ya ali

مردمی که ققنوس خود رابه آتش می کشد
تا دمی آسوده بیاساید


آسوده است


اما آسوده از دانایی


غافلند، غافل از غفلت


غافل از تاریکی وظلمت


غافل از عمری با شب بودن


با شب زیستن،وبا شب سرودن


همراه شب نواختن وگریستن


وقتی ققنوسشان درآتش جاوید می شود


تاریکی وظلمت فرا گیر پایدار


تنها خیال می ماند پرواز


اما در شب


شبی بی کران


هر چند عاقبت شب رفتنی است