پرسرعت دارد. علاوه بر اثر گرانشي ، فشار تابشي خورشيد نيز باعث پهن شدگي و تغيير توزيع ذرات مي شود.در نتيجه توزيع جرم در توده ذرات دچار تغيير مي شود و براي پيش بيني شدت بارش، نيازمند تعيين توزيع ذرات هستيم.




اوج اوليه (ذرات زمينه بارش اسدي) در ساعت 6:20 صبح روز 28 آبان اتفاق مي افتدكه ZHR شهابهاي بارش اسدي 15 شهاب در ساعت خواهد بود. بهترين مكان براي مشاهده اين شهابهاي آفريقا، اروپا و آسياي غربي است. اما پيش بيني ها نشان مي داد كه در سال 1386 علاوه بر اوج اوليه ، افزايش نسبي در تعداد شهابها رخ خواهد داد.


Mikhail Maslov (از كشور روسيه) با كمك محاسبات مداري ذرات دنباله دار ، نشان داد كه امسال زمين از بين ذراتي عبور مي كند كه از عبور سال 1932 دنباله دار تمپل-تاتل به جا مانده اند. محاسبات او نشان مي دهد كه اين اوج به وقت رسمي ايران در ساعت 2:35 بامداد 29 آبان اتفاق مي افتد. و ZHR حاصل از اين برخورد به 60 مي رسد.
پيش بيني زمان و شدت اوج هاي بارش اسدي 1386




Jeremie Vaubaillon (محقق فرانسوي از موسسه فن آوري كاليفرنيا) كه اين اوج 2 دقيقه زودتر ( ساعت 2:33 بانداد 29 آبان ) اتفاق بيافتد. وي در اين زمان فاصله زمين را از مركز توده سال 1932 ، 0.00098 واحد نجومي محاسبه كرده است.

Esko Lyytinen (از كشور فنلاند) پيش بيني كرده است كه اين اوج بارش اسدي كمي زودتر يعني در ساعت 2:06 بامداد با ZHR حدود 30 شهاب در ساعت رخ دهد.
نكته اي كه تمام كارشناسان بر آن اتفاق نظر دارند اين است كه اوج بارش اسدي امسال با عبور زمين از ميان توده 1932 در صبح 29 آبان رخ خواهد داد. اما پيش بيني مي شود كه ذرات اين توده كم جرم باشند بنابراين شهابهاي اسدي امسال نسبتا" كم نور خواهند بود.




رصد بارش هاي شهابي
نخستين پرسش منجمان آماتور برای آغاز رصد بارش های شهابی اين است که چه چيز هايی را بايد رصد کنيم؟ چگونه رصد کنيم و رصد هايمان را ثبت کنيم ؟ پاسخ اين پرسش وابسته به هدف از رصد بارش شهابی است. گاهی رصدگر با وجود آنکه دلباخته ی زيبايی های آسمان شب است اما فقط به منظور تماشای اين پديده چشم به آسمان دوخته است . او از ديدن هر تير شهاب لذتی بی اندازه می برد . اما رصدگر ديگری قصد دارد در کنار اين شوق زيبا ، کار علمی انجام دهد . در اين حالت بايد در ثبت مواردی از بارش شهابی کوشش کند تا گزارش او کاربرد علمی داشته باشد . هر شهابی که در آسمان ظاهر می شود ، دارای مشخصاتی است که لازم است ابتدا با آنها آشنا شويم :
قدر :
شهاب ها هم مانند ستاره ها درخشندگی متفاوتی دارند که با مقياس قدر بيان می شود.قدر شهاب بيانگر مقدار روشنايی آن در هنگام اوج درخشش است. قدر شهاب را به کمک مقايسه ی درخشندگی اش با ستاره ها می توان تعيين کرد که البته اين کار تقريبی است و با تمرين و تجربه می توان دقت آن را بالا برد
طول رد:
برخی از شهاب ها رد بلند و برخی ديگر ردی کوتاه دارند . طول ظاهری مسيری که يک شهاب طی می کند طول رد گفته می شود و بر حسب درجه بيان می شود. برای اندازه گيری اين کميت می توانيد از همان مقياس های رايج زاويه سنجی استفاده کنيد .
رنگ:
شهاب ها رنگ های مختلفی دارند . وقتی جسم سازنده ی شهاب ( شهابواره ) وارد جو می شود ، با برخورد به مولکول های گاز می سوزد و گرمای آن موجب يونيزه شدن گازهای اطراف می شود . رنگ شهاب نشان دهنده ی رنگ عنصری است که بيش از همه يونيزه شده است .













متغير ۲۰ ۲۶۲ ۵۴+ ۱۷ مهر 14 تا 18مهر تنينی ۵ ۳۰ ۱۹۵ ۴- ۴ فروردين 5 بهمن - ۲۶فروردين سنبله ای 15 ۴۹ ۲۷۱ ۳۳+ ۲ ارديبهشت ۲۷ فروردين - ۵ ارديبهشت شلياقی ۶۰ ۶۶ ۳۳۷ ۰۱- ١۶ ارديبهشت ۳۰ فروردين - ۷ خرداد اتا – دلوی ۵ ۳۰ ۲۴۷ ۲۲- ۳۰ ارديبهشت ۲۶ فروردين - ۲۴ تير قوسی ۵ ۳۵ ۳۴۰ ۳۰- ۶مرداد ۲۴ تير - ۱۹ مرداد حوت جنوبی ۲۰ ۴۰ ۳۳۹ ١۷- ۶مرداد ۲۱ تير - ۲۸ مرداد دلتا-دلوی جنوبی ۵ ۴۰ ۳۳۴ 2+ ۲١ مرداد ۲۴ تير - ۳ شهريور دلتا-دلوی شمالی ۱۰۰ 59 ۴۷ ۵۷+ ۲۲مرداد ۲۷تير - ۳ شهريور برساووشی ۶ ۲۵ ۲۸۶ ۵۹+ ۲۷مرداد ۰۴مرداد- ١۰ شهريور کاپا-دجاجه ای ١۰ ۶۶ ۸۵ ۴١+ ١۰ شهريور ۳ شهريور- ١۵ شهريور آلفا-ارابه رانی ZHR سرعت ذرات ورودی( Km/s) بعدکانون بارش ميل کانون بارش بيشينه فعاليت دوره فعاليت نامبارش



متغير ۷۲ ۱۵۳ ۲۲+ ۲۸ آبان ۲۳- ۳۰ آبان اسدی



۲۰ ۶۶ ۹۵ ۱۶+ ۳۰ مهر ۱۰ مهر - ۱۶ آبان جباری ۱۴ ۲۷ ۵۳ ۱۲+ ۱۴ آبان ۹مهر- ۴ آذر ثوری جنوبی ۱۲۰ ۳۵ ۱۱۲ ۳۳+ ۲۳ آذر ۲۶-۱۶آذر جوزايی ١۰ ۳۳ ۲۱۷ ۷۶+ ۱ دی ۲۶ آذر-۵ دی دبی ۱۲۰ 34 ۲۲۹ ۴۹+ ۱۴ دی ۱۵-۱۱ دی ربعی ۷ ۲۹ ۵۸ ۲۱+ ۲۱ آبان ۹مهر- ۴ آذر ثوری شمالی
مهمترين بارشهای شهابی ساليانه

سرعت ساعتی سمت الرأسی :
مهمترين مشخصه هر بارش ، تعداد شهاب های آن است . بارش های شهابی هر سال در زمان مشخصی روی می دهند . در دوره ای چند روزه ، هنگامی که زمين از مدار دنباله دار مزبور می گذرد . تعداد شهاب ها به ميزان قابل توجهی افزايش و سپس کاهش می يابد . بيشترين تعداد شهاب های هر بارش را با کميتی به نام " سرعت ساعتی سمت الرأسی " ( ZHR ) بيان می کنند . ZHR تعداد شهاب های قابل مشاهده برای يک نفر در مدت يک ساعت و در شرايط مناسب است . يعنی در شرايطی که کانون بارش در سمت الرأس ( بالاترين نقطه در آسمان ) و آسمان کاملا" صاف و تاريک باشد. منظور از آسمان تاريک ، آسمانی با حد قدر ۶/۵ است.

كاري كه يك رصدگر بايد انجام بدهد تعيين شهاب بارشي و شمارش و تخمين مشخصات آن است. براي اينكه وقت و تمركز از دست نرود مي توانداز يك همكار براي يادداشت نكات بهره بگيرد.پس از پايان رصد مي توان آن را در اختيار مراكز نجومي معتبر قرار داد و به بررسي و تجزيه وتحليل داده ها پرداخت.




رصد بارش هاي اسدي

در سالهاي گذشته كه بارش اسدي به صورت رگبار شهابي (بيش از 1000 شهاب در ساعت) ظاهر شد ديگر فرصتی برای ثبت تمام مشخصات شهاب ها نبود. در چنين شرايطی رصدگران مهمترين مشخصه ها مثل تعداد شهاب های بارش در بازه های زمانی مختلف و وضعيت رصدی آسمان( مثل حد قدر و در صد ابری بودن آسمان ) را ثبت مي كنند. اما وقتي تعداد شهابها خيلي زياد نباشد ثبت مشخصات شهابها امكان پذير است.

بهترين مكان براي مشاهده اوج بارش شهابي اسدي امسال آسياي غربي و خاورميانه است. رصدگران اين مناطق اوج بارش را در ساعاتي خواهند ديد كه صورت فلكي اسد ارتفاع قابل توجه‌اي دارد.





امسال ماه مزاحم رصد نخواهد بود. ماه تقريباً در تربيع اول قرار دارد و در نيمه شب غروب مي كند. همانطور كه اشاره شد علاوه بر اوج پيش بيني شده ، بارش شهابي اسدي از چند روز قبل فعاليت معمولي خود را دارد و شهابهاي آن قابل مشاهده خواهند بود. به اين نكته توجه داشته باشيد هر چه رصدگاه انتخابي شما تاريكتر باشد امكان مشاهده شهابهاي بيشتري خواهيد داشت. رصد و ثبت دقيق شهابهاي اسدي مي تواند كمك قابل توجه‌اي در بررسي مدل ها و پيش بيني ها داشته باشد.




به اميد آسمان صاف

[ghazaghi]

منبع تولید تشعشعات پرانرژی کیهانی کشف شد


"چه چیزی باعث تولید تشعشعات پرانرژی کیهانی می شود؟" این سوال یکی از مهم ترین سوالات دانشمندان است که تا کنون بدون پاسخ مانده بود . اما تحقیقاتی که به تازگی در رصد خانه پرتو های کیهانی Pierre Auger در آمریکای جنوبی انجام شده ، به این سوال پاسخ داده است : "سیاهچاله های ابر پرجرم"

"چه چیزی باعث تولید تشعشعات پرانرژی کیهانی می شود؟" این سوال یکی از مهم ترین سوالات دانشمندان است که تا کنون بدون پاسخ مانده بود . اما تحقیقاتی که به تازگی در رصد خانه پرتو های کیهانی Pierre Auger در آمریکای جنوبی انجام شده ، به این سوال پاسخ داده است : "سیاهچاله های ابر پرجرم" .

بخش عمده ای از محیط میان ستاره ای مرکب از ذرات باردار است که تقریبا تا سرعت نور ستاب گرفته اند. این ذرات را پرتو ها یا تشعشعات کیهانی می نامند و تقریبا شامل هر نوع هسته اتم اند که بیشترشان را هسته های هیدروژن (پروتونها) و هسته های هلیم (ذرات آلفا) تشکیل می دهند (همچنین شامل الکترونها ، پوزیترونها و نترینوها نیز هستند ).



انرژی این تشعشات بسیار بیشتر از آن است که بتوانیم تصور کنیم . این انرژی ناشی از سرعت بسیار زیاد است ؛جرم کوچکی که با سرعت بسیار زیاد سیر می کند انرژی جنبشی فوق العاده زیادی دارد این انرژی جنبشی با توپ تنیسی قابل مقایسه است که با سرعت 150 کیلومتر بر ساعت حرکت می کند .

دانشمندان همواره از این موضوع شگفت زده بودند که چگونه این ذرات می توانند به این سطح بالای انرژی برسند . خوشبختانه جو زمین محافظ خوبی برای جلو گیری از برخورد این ذرات با سطح زمین است اما این ذرات در خارج از جو زمین یک تهدید جدی محسوب می شوند .



در طول سه سال گذشته تیم بزرگی متشکل از 370 محقق از 17 کشور جهان گرد هم آمدند تا برای این سوال یک پاسخ مناسب پیدا کنند این گروه بزرگ در رصد خانه پرتو های کیهانی Pierre Auger در کوه های آمریکای جنوبی مستقر شدند ،این رصد خانه شامل یک آرایه عظیم از آشکار سازهاست که مساحت 3000 کیلومتر مربع را اشغال کرده است .



تشعشات کیهانی هنگامی که به جو زمین وارد می شوند ، برخوردهایی صورت میگیرد که هسته های گوناگون را به اجزای کوچکتری(اجزای ثانویه) تجزیه می کند، به این فرایند شکافت یا خرد شدن می گویند . آشکار سازها بسیار حساس هستند و می توانند این ذرات ثانویه را شناسایی کنند و از طرفی به دانشمندان امکان می دهند تا جهت برخورد تشعشعات کیهانی را تعیین کنند.

در گذشته به دلیل نبود اطلاعات کافی منبع این تشعشات را به انفجارات ابر نواختری یا هسته کهکشان راه شیری نسبت می دادند که هیچ کدام از این نظریه ها تا کنون ثابت نشده بود .اما اکنون دانشمندان می دانند که این تشعشعات یا پرتوهای پر انرژی کیهانی از تمام نواحی کیهان ساطع می شوند و منبع تولید آنها سیاهچاله های ابر پرجرم است .

در اطراف سیاهچاله های ابر پرجرم ، میدان های مغناطیسی عظیمی ساخته می شود که می توانند همانند یک شتاب دهنده ذرات عمل کند و این ذرات را تا چنین سطحی از انرژی شتاب دهد ، شتابی که تکنولوژی ساخت بشر هنوز به آن حد نرسیده .

[ghazaghi]

سحابی جبار در چه فاصلهای است؟

فاصلهی M42 در قرن بیستم تا حد زیادی نامطمئن بود و برآوردها بین 600 تا 6500 سال نوری در تغییر بودند! اکنون تیمی بین المللی از اخترشناسان رادیویی، فاصلهی M42 را با عدم قطعیتی کمتر از 2% به دست آوردهاند.





در قلب سحابی بزرگ جبار، ذوزنقه (Trapezium) جای دارد: گرهی کور از چهار ستاره (در مرکز) که با تلسکوپهای کوچک قابل رؤیتاند. یکی از منابع رادیویی که اخترشناسان رادیویی اخیراً اندازهگیری کردهاند یک همدم نزدیک مؤلفهی Aی ذوزنقه ــآخرین ستاره در سمت راست در این نماــ است. سه منبع رادیویی دیگر، خارج از خود ذوزنقهاند و در عکسهای نور مریی همچون این تصویر، ظاهر نمیشوند. (Sean Walker)




شاید فکر کنید اخترشناسان، امروز همهی اطلاعات کلیدی را دربارهی سحابی جبار (M42)، در دست دارند. این جرم عمیق شاخص آسمان که با چشم غیر مسلح نیز قابل مشاهده است، اولین بار در سال 1864 به وسیلهی طیفنگار مطالعه شد و در 1880 برای نخستین بار از آن عکاسی شد. سحابی جبار اولین جرمی است که بسیاری از مردم با اولین تلسکوپشان تماشایش میکنند و آخرین جرمی بود که ویلیام هرشل (William Herschel ) با آخرین تلسکوپش خواست ببیند. این سحابی در تمامی طول موجها مطالعه شده، ستارگان متغیر بسیاری را در بر دارد و جایگاه ذوزنقه (Trapezium)، این شناخته شدهترین ستارهی چندتایی در آسمان، است.

با این حال، فاصلهی M42 در بیشتر طول قرن بیستم تا حد زیادی نامطمئن بود و برآوردها بین 600 تا 6500 سال نوری در تغییر بودند! در سالهای اخیر، اخترشناسان شیوههای پیچیدهای را برای اندازهگیری فاصلهی این سحابی به کار بستند اما میزانِ عدم قطعیتِ حاصل، سرسختانه بالا باقی ماند.

اکنون تیمی بین المللی از اخترشناسان رادیویی، فاصلهی M42 را با عدم قطعیتی کمتر از 2%، 1350 سال نوری به دست آوردهاند.

کارل منتن (Karl Menten) از انستیتوی نجوم رادیویی ماکس پلانک (Max-Planck Institute for Radioastronomy)، مارک رید (Mark Reid) از مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونین (Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics) و دو همکار دیگر، این کار بزرگ را به وسیلهی 10 بشقاب آرایه با خط مبنای بسیار بلند،VLBA ا(Very Long Baseline Array)، به انجام رساندند. رید گفت: "خوش اقبال هستیم که این سحابی، ستارگان جوان زیادی در بر دارد که تابشهای سنکروترون1 (synchrotron radiation) قدرتمندی ساتع میکنند". در فاصلهای برابر فاصلهی M42، آشکار ساختن درخشش ستارگان معمولی در طول موجهای رادیویی، مشکل یا ناممکن است.
پس از تعیینِ مکانِ این چهار ستارهیِ در امواجِ رادیوییْ درخشان و فشرده، در داخل سحابی، اخترشناسان یک منبع رادیویی بسیار دوردست (فراکهکشانی) نیز در مجاورت آن ــ ْ6/1 به سمت جنوب شرقی ــ یافتند. استفاده از VLBA برای آنان این امکان را فراهم آورد که جدایی زاویهای این منبع "ثابت" را از هریک از آن ستارگان داخل سحابی اندازهگیری کنند (تا حد 00013/0 ثانیهی قوسی). آنان با تکرار اندازهگیریهایشان در طول سالهای 2005 تا 2007، در ماههای مارس و سپتامبر ــیعنی از دو سوی مخالف مدار زمینــ مقداری برای جابهجایی ناشی از اختلاف منظر آشکار کردند که نتیجهی فاصلهای برابر 7±414 پارسک یا تقریباً 1350 سال نوری بود.
این نتایج جدید که در شمارهی نوامبر 2007 نشریهی Astronomy & Astrophysics اعلام شد، سحابی جبار را نسبت به بهترین تعیین فاصلههای انجام شده توسط روشهای دیگر، 10% نزدیکتر قرار میدهد. این بدان معنی است که ستارگان واقع در منطقهی فعال ستارهزایی، حدود 20% کمتر از آنچه پیشتر پنداشته میشد درخشان (و بنابراین مسنتر) هستند.

اما این 10% جابهجایی به سوی داخل، با آنچه در مورد خوشهی پروین، توسط فضاپیمای هیپارسلامح (Hipparcos) آژانس فضایی اروپا (European Space Agency) به دست آمده بود، به طرز مرموزی یکسان است. آیا این یک تصادف است؟ شاید آری، شاید نه.

. تابش الکترومغناطیسی ناشی از حرکت ذرات باردار(معمولا" الکترون) در یک میدان مغناطیسی با سرعتی قابل مقایسه با سرعت نور می باشد.این ذرات مسیری مخروطی در میان میدان داشته وبدلیل شتابشان تابش می کنند.این فرایند با فرایند تابش آزاد-آزاد مرتبط می باشد.طول موج امواج تابیده با افزایش انرژی الکترون بلند تر می شود و کاملا" قطبیده خواهدبود..(نقل از دانشنامهی ستارهشناسی)

[ghazaghi]

صفحه نامتقارن در اطراف یک ستاره جوان

دانشمندان به تازگی و با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل و رصدخانه کک موفق به مشاهده یک سیستم ستاره ای جوان شدند که صفحه گاز و غبار در اطراف ستاره با نمونه های مشاهده شده قبلی متفاوت است .

در منظومه شمسی ما مدار تمام هشت سیاره تقریبا در یک صفحه قرار دارند که اصطلاحا به آن صفحه دایره البروج می گویند و مدار این سیارات نیز اگرچه واقعا بیضوی می باشد ولی بسیار به دایره نزدیک است . این تقریبا تصویری است که ما اکنون از وضعیت منظومه شمسی خود داریم .

اما در قبل از پیدایش سیارات ، در اطراف خورشید تنها صفحه ای از غبار وجود داشته ، صفحه از گاز و غبار که در واقع مواد اولیه تشکیل دهنده سیارات و سایر اجرام منظومه شمسی بوده اند . شکل هندسی این صفحه متقارن نیز شبیه به دایره بوده است ؛ شکل این صفحه چیزی شبیه به دو بشقاب است که به صورت وارونه روی هم قرار گرفته باشند . این نیز تصویری است که ما از منظومه شمسی خود قبل از شکل گیری سیارات داریم .

البته این تصاویر تنها در مورد منظومه شمسی صدق نمی کند بلکه دانشمندان نمونه های فراوانی از این صفحه های غبار متقارن را در اطراف بسیاری از ستاره ها مشاهده کرده اند که در آینده تبدیل به منظومه های ستاره ای خواهند شد .

اما ستاره شناسان به تازگی و با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل و رصدخانه کک موفق به مشاهده یک سیستم ستاره ای جوان شدند که صفحه گاز و غبار در اطراف ستاره با نمونه های مشاهده شده قبلی متفاوت است .




از دید ما صفحه غبار این ستاره که Hd 15115 نام دارد از حالت تقریبا دایره ای خارج شده و صفحه غبار آن در یک سمت بیشتر از سمت دیگر کشیده شده است و حالت غیر متعادل و یک طرفه و غیر متقارن پیدا کرده است .

هنوز دلیل قطعی برای وجود چنین صفحه عجیبی در اطراف این ستاره جوان ذکر نشده با این حال دانشمندان احتمال می دهند که متقارن نبودن این صفحه به خاطر مدار حرکت ذرات گرد و غبار است ،و احتمال این مدار یک بیضی کاملا کشیده است که باعث این عدم تقارن شده است . البته احتمالات دیگری نیز وجود دارد مثلا یک سیاره بزرگ مواد این صفحه را به سمت خود می کشد و یا شاید این منظومه با یک ستاره نزدیک برخورد داشته و این برخورد باعث ایجاد این نا هماهنگی شده است .

این کشف می تواند به ستاره شناسان کمک کند تا برخی از ناهماهنگی های موجود در منظومه شمسی را توجیه کنند برای مثال دانشمندان گمان می کنند سیاره نپتون بین مدار سیاره زحا و اورانوس شکل گرفته و به دلیل نامعلومی به مدار فعلی اش پرتاب شده است .

[ghazaghi]

جستجوی اجرامی شگفت انگیزتر از سیاهچاله‌ها

دانشمندان وجود دسته‌اي جديد از سياهچاله‌ها را پيش بيني کرده‌اند که به دليل سرعت بسيار زياد چرخش به دور خود افق رويداد ندارند.

می‌دانیم که سیاه چاله ها پیش از این در دسته اجرامی بسیار ناشناخته و رازآمیز قرار داشتند. تصوری که از این اجرام وجود دارد، اینگونه است که جسمی بسیار کوچک جرمی معادل جرم چندین خورشید را در نقطه‌ای فشرده کرده است.

اما موضوع این خبر٬ کشف جرمی شگفت انگیزتر از سیاهچاله‌ها است. نظریه تکینگی بدون پوشش (naked singularity)، حاکی از آن است که سیاهچاله آنقدر سریع به دور خود می‌گردد که در نهایت با فقدان افق رویداد مواجه می‌شود.
سياهچاله‌ها زمانی شکل می‌گیرند که ماده‌ی ستاره‌ای بزرگ بر روی خود فرو بریزد، و در این حین، فشار لازم به طرف خارج برای خنثی کردن نیروی گرانشی که به طرف داخل وارد می‌شود، وجود نداشته باشد. از این رو فشار گرانش به سایر نیروهای داخلی غلبه می‌کند و سیاهچاله تا بینهایت در خود فرو می‌ریزد. در این صورت نیروی گرانشی به قدری زیاد می‌گردد که حتی نور نیز نمی‌تواند از آن بگریزد. در نهایت سیاهچاله در پوششی تاریک از خودش احاطه می‌شود که ما آن را افق رویداد می‌نامیم. اجرام و تابش‌ها هنگام رد شدن از افق رویداد ناگزیر به سمت سیاهچاله کشیده می‌شوند. به همین دلیل ما آن ها را نمی‌بینیم و سیاه می‌نامیم.
تمام سیاهچاله‌های کشف شده تا‌کنون ، دارای چرخش به دور خود بوده‌اند. گاهی آنقدر زیاد که به بیش از ۱۰۰۰ دور در ثانیه می‌رسید. اما در این نظریه جدید، اگر شما سیاهچاله‌ای را بیابید که سرعت گردش به دور خودش بسیار زیاد باشد، در آن صورت مقدار حرکت زاویه ای چرخشش، بر نیروی گرانش حاصل از جرمش غلبه می‌کند و می تواند افق رویداد را کاهش دهد و یا از بین ببرد و سیاهچاله را بدون پوشش کند. اما سیاهچاله‌ای با ۱۰ برابر جرم خورشید، به سرعت چرخشی بیش از چند هزار دور بر ثانیه نیاز دارد.
مطابق با نتایج تحقیقات دانشگاه‌های «دوک»(Duke) و «کمبریج»(Cambridge)، جرمی با چنین مشخصاتی را می‌توان در لنزهای گرانشی کشف نمود. لنز گرانشی قسمتی از فضا است که در آن جسمی با جرم زیاد مانند سیاهچاله وجود دارد و با توجه به نیروی گرانشی که دارد مانند یک عدسی طبیعی عمل می‌کند، و نورهای رسیده از فواصل دور را خمیده و در نهایت کانونی می‌کند. اگر نتایج این تحقیقات درست باشد، اخترشناسان می‌توانند چنین اجرامی را که در نظریه جدید پیش بینی شده ثبت و شناسایی کنند.

[ghazaghi]

ابرهای ماژلانی قمرهای کهکشان راه شیری هستند ؟

ابرهای ماژلانی شامل دو ابر کوچک وبزرگ در نیمکره جنوبی آسمان دو کهکشان نامنظم بوده واز نزدیکترین کهکشانها به کهکشان راه شیری به حساب می آیند.

ابرهای ماژلانی شامل دو ابر کوچک وبزرگ در نیمکره جنوبی آسمان دو کهکشان نامنظم بوده واز نزدیکترین کهکشانها به کهکشان راه شیری به حساب می آیند.تاکنون تصور بر این بوده که این دو کهکشان قمر کهکشان راه شیری هستند وتاکنون چندین بار به عنوان قمر به دور آن چرخیده اند.




ابر بزرگ ماژلانی در فاصله 160000 سال نوری به اندازه یک بیستم ودارای محتوای ستاره ای به اندازه یک دهم کهکشان راه شیری می باشد .ابر کوچک ماژلانی هم در فاصله 200000 سال نوری قرار داردوحدود ده بار از ابر بزرگ کوچکتر است.

چندی پیش ستاره شناسان مرکز هاروارد استیمسونیان به اندازه گیری دقیق مولفه سوم سرعت این دو کهکشان پرداختند مشاهدات نشان می دادند سرعت آندو بسیار بالا می باشد.دو توضیح وجود داشت: 1- جرم کهکشان راه شیری از مقداری که تاکنون تصور می شده بیشتر است 2- این دو کهکشان به شکل قمر ارتباط گرانشی با کهکشان راه شیری ندارند.

تحلیل بیشتر مسئله نشان می دادند که مورد دوم درست تر است.بنابراین دو کهکشان بر خلاف آنچه که تاکنون تصور می شده در حال اولین عبور از نزدیکی کهکشان راه شیری هستند.

البته این نتایج پیچیدگیهای خاص خود را بدنبال دارند٬ برای مثال شکل خاص ابرهای گازی بسیار بزرگ اطراف کهکشان راه شیری و مسئله وجود جریان گازی پشت سر دو ابر ماژلانی که از دید زمین به اندازه 100 درجه در آسمان ادامه داردوتاکنون تصور بر این بوده که گرانش شدید یا فشار گاز های اطراف کهکشان راه شیری عامل بوجود آورنده آن بوده است.

علاوه بر این دو٬ نحوه تولید ستاره در این دو کهکشان نیز احتیاج به بازنگری دارد این دو کهکشان تاکنون شاهد چندین دوره تولید ستاره ای بوده اند.ستاره شناسان تصور می کردند هر بار عبور آندو از کنار کهکشان راه شیری عامل تحریک در جهت تولید ستاره های جدید بوده است.

در هر صورت تا درک این دو کهکشان همسایه راه درازی در پیش است.