باران و چتر و شال و شنل بود و ما دو تا…

هیچ وقت جرات نکردم اول اسمت راتوی دستم بنویسم

هیچ وقت عاشق خوبی نبودم چون تو رفتی

هیچ وقت نگاهت عاشقانه نبود، درنگاهم هیچ وقت

دوستدارانه دوست نداشتی همیشه بارقیب رفتی. ندیدی

پشت سرت تنها ایستاده ام.همیشه گلی که برایت داشتم پژمرد

هدیه کردمش به آب.همیشه بی وفابودی.تنهایی من،گوشه ی پنجره،

چشم به تودوخته ام.تومی روی پنجره رابازمی کنم،توبازمی روی می خواهم

صدایت بزنم،اما تورفتی،برگشتی نیست.نگاهم زیرآوارهیچ

می میرد.