درد و دل و مناجات با خدا

[. : : H@med : : .]

خدایا! دردمندم، روحم از شدت درد می‏سوزد، قلبم می‏جوشد، احساسم شعله می‏کشد، و بندبند وجودم از شدت درد صیحه می‏زند .

خدایا! تو مرا اشک کردی که همچون باران در نمک زار انسان ببارم

تو مرا فریاد کردی که همچون رعد در میان توفان حوادث بغرم

تو مرا درد وغم کردی تا همنشین محرومین و دلشکستگان باشم

تو مرا عشق کردی تا در قلب های عشاق بسوزم

تو مرا برق کردی تا در آسمان ظلمت زده بتازم و سیاهی این شب ظلمانی را بدرم

خدایا! تار و پود وجود مرا با غم و درد سرشتی

تو مرا به اتش عشق سوختی ، در کوره غم گداختی ، در توفان حوادث ساختی و پرداختی

تو مرا در دریای مصیبت و بلا غرق کردی و در کویر فقر و هرمان و تنهایی سوزاندی

خدایا!دل غم زده و درد مندم ارزوی ازادی می کند و روح پژمرده ام خواهش پرواز دارد تا از این غربتکده ی سیاه ردای خود را به وادی عدم بکشاند و از بار هستی برهد و در عالم نیستی فقط با خدای خود به وحدت برسد

[. : : H@med : : .]

خدایا یک نفس آواز! آواز!
دلم را زنده کن اعجاز! اعجاز!
بیا بال وپر ما را بیاموز
به قدر یک قفس پرواز! پرواز!

[. : : H@med : : .]

بياييد يادمان باشد كه ما انسانيم و به ياد زنده ايم.
و گاهي نياز داريم تا براي خودمان دعا كنيم.
روزها و هر لحظه با خود تكرار مي كنم بارالها به من تواني بخش تا همه را دوست بدارم و به همه عشق بورزم آن سان كه تمامي وجودم از عشق سيراب گردد وببخشم بيشتر از آنچه بستانم و با همه باشم و در كنار همه بي آنكه متوقع باشم ازآنها .
و بدين سان است كه مي توان تجلي عشق خداوند را در وجود خودم و ديگران به وضوح ببينم و مسرور گردم و از اين فرصتي زندگاني كه به من بخشيده شده تا بجويم و بشناسم استفاده كنم.
خداوندا مرا ياري كن كه به كسي جز تو دل نبندم كه همه فاني اند و تو تنها كسي كه مي توانم به آن تكيه كنم و پناه برم كه وجود تو خانه امني است برايم.
خداوندا ياريم كن تا از هيچ كس غمي به دل نگيريم و با همه با تمام وجود محبت كنيم تا محبت و مهرباني و عشق به سويمان بازگردد.
خداوندا آغوش مهربانت را هميشه به رويم بازگذار تا هر گاه دلم گرفت جايي و پناهي براي غصه هايم در خلوت تو داشته باشم و مرا بپذير كه من از تو ام .

[. : : H@med : : .]

* بهترين دوست، خداست، او آن قدر خوب است که اگر يک گل به او تقديم کنيد ،دسته گلی تقديم تان می کند و خوب تر از آن است که اگر دسته گلی به آب داديم، دسته گل هايش را پس بگيرد.
* اگر پيام خدا را خوب دريافت نکرديد، به «فرستنده ها» دست نزنيد، «گيرنده ها» را تنظيم کنيد.
* خداوند، گوش ها و چشم ها را در سر قرار داده است ، تا تنها سخنان و صحنه های بالا و والا را جست و جو کنيم.
* خود را ارزان نفروشيم، در فروشگاه بزرگ هستی روی قلب انسان نوشته اند: قيمت=خدا!
* وقتی احساس غربت می کنيد، يادتان باشد که خدا همين نزديکی است.
* يادمان باشد که خدا هيچ وقت ما را از ياد نبرده است.
* کسی که با خدا حرف نمی زند، صحبت کردن نمی داند.
* آن که خدا را باور نکرده است، خود را انکار کرده است.
* کسی که با خدا قهر است، هرگز با خودش آشتی نمی کند.
* خدا بی گناه است در پرونده نگاه تان تجديد نظر کنيد.
* ما خليفه خداييم، مثل خدا باشيم، قابل دسترس در همه جا و همه گاه.
* آن که خدا را از زندگيش سانسورکند،هميشه دچار خود سانسوری خواهد بود.
* خدا از آن کس که روزهايش بيهوده می گذرد، نمی گذرد.
* بيهوده گفته اند: تنها «صداست» که می ماند، تنها «خداست» که می ماند.
* روزی که خدا همه چيز را قسمت کرد، خود را به خوبان بخشيد.
* برای اثبات کوری کافی است که انسان چشم های نگران خدا را نبيند.
* شکسته های دلت را به بازار خدا ببر، خدا، خود بهای شکسته دلان است.
* به چشم های خود دروغ نگوييم، خدا ديدنی است.
* چشم هايی که خدا را نبينند، دو گودال مخوفند که بر صورت انسان دهن باز کرده اند.
* امروز از ديروز به مرگ نزديک تريم ، به خدا چطور؟
*اگر از خدا بپرسيد: کيستی؟ در جواب «ما» را معرفی خواهد کرد! ما بهترين معرف خداييم، آيا اگر از ما بپرسند : کيستی؟ خدا را معرفی خواهيم کرد؟
* وقتی خدا هست ، هيچ دليلی برای نااميدی نيست.
* آسمان، چشم آبی خداست، نگران هميشه من و تو.
* خداوند سند آسمان را به نام کسانی که در زمين خانه ندارند ، امضا کرده است.

[. : : H@med : : .]

فردی از پروردگار درخواست کرد تا به او بهشت و جهنم را نشان دهد.خداوند دعای او را مستجاب کرد.
در عالم شهود او را وارد اتاقی شد که جمعی از مردم در اطراف ديگ بزرگ غذا نشسته بودند. همه گرسنه , نااميد و در عذاب بودند. هر کدام قاشقی داشت که به ديگ می رسيد ولی دسته قاشق ها بلندتر از بازوی آنها بود به طوری که نمی توانستند قاشق را به دهانشان برسانند. عذاب آنها وحشتناک بود.

آنگاه ندا آمد : اکنون بهشت را نظاره کن.
او به اتاق ديگری که درست مانند اولی بود وارد شد. ديگ غذا جمعی از مردم همان قاشق های دسته بلند و...ولی در آنجا همه شاد و سير بودند. آن مرد گفت : نمی فهمم چرا مردم در اينجا شادند. در حالی که در اتاق ديگر بدبختند با آنکه همه چيزشان يکسان است ؟ ندا آمد که در اينجا آنها ياد گرفته اند که يکديگر را تغذيه کنند . هر کسی با قاشفش غذا در دهان ديگری می گذارد ,چون ايمان دارد که کسی هست که در دهانش غذايی بگذارد...

[. : : H@med : : .]

خدايا! تو در آن بالا بر قله ی الاهيت٬تنها چه می کنی؟
ابديت را بی نيازمندی٬بی چشم به راهی٬بی اميد چگونه به پايان خواهی برد؟
ای که همه ی هستی از تو است٬تو خود برای که هستی؟
چگونه هستی و نمی پرستی؟
چگونه می توانم باور کنم که تو نمی دانی که پرستش در قلب کوچک من٬
پرستنده ی خاکی و محتاج تو٬
از همه ی آفرينش تو بزرگ تر است٬
خوب تر است٬
عزيزتر است؟
چگونه نمی دانی که عبوديت از معبود بودن بهتر است؟
نمی دانی که ما از تو خوشبخت تريم؟
ای خدای بزرگ!
تو که بر هر کاری توانايی!
چرا کسی را برای آنکه بدان عشق بورزی٬بپرستی
بر دامنش به نياز چنگ زنی٬
غرورت را بر قامت بلندش بشکنی٬
برايش باشی٬نمی آفرينی؟
ای تو که بر هر کاری توانايی٬ای قادر متعال!
چرا چنين نمی کنی؟
مگر غرورها را برای آن نمی پروريم تا بر سر راه مسافری
که چشم بر راه آمدنش هستيم قربانی کنيم؟
خدايا تو از چشم به راه کسی بودن نيز محرومی؟

دکتر علی شريعتی

[. : : H@med : : .]

خدای من
خدای لحظه های همیشه
مرا ازعطر شب بوها لبریزکن
بالهای پروازم را به ابر ها برسان

[. : : H@med : : .]

پروردگارا بر من نظر کن

اما نه به اندازه ی ارزش و لياقتم زيرا از آن بی بهره ام.

بلکه به اندازه ی عشقم،به اندازه ی اشتياقم،به اندازه ی نيازم.

نه نياز به آسايش ، نياز به رسيدن.

توجهم کن وفراموشم مکن ، نه به اندازه ی عشق و نيازم

زيرا بسيار ناچيز است.

بلکه به اندازه ی کرامت و رحمتت.

ياريم کن،نه به اندازه ی استحقاقم بلکه به اندازه ی مهر و رافتت...

[. : : H@med : : .]

تا خدا فاصله ای نیست بیا،

با هم از پیچ و خم سبز گیاه تا ته پنجره بالا برویم

و ببینیم خدا،

پشت این پنجره ها

لحظه ای کاشته است؟!

تا خدا فاصله ای نیست بیا، با هم از غربت این نادانی

سوی اندیشه ادراک افق

مثل یک مرغ غریب

لحظه ای، پر بزنیم...

کاش، می شد همه سطح پر از روزن دل

بستر سبز علف های مهاجر می شد

یا همان فهم عجیب گل سرخ

یا همین پنجره گرد غروب

تا مرا با تو از این سادگی مبهم ترس

ببرد تا خود آرامش احساس پر از فهم وصال!

تا خدا، فاصله ای بود اگر

من چه می دانستم که اقاقی زیباست؟!

یا گل سرخ، پر از سر خداست؟!

یا اگر بود که من، لای اوراق پر از سجده برگ، رمز تسبیح! نمی نوشیدم!

و از آن رویش مرطوب شعور من و تو،

در دل گرم و پر از شور امید

خطی از عشق نمی فهمیدم!

من،

به پرواز خدا در دل من، در دل تو

مثل هر صبح پر از آیه و نور، بارها! معتقدم،

و قسم می خورم این بار، به هر آیه نور

تا خدا، فاصله ای نیست، بیا

[. : : H@med : : .]

خدايا!
چون ماهيان كه از عمق و وسعت دريا بي خبرند ،
عظمت و ژرفاي عمق تو را نمي شناسم.
فقط مي دانم ...
كه معبود اين دل خسته هستي
و اگر ديده از من بر گيري ،
خواهم مرد.