♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

[!MAHSA!]

شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد


زدیم بر صف رندان و هر چه بادا باد


گره ز دل بگشا و از سپهر یاد مکن

که فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد


ز انقلاب زمانه عجب مدار که چرخ

از این فسانه هزاران هزار دارد یاد


قدح به شرط ادب گیر زان که ترکیبش

ز کاسه سر جمشید و بهمن است و قباد


که آگه است که کاووس و کی کجا رفتند

که واقف است که چون رفت تخت جم بر باد


ز حسرت لب شیرین هنوز می‌بینم

که لاله می‌دمد از خون دیده فرهاد


مگر که لاله بدانست بی‌وفایی دهر


که تا بزاد و بشد جام می ز کف ننهاد


بیا بیا که زمانی ز می خراب شویم

مگر رسیم به گنجی در این خراب آباد


نمی‌دهند اجازت مرا به سیر و سفر

نسیم باد مصلا و آب رکن آباد


قدح مگیر چو حافظ مگر به ناله چنگ

که بسته‌اند بر ابریشم طرب دل شاد

[!MAHSA!]

دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد


من نیز دل به باد دهم هر چه باد باد


کارم بدان رسید که همراز خود کنم

هر شام برق لامع و هر بامداد باد


در چین طره تو دل بی حفاظ من

هرگز نگفت مسکن مالوف یاد باد


امروز قدر پند عزیزان شناختم

یا رب روان ناصح ما از تو شاد باد



خون شد دلم به یاد تو هر گه که در چمن

بند قبای غنچه گل می‌گشاد باد


از دست رفته بود وجود ضعیف من

صبحم به بوی وصل تو جان بازداد باد


حافظ نهاد نیک تو کامت برآورد

جان‌ها فدای مردم نیکونهاد باد

[!MAHSA!]

روز وصل دوستداران یاد باد


یاد باد آن روزگاران یاد باد


کامم از تلخی غم چون زهر گشت

بانگ نوش شادخواران یاد باد


گر چه یاران فارغند از یاد من

از من ایشان را هزاران یاد باد



مبتلا گشتم در این بند و بلا

کوشش آن حق گزاران یاد باد


گر چه صد رود است در چشمم مدام

زنده رود باغ کاران یاد باد


راز حافظ بعد از این ناگفته ماند

ای دریغا رازداران یاد باد

[!MAHSA!]

جمالت آفتاب هر نظر باد


ز خوبی روی خوبت خوبتر باد


همای زلف شاهین شهپرت را

دل شاهان عالم زیر پر باد


کسی کو بسته زلفت نباشد

چو زلفت درهم و زیر و زبر باد


دلی کو عاشق رویت نباشد

همیشه غرقه در خون جگر باد


بتا چون غمزه‌ات ناوک فشاند

دل مجروح من پیشش سپر باد


چو لعل شکرینت بوسه بخشد


مذاق جان من ز او پرشکر باد


مرا از توست هر دم تازه عشقی

تو را هر ساعتی حسنی دگر باد


به جان مشتاق روی توست حافظ

تو را در حال مشتاقان نظر باد

[!MAHSA!]

صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد


ور نه اندیشه این کار فراموشش باد


آن که یک جرعه می از دست تواند دادن

دست با شاهد مقصود در آغوشش باد


پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت

آفرین بر نظر پاک خطاپوشش باد


شاه ترکان سخن مدعیان می‌شنود

شرمی از مظلمه خون سیاووشش باد


گر چه از کبر سخن با من درویش نگفت

جان فدای شکرین پسته خاموشش باد


چشمم از آینه داران خط و خالش گشت


لبم از بوسه ربایان بر و دوشش باد


نرگس مست نوازش کن مردم دارش

خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد


به غلامی تو مشهور جهان شد حافظ

حلقه بندگی زلف تو در گوشش باد

[!MAHSA!]

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد


وجود نازکت آزرده گزند مباد


سلامت همه آفاق در سلامت توست

به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد


جمال صورت و معنی ز امن صحت توست

که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد


در این چمن چو درآید خزان به یغمایی

رهش به سرو سهی قامت بلند مباد


در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد


مجال طعنه بدبین و بدپسند مباد


هر آن که روی چو ماهت به چشم بد بیند

بر آتش تو بجز جان او سپند مباد


شفا ز گفته شکرفشان حافظ جوی

که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد

[!MAHSA!]

حسن تو همیشه در فزون باد


رویت همه ساله لاله گون باد


اندر سر ما خیال عشقت

هر روز که باد در فزون باد


هر سرو که در چمن درآید

در خدمت قامتت نگون باد


چشمی که نه فتنه تو باشد

چون گوهر اشک غرق خون باد


چشم تو ز بهر دلربایی

در کردن سحر ذوفنون باد


هر جا که دلیست در غم تو

بی صبر و قرار و بی سکون باد



قد همه دلبران عالم

پیش الف قدت چو نون باد


هر دل که ز عشق توست خالی

از حلقه وصل تو برون باد


لعل تو که هست جان حافظ

دور از لب مردمان دون باد

[!MAHSA!]

خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد


ساحت کون و مکان عرصه میدان تو باد


زلف خاتون ظفر شیفته پرچم توست

دیده فتح ابد عاشق جولان تو باد


ای که انشا عطارد صفت شوکت توست

عقل کل چاکر طغراکش دیوان تو باد



طیره جلوه طوبی قد چون سرو تو شد

غیرت خلد برین ساحت بستان تو باد


نه به تنها حیوانات و نباتات و جماد

هر چه در عالم امر است به فرمان تو باد

[!MAHSA!]

دیر است که دلدار پیامی نفرستاد


ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد


صد نامه فرستادم و آن شاه سواران

پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد


سوی من وحشی صفت عقل رمیده

آهوروشی کبک خرامی نفرستاد


دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست

و از آن خط چون سلسله دامی نفرستاد


فریاد که آن ساقی شکرلب سرمست


دانست که مخمورم و جامی نفرستاد


چندان که زدم لاف کرامات و مقامات

هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد


حافظ به ادب باش که واخواست نباشد

گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد

[!MAHSA!]

پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد


وان راز که در دل بنهفتم به درافتاد


از راه نظر مرغ دلم گشت هواگیر


ای دیده نگه کن که به دام که درافتاد


دردا که از آن آهوی مشکین سیه چشم

چون نافه بسی خون دلم در جگر افتاد


از رهگذر خاک سر کوی شما بود

هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد


مژگان تو تا تیغ جهان گیر برآورد

بس کشته دل زنده که بر یک دگر افتاد


بس تجربه کردیم در این دیر مکافات

با دردکشان هر که درافتاد برافتاد


گر جان بدهد سنگ سیه لعل نگردد

با طینت اصلی چه کند بدگهر افتاد


حافظ که سر زلف بتان دست کشش بود

بس طرفه حریفیست کش اکنون به سر افتا