کاربر سایت
من و شعر و جویبار
رفتیم و رفتیم
به آنجا رسیدیم آنجا که دیگر
نه جا پای کـسی بود و نه آشنا بود.
درختان به آیین دیگر
و مرغان به آیین دیگر
صدایی که میآمد از دور
صدای خدا بود
رها بود
به هنگام پرواز
از روی باغی به باغی
کسی زیر بال پرستو
پروانهها را
نمیکرد تفتیش
شقایق
ز طوفان نمیگشت خاموش
چراغش همیشه پر از روشنا بود
نمیدانم ...
نمیدانم آنجا کجا بود...
کاربر سایت
بس است هرچه زمین از من و تو بار کشید
چگونه میشود از زندگی کنار کشید!
چهقدر میشود آیا به روی این دیوار
به جای پنجره نقاشی بهار کشید!
برای دور زدن در مدار بیپایان
چهقدر باید از این پای خسته کار کشید؟
گلایه از تو ندارم چرا که آن نقاش
مرا پیاده کشید و تو را سوار کشید!
حکایت من و تو داستان تکّه یخی است
که در برابر خورشید انتظار کشید!
چگونه میشود از مردم خمار نگفت
ولی هزار رقم دیدهی خمار کشید؟
اگر بهشت برای من و تو است چرا
پس از هبوط، خدا دور آن حصار کشید؟
چرا هر آنچه هوس را اسیر کرد امّا
برای تکتکشان نقشهی فرار کشید؟
خدا نخست سری زد به جبّهی منصور
سپس به دست خودش جبّه را به دار کشید!
خودش به فطرت ابلیس سرکشی آموخت
و بعد نقطهی ضعفی گرفت و جار کشید
غزل، قصیده اگر شد مقصر آن دستیست
که طرح قصهی ما را ادامهدار کشید
کاربر سایت
درد يك پنجره را پنجره ها مي فهمند
معني كور شدن را گره ها مي فهمند
سخت بالا بروي ، ساده بيايي پايين
قصه تلخ مرا سُرسُره ها مي فهمند
يك نگاهت به من آموخت كه در حرف زدن
چشم ها بيشتر از حنجره ها مي فهمند
آنچه از رفتنت آمد به سرم را فردا
مردم از خواندن اين تذكره ها مي فهمند
نه نفهميد كسي منزلت شمس مرا
قرن ها بعد در آن كنگره ها مي فهمند
کاربر سایت
انسان ها هر از چند گاهی ، از جایی می افتند
از لبه پرتگاه
از پـا
از نفس
ازاین ور بوم
............از دماغ فیل
از چاله به چاه
از عرش به فرش
از چــشــم
ازچــــشــــم
از چـــــشـــــم..........
کاربر سایت
صدایت می زنم
از عمق گلویی
که دستی بر آن سنگینی می کند
یشانی ام خیس
دست هایم لرزان
دلم بی تاب
وصدایی که خارج نمی شود
تو
شادمان
با آن لبخند همیشه
آن نجابت خاص
با آرامش جاویدان
صدا بلند می کنی
سلام
کاربر سایت
زندگی سریالی ست
و من بازیگر غم های آن
که متن ها همچون پتکی بر سرم ضربه می زند
و حسی که مرا می جود . . .
آه ای روزگار . . .
هیچ شوقی برایم نگذاشتی به یادگار
پس ای کاش در پس فردای من تو نباشی ماندگار
چه کردی با من؟
بر سرم منت مگذار
تو چه کردی با من ای پرفریب
با منی که با خودم هستم غریب
و بی نصیب از چرخش تو روزگار
کاربر سایت
هرچه مست آمد به دنیا ، مست رفت
زان سبب از دار دنیا رفت ، رفت
بی صدایی ، پُر ز دردی ، پُر ز رنج
آشکار از جشن دلها سخت رفت
در غریب از محنت صدها صدا
بینوایی ساز در باد ، رقص رفت
در شکار لحظه هایی تلخ ، تلخ
با هزاران رنج دنیا تلخ رفت
کاربر سایت
اگر امروز تولدم نبود
از یاد برده بودم زنده ام !
او که نباشد
چه فرق می کند چند ساله ام !
کاربر سایت
من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت
در تهاجم با زمان
آتش زدم
کُشتم
من بهار عشق را دیدم
ولی باور نکردم
یک کلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم!
من ز مقصدها پی مقصورهای پوچ افتادم
تمام خوبها رفتند و خوبی ماند در یادم
من به عشق ِ منتظر ماندن
همه صبر و قرارم رفت ...
بهارم رفت ...
عشقم مُرد ...
یارم رفت ...
کاربر سایت
از زندگی بیزارم
از سلامهای دروغین
از ملامتهای بی دلیل
چشمانم را می بندم
شاید دنیا تغییر کند
اما دریغ . . .
ای انسانها فغان از جفاهاتان
بیداد از کلامتان
حتی لبخندتان دروغین است
دوست دارم به خواب روم و دیگر برنخیزم
در جواب لبخندهایم طعنه نشنوم
احساسم به من می گوید
که دوستیها فقط در قلمرو خاصی در جهان محدود گردیده
خداوندا بگذار نفس نکشم!
بس است!
آری کافی ست!
از زندگی بیزارم!
مجوز های ارسال و ویرایش
پاسخ با نقل قول