گزیده ای از غزلیات استاد شهریار.غزل حالا چرا

[!MAHSA!]

لبت تا در شکفتن لاله سیراب را ماند


دلم در بیقراری چشمه مهتاب را ماند


گهی کز روزن چشمم فرو تابد جمال تو

به شبهای دل تاریک من مهتاب را ماند


خزان خواهیم شد ساقی کنون مستی غنیمت دان

که لاله ساغر و شبنم شراب ناب را ماند


بتا گنجینه حسن و جوانی را وفایی نیست

وفای بی مروت گوهر نایاب را ماند


بدین سیمای آرامم درون دریای طوفانیست


حذر کن از غریق آری که خود غرقاب را ماند


بجز خواب پریشانی نبود این عمر بیحاصل

کی آن آسایش خوابش که گویم خواب را ماند


سخن هرگز بدین شیرینی و لطف و روانی نیست

خدا را شهریار این طبع جوی آب را ماند

[!MAHSA!]

گر هنر هم دزدد از من من نخواهد شد به گلخن گر چه گل هم بشکفد گلشن نخواهد شد

مگر با داس سیمین کشت زرین بدروی ورنه

به مشتی خوشه درهم کوفتن خرمن نخواهد شد


حجابی نیست در طور تجلی لیکن اینش هست

که محرم جز شبان وادی ایمن نخواهد شد


برو از هفت خط نوشان پای خم می میپرس

که هر دردی شراب ناب مرد افکن نخواهد شد


به آتشگاه حافظ رونق سوز و گداز ازماست

چراغ جاودانست این و بی روغن نخواهد شد


شبستانی که طوفانش دمید از رخنه و روزن

دو صد شمعش برافروزی یکی روشن نخواهد شد


تو کز گنجینه بیرون تاختی ترسم خرف باشی

که گوهر شاهد بازار یا برزن نخواهد شد


امید زندگی در سینه ها کشتن فغان دارد

امین باشی که هرگز مرگ بی شیون نخواهد شد


دمی چون کوره آتش چرا چون شمع نگدازم

عزیز من دل عاشق که از آهن نخواهد شد


گل از دامن فرو ریز و چو باد از این چمن بگذر

که جز خون دل آخر نقش این دامن نخواهد شد


دلی کو شهریارا دشمن جان دوست تر دارد

دریغ از دوستی با وی که جز دشمن نخواهد شد

[!MAHSA!]

بهار آمد که بازم گل به باغ و بوستان خواند


به گوشم ناله بلبل هزاران داستان خواند



به مرغان بهاری گو که این مرغ خزان دیده

دگر سازش غم انگیز است و آواز خزان خواند


دل وامانده ام بس همرهانش کاروانی شد

اگر خواند به آهنگ درای کاروان خواند


چه ناز آهنگ ساز دل که هم دلها به وجد آرد

اگر از تازه ها گوید و گر از باستان خواند


اگر تار دل و مضراب سوز جادوان داری

به سازی پنجه کن جانا که سیمش جاودان خواند


دلا ما را به خوی خوانده ست دکتر مرتضای شمس

نه آخر شمس ملا را به آذربایجان خواند


به پشت اشتران کن شهریارا بار مولانا

که شمست مرحبا گویان سرود ساربان خواند

[!MAHSA!]

اگر که شبرو عشقی چراغ ماهت بس


ستاره چشم و چراغ شب سیاهت بس


گرت به مردم چشم اهتزار قبله نماست

به ارزیابی صد کعبه یک نگاهت بس


جمال کعبه چمن زار می کند صحرا

برو که خار مغیلان گل و گیاهت بس


تو خود چو مرد رهی خضر هم نبود نبود

شعاع چشمه حیوان چراغ راهت بس


دلا اگر همه بیداد دیدی از مردم


غمین مباش که دادار دادخواهت بس


نصیب کوردلان است نعمت دنیا

تو چشم رشد و تمیزی همین گناهت بس


چه حاجت است به دعوی عشق بر در دوست

دل شکسته و اشگ روان گواهت بس


به تاج شاهی اگر سرگران توانی بود

گدای درگه میخانه پادشاهت بس


ترا که صبح پیاله است و آسمان ساقی

چو غم سپاه کشد پای خم پناهت بس


بهار من اگرت با خزان نبردی بود

قطار سرو و گل و نسترن سپاهت بس


چنین که شعله زدت شهریار آتش شوق

به جان خرمن غم یک شرار آهت بس

[!MAHSA!]

ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودم


خانه گوئی به سرم ریخت چو این قصه شنودم


آن که می خواست برویم در دولت بگشاید


با که گویم که در خانه به رویش نگشودم


آمد آن دولت بیدار و مرا بخت فروخفت

من که یک عمر شب از دست خیالش نغنودم


آنکه می خواست غبار غمم از دل بزداید

آوخ آوخ که غبار رهش از پا نزدودم


یار سود از شرفم سر به ثریا و دریغا

که به پایش سر تعظیم به شکرانه نسودم


ای نسیم سحر آن شمع شبستان طرب را

گو به سر می رود از آتش هجران تودودم


جان فروشی مرا بین که به هیچش نخرد کس

این شد ای مایه امید ز سودای تو سودم


به غزل رام توان کرد غزالان رمیده

شهریارا غزلی هم به سزایش نسرودم

[!MAHSA!]

تا دهن بسته ام از نوش لبان میبرم آزار


من اگر روزه بگیرم رطب آید سر بازار


تا بهار است دری از قفس من نگشاید


وقتی این در بگشاید که گلی نیست به گلزار



هرگز این دور گل و لاله نمی خواستم از بخت

که حریفان همه زار از من و من از همه بیزار


هر دم از سینه این خاک دلی زار بنالد

که گلی بودم و بازیچه گلچین دل آزار


گل بجوشید و گلابش همه خیس عرق شرم

که به یک خنده طفلانه چه بود آنهمه آزار


چشم نرگس نگرانست ولی داغ شقایق

چشم خونین شفق بیند و ابر مه آزار


ابر از آن بر سر گلهای چمن زار بگرید

که خزان بیند و آشفتن گلهای چمن زار


شهریارست و همین شیوه شیدایی بلبل

بگذارید بگرید بهوای گل خود زار

[!MAHSA!]

تا چند کنیم از تو قناعت به نگاهی


یک عمر قناعت نتوان کرد الهی


دیریست که چون هاله همه دور تو گردم


چون بازشوم از سرت ای مه به نگاهی


بر هر دری ای شمع چو پروانه زنم سر

در آرزوی آن که بیابم به تو راهی


نه روی سخن گفتن و نه پای گذشتن

سرگشته ام ای ماه هنرپیشه پناهی


در فکر کلاهند حریفان همه هشدار

هرگز به سر ماه نرفته است کلاهی


بگریز در آغوش من از خلق که گلها

از باد گریزند در آغوش گیاهی


در آرزوی جلوه مهتاب جمالش

یا رب گذراندیم چه شبهای سیاهی


یک عمر گنه کردم و شرمنده که در حشر

شایان گذشت تو مرا نیست گناهی

[!MAHSA!]

گر من از عشق غزالی غزلی ساخته ام


شیوه تازه ای از مبتذلی ساخته ام


گر چو چشمش به سپیدی زده ام نقش سیاه

چون نگاهش غزل بی بدلی ساخته ام



شکوه در مذهب درویش حرامست ولی

با چه یاران دغا و دغلی ساخته ام


ادب از بی ادب آموز که لقمان گوید

از عمل سوخته عکس العملی ساخته ام


می چرانم به غزل چشم غزالان وطن

مرتعی سبز به دامان تلی ساخته ام


شهریار از سخن خلق نیابم خللی

که بنای سخن بی خللی ساخته ام

[!MAHSA!]

باز امشب ای ستاره تابان نیامدی


باز ای سپیده شب هجران نیامدی


شمعم شکفته بود که خندد به روی تو

افسوس ای شکوفه خندان نیامدی


زندانی تو بودم و مهتاب من چرا

باز امشب از دریچه زندان نیامدی


با ما سر چه داشتی ای تیره شب که باز


چون سرگذشت عشق به پایان نیامدی


شعر من از زبان تو خوش صید دل کند

افسوس ای غزال غزل خوان نیامدی


گفتم به خوان عشق شدم میزبان ماه

نامهربان من تو که مهمان نیامدی


خوان شکر به خون جگر دست می دهد

مهمان من چرا به سر خوان نیامدی


نشناختی فغان دل رهگذر که دوش

ای ماه قصر بر لب ایوان نیامدی


گیتی متاع چون منش آید گران به دست

اما تو هم به دست من ارزان نیامدی


صبرم ندیده ای که چه زورق شکسته ایست

ای تخته ام سپرده به طوفان نیامدی


در طبع شهریار خزان شد بهار عشق

زیرا تو خرمن گل و ریحان نیامدی

[!MAHSA!]

چند بارد غم دنیا به تن تنهایی


وای بر من تن تنها و غم دنیایی


تیرباران فلک فرصت آنم ندهد

که چو تیر از جگر ریش برآرم وایی


لاله ئی را که بر او داغ دورنگی پیداست


حیف از ناله معصوم هزارآوایی


آخرم رام نشد چشم غزالی وحشی

گر چه انگیختم از هر غزلی غوغایی


من همان شاهد شیرازم و نتوانی یافت

در همه شهر به شیرینی من شیدایی


تا نه از گریه شدم کور بیا ورنه چه سود

از چراغی که بگیرند به نابینایی


همه در خاطرم از شاهد رؤیائی خویش

بگذرد خاطره با دلکشی رؤیایی


گاه بر دورنمای افق از گوشه ابر

با طلوع ملکی جلوه دهد سیمایی


انعکاسی است بر آن گردش چشم آبی

از جمال و عظمت چون افق دریایی


دست با دوست در آغوش نه حد من و تست

منم و حسرت بوسیدن خاک پایی


شهریارا چه غم از غربت دنیای تن است

گر برای دل خود ساخته ای دنیایی