♥●•٠·˙بــــهترین اشعارونثـــــــرهای عاشقانه♥●•٠·˙

[!MAHSA!]

کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن


به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن


به باد ده سر و دستار عالمی یعنی

کلاه گوشه به آیین سروری بشکن


به زلف گوی که آیین دلبری بگذار

به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن


برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس

سزای حور بده رونق پری بشکن



به آهوان نظر شیر آفتاب بگیر

به ابروان دوتا قوس مشتری بشکن


چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد

تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن


چو عندلیب فصاحت فروشد ای حافظ

تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن

[!MAHSA!]

بالابلند عشوه گر نقش باز من


کوتاه کرد قصه زهد دراز من


دیدی دلا که آخر پیری و زهد و علم

با من چه کرد دیده معشوقه باز من


می‌ترسم از خرابی ایمان که می‌برد

محراب ابروی تو حضور نماز من


گفتم به دلق زرق بپوشم نشان عشق

غماز بود اشک و عیان کرد راز من


مست است یار و یاد حریفان نمی‌کند

ذکرش به خیر ساقی مسکین نواز من


یا رب کی آن صبا بوزد کز نسیم آن

گردد شمامه کرمش کارساز من


نقشی بر آب می‌زنم از گریه حالیا


تا کی شود قرین حقیقت مجاز من


بر خود چو شمع خنده زنان گریه می‌کنم

تا با تو سنگ دل چه کند سوز و ساز من


زاهد چو از نماز تو کاری نمی‌رود

هم مستی شبانه و راز و نیاز من


حافظ ز گریه سوخت بگو حالش ای صبا

با شاه دوست پرور دشمن گداز من

[!MAHSA!]

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من


ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من


روی رنگین را به هر کس می‌نماید همچو گل

ور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من


چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین

گفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من


او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود

کام بستانم از او یا داد بستاند ز من


گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست

بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من



گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شود

ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من


دوستان جان داده‌ام بهر دهانش بنگرید

کو به چیزی مختصر چون باز می‌ماند ز من


صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم

عشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من

[!MAHSA!]

نکته‌ای دلکش بگویم خال آن مه رو ببین


عقل و جان را بسته زنجیر آن گیسو ببین


عیب دل کردم که وحشی وضع و هرجایی مباش

گفت چشم شیرگیر و غنج آن آهو ببین


حلقه زلفش تماشاخانه باد صباست

جان صد صاحب دل آن جا بسته یک مو ببین


عابدان آفتاب از دلبر ما غافلند

ای ملامتگو خدا را رو مبین آن رو ببین


زلف دل دزدش صبا را بند بر گردن نهاد

با هواداران ره رو حیله هندو ببین


این که من در جست و جوی او ز خود فارغ شدم

کس ندیده‌ست و نبیند مثلش از هر سو ببین


حافظ ار در گوشه محراب می‌نالد رواست

ای نصیحتگو خدا را آن خم ابرو ببین


از مراد شاه منصور ای فلک سر برمتاب

تیزی شمشیر بنگر قوت بازو ببین

[!MAHSA!]

شراب لعل کش و روی مه جبینان بین


خلاف مذهب آنان جمال اینان بین


به زیر دلق ملمع کمندها دارند

درازدستی این کوته آستینان بین


به خرمن دو جهان سر فرو نمی‌آرند

دماغ و کبر گدایان و خوشه چینان بین


بهای نیم کرشمه هزار جان طلبند

نیاز اهل دل و ناز نازنینان بین



حقوق صحبت ما را به باد داد و برفت

وفای صحبت یاران و همنشینان بین


اسیر عشق شدن چاره خلاص من است

ضمیر عاقبت اندیش پیش بینان بین


کدورت از دل حافظ ببرد صحبت دوست

صفای همت پاکان و پاکدینان بین

[!MAHSA!]

می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این


بر در میکده می کن گذری بهتر از این


در حق من لبت این لطف که می‌فرماید

سخت خوب است ولیکن قدری بهتر از این


آن که فکرش گره از کار جهان بگشاید

گو در این کار بفرما نظری بهتر از این


ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق

برو ای خواجه عاقل هنری بهتر از این


دل بدان رود گرامی چه کنم گر ندهم

مادر دهر ندارد پسری بهتر از این



من چو گویم که قدح نوش و لب ساقی بوس

بشنو از من که نگوید دگری بهتر از این


کلک حافظ شکرین میوه نباتیست به چین

که در این باغ نبینی ثمری بهتر از این

[!MAHSA!]

به جان پیر خرابات و حق صحبت او

که نیست در سر من جز هوای خدمت او


بهشت اگر چه نه جای گناهکاران است

بیار باده که مستظهرم به همت او


چراغ صاعقه آن سحاب روشن باد

که زد به خرمن ما آتش محبت او


بر آستانه میخانه گر سری بینی

مزن به پای که معلوم نیست نیت او


بیا که دوش به مستی سروش عالم غیب

نوید داد که عام است فیض رحمت او



مکن به چشم حقارت نگاه در من مست

که نیست معصیت و زهد بی مشیت او


نمی‌کند دل من میل زهد و توبه ولی

به نام خواجه بکوشیم و فر دولت او


مدام خرقه حافظ به باده در گرو است

مگر ز خاک خرابات بود فطرت او

[!MAHSA!]

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو


از ماه ابروان منت شرم باد رو


عمریست تا دلت ز اسیران زلف ماست

غافل ز حفظ جانب یاران خود مشو


مفروش عطر عقل به هندوی زلف ما

کان جا هزار نافه مشکین به نیم جو


تخم وفا و مهر در این کهنه کشته زار

آن گه عیان شود که بود موسم درو


ساقی بیار باده که رمزی بگویمت

از سر اختران کهن سیر و ماه نو



شکل هلال هر سر مه می‌دهد نشان

از افسر سیامک و ترک کلاه زو


حافظ جناب پیر مغان مامن وفاست

درس حدیث عشق بر او خوان و ز او شنو

[!MAHSA!]

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو


یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو


گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید

گفت با این همه از سابقه نومید مشو


گر روی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک

از چراغ تو به خورشید رسد صد پرتو


تکیه بر اختر شب دزد مکن کاین عیار

تاج کاووس ببرد و کمر کیخسرو


گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش

دور خوبی گذران است نصیحت بشنو


چشم بد دور ز خال تو که در عرصه حسن


بیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو


آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشق

خرمن مه به جوی خوشه پروین به دو جو


آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت

حافظ این خرقه پشمینه بینداز و برو

[!MAHSA!]

ای آفتاب آینه دار جمال تو

مشک سیاه مجمره گردان خال تو


صحن سرای دیده بشستم ولی چه سود

کاین گوشه نیست درخور خیل خیال تو


در اوج ناز و نعمتی ای پادشاه حسن

یا رب مباد تا به قیامت زوال تو


مطبوعتر ز نقش تو صورت نبست باز

طغرانویس ابروی مشکین مثال تو


در چین زلفش ای دل مسکین چگونه‌ای

کشفته گفت باد صبا شرح حال تو


برخاست بوی گل ز در آشتی درآی

ای نوبهار ما رخ فرخنده فال تو


تا آسمان ز حلقه به گوشان ما شود

کو عشوه‌ای ز ابروی همچون هلال تو



تا پیش بخت بازروم تهنیت کنان

کو مژده‌ای ز مقدم عید وصال تو


این نقطه سیاه که آمد مدار نور

عکسیست در حدیقه بینش ز خال تو


در پیش شاه عرض کدامین جفا کنم

شرح نیازمندی خود یا ملال تو


حافظ در این کمند سر سرکشان بسیست

سودای کج مپز که نباشد مجال تو