ديوان شمس

[!MAHSA!]

ای دلبر بی‌دلان صوفی


حاشا که ز جان بی‌وقوفی


از هجر دوتا چو لام گشتیم

دلتنگ ز غم چو کاف کوفی


آن دم که به طوف خود بطوفی

وآنگه که به خانه هم به طوفی


ما را بنمای مهر و الفت

چون معدن مهری و الوفی


مکشوف ز کشف توست اسرار

زیرا که کشوف هر کشوفی


آنی که بری خسوف از ماه

آن ماه نه‌ای که در خسوفی


آنی که بری کسوف از شمس

آن شمس نه‌ای که در کسوفی


در آحادیم ای مهندس

تو ساکن خانه الوفی


ای آحادی الوف را باش

کاین جا تو به منزل مخوفی

[!MAHSA!]

ای آنک تو شاه مطربانی


زان دلبرکش بگو که دانی


خواهم که دو عشر ای خوش آواز

از مصحف حسن او بخوانی


در هر حرفیش مستمع را

بگشاید چشمه معانی


سینش گوید که فاستجیبوا

نونش گوید که لن ترانی


ای طره او چه پای بندی

وی غمزه او چه بی‌امانی


از نرگس او است ای گل سرخ

کان اطلس سرخ می‌درانی


ماندم ز تمام کردن این

باقیش تو بگو بر این نشانی

[!MAHSA!]

روزی که مرا ز من ستانی


ضایع مکن از من آنچ دانی


تا با تو چو خاص نور گردم

آن نور لطیف جاودانی


تا چند کنم ز مرگ فریاد

با همچو تو آب زندگانی


گر مرگم از او است مرگ من باد

آن مرگ به از دم جوانی


از خرمن خویش ده زکاتم

زان خرمن گوهر نهانی


منویس بر این و آن براتم

بگذار طریق امتحانی


خاموش ولی به دست تو چیست

باران آمد تو ناودانی

[!MAHSA!]

چون عشق کند شکرفشانی


در جلوه شود مه نهانی


بینی که شکر کران ندارد

خوش می‌خوری و همی‌رسانی


می‌غلط به هر طرف که غلطی

بر سبزه سبز بوستانی


گر ز آنک کله نهی وگر نی

شاهنشه جمله خسروانی


آن را بینی که من نگویم

زیرا که بگویمت بدانی


چون چشم تو وا کنند ناگه

بر شهر عظیم آن جهانی


ماننده طفل نوبزاده

خیره نگری و خیره مانی


تا چشم بر آن جهان نشیند

چاره نبود از این نشانی


بگریز به نور شمس تبریز

تا کشف شود همه معانی

[!MAHSA!]

ای بر سر هر سنگی از لعل لبت نوری

وز شورش زلف تو در هر طرفی سوری


در حسن بهشت تو در زیر درختانت

هر سوی یکی ساقی هر سوی یکی حوری


از عشق شراب تو هر سوی یکی جانی

محبوس یکی خنبی چون شیره انگوری


هر صبح ز عشق تو این عقل شود شیدا

بر بام دماغ آید بنوازد طنبوری


ای شادی آن شهری کش عشق بود سلطان

هر کوی بود بزمی هر خانه بود سوری


بگذشتم بر دیری پیش آمد قسیسی

می‌زد به در وحدت از عشق تو ناقوری


ادریس شد از درسش هر جا که بد ابلیسی

در صحبت آن کافر شب گشته چون کافوری


گفتم ز کی داری این گفتا ز یکی شاهی

هم عاشق و معشوقی هم ناصر و منصوری


یک شاه شکرریزی شمس الحق تبریزی

جان پرور هر خویشی شور و شر هر دوری

[!.behnoosh.!]

بشنو از نی چون حکایت میکند..از جداعی ها شکایت میکند//کز نیستان تا مرا ببریده اند..در نفیرم مرد و زن نالیده اند//سینه خواهم شرحه شرحه از فراق..تا بگویم شرح درد اشتیاق//هر کس کاو دور ماند از اصل خویش ..باز جوید روزگار وصل خویش 18 بیت اول مثنوی را نی نامه میگویند

[!MAHSA!]

دلا در روزه مهمان خدایی


طعام آسمانی را سرایی


در این مه چون در دوزخ ببندی

هزاران در ز جنت برگشایی


نخواهد ماند این یخ زود بفروش

بیاموز از خدا این کدخدایی


برون کن خرقه کان زین چار رقعه‌ست

ترابی آتشی آبی هوایی


برهنه کن تو جزو جان و بنما

ز خرقه گر به کل بیرون نیایی


بیامد جان که عذر عشق خواهد

که عفوم کن که جان عذرهایی


در این مه عذر ما بپذیر ای عشق

خطا کردیم ای ترک خطایی


به خنده گوید او دستت گرفتم

که می‌دانم که بس بی‌دست و پایی


تو را پرهیز فرمودم طبیبم

که تو رنجور این خوف و رجایی


بکن پرهیز تا شربت بسازم

که تا دور ابد باخود نیایی


خمش کردم که شرحش عشق گوید

که گفت او است جان را جان فزایی

[!MAHSA!]

ز مهجوران نمی‌جویی نشانی


کجا رفت آن وفا و مهربانی


در این خشکی هجران ماهیانند

بیا ای آب بحر زندگانی


برون آب ماهی چند ماند

چه گویم من نمی‌دانم تو دانی


کی باشم من که مانم یا نمانم

تو را خواهم که در عالم بمانی


هزاران جان ما و بهتر از ما

فدای تو که جان جان جانی


مرا گویی خمش نی توبه کردی

که بگذاری طریق بی‌زبانی


به خاک پای تو باخود نبودم

ز مستی و شراب و سرگرانی


به خاموشی به از خنبی نباشم

نمی‌ماند می اندر خم نهانی


شراب عشق جوشانتر شرابی است

که آن یک دم بود این جاودانی


رخ چون ارغوانش آن کند آن

که صد خم شراب ارغوانی


دگر وصف لبش دارم ولیکن

دهان تو بسوزد گر بخوانی


عجب مرغابی آمد جان عاشق

که آرد آب ز آتش ارمغانی


ز آتش یافت تشنه ذوق آبش

کند آتش به آبش نردبانی

[!MAHSA!]

ای وصل تو اصل شادمانی


کان صورت‌هاست وین معانی


یک لحظه مبر ز بنده که نیست

بی آب سفینه را روانی


من مصحف باطلم ولیکن

تصحیح شوم چو تو بخوانی


یک یوسف بی‌کس است و صد گرگ

اما برهد چو تو شبانی


هر بار بپرسیم که چونی

با اشکم و روی زعفرانی


این هر دو نشان برای عام است

پیشت چه نشان چه بی‌نشانی


ناگفته حدیث بشنوی تو

ننوشته قباله را بخوانی


بی خواب تو واقعه نمایی


بی آب سفینه‌ها برانی


خاموش ثنا و لابه کم کن

کز غیب رسید لن ترانی

[!MAHSA!]

مست می عشق را حیا نی


وین باده عشق را بها نی


آن عشق چو بزم و باده جان را

می نوشد و ممکن صلا نی


با عقل بگفت ماجراها

جان گفت که وقت ماجرا نی


از روح بجستم آن صفا گفت

آن هست صفا ولی ز ما نی


گفتم که مکن نهان از این مس

ای کفو تو زر و کیمیا نی


کاین برق حدیث تو از آن است

جز جان افزا و دلربا نی


گفتا غلطی که آن نیم من

ما بوالحسنیم و بوالعلا نی


گفتم که به حق نرگسانت

دفعم بمده به شیوه‌ها نی


کاین غمزه مست خونی تو

کشته‌ست هزار و خونبها نی


بالله که تویی که بی‌تویی تو

ای کبر تو غیر کبریا نی


گر ز آنک تویی و گر نه‌ای تو

از تو گذری دو دیده را نی


گر فرمایی که نیست هست است

کو زهره که گویمت چرا نی


مغناطیسی و جان چو آهن

می‌آید مست و دست و پا نی


چون گرم شوم ز جام اول

غیر تسلیم در قضا نی


چون شد به سرم میم سراسر

می را تسلیم یا رضا نی


از بهر نسیم زلف جعدت

یکتا زلفی که جز دو تا نی


ای باد صبا به انتظارت

از بهر صبا و خود صبا نی


پس ما چه زنیم ای قلندر

اندر گره و گره گشا نی


گر ز آنک نه هر دمی خداوند

کو جز سر و خاصه خدا نی


مخدومی شمس دین تبریز

چون خورشیدش در این سما نی