گزیده ای از غزلیات استاد شهریار.غزل حالا چرا

[!ASSASSIN!]

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا///بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا



نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی///سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا



عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست///من که یک امروز مهمان توام فردا چرا



نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم///دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا



وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار///اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا



شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود///ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا



ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت///اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا



آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند///در شگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا



در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین///خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا



شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر///این سفر راه قیامت میروی تنها چرا

[!MAHSA!]

به چشمک اینهمه مژگان به هم مزن یارا

که این دو فتنه بهم می زنند دنیا را



چه شعبده است که در چشمکان آبی تو

نهفته اند شب ماهتاب دریا را


تو خود به جامه خوابی و ساقیان صبوح

به یاد چشم تو گیرند جام صهبا را


کمند زلف به دوش افکن و به صحرا زن

که چشم مانده به ره آهوان صحرا را


به شهر ما چه غزالان که باده پیمایند

چه جای عشوه غزالان بادپیما را


فریب عشق به دعوی اشگ و آه مخور

که درد و داغ بود عاشقان شیدا را


هنوز زین همه نقاش ماه و اختر نیست

شبیه سازتر از اشگ من ثریا را


اشاره غزل خواجه با غزاله تست

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را


به یار ما نتوان یافت شهریارا عیب

جز این قدر که فراموش می کند ما را

[!MAHSA!]

بیداد رفت لاله بر باد رفته را


یا رب خزان چه بود بهار شکفته را


هر لاله ای که از دل این خاکدان دمید

نو کرد داغ ماتم یاران رفته را


جز در صفای اشک دلم وا نمی شود


باران به دامن است هوای گرفته را


وای ای مه دو هفته چه جای محاق بود

آخر محاق نیست که ماه دو هفته را


برخیز لاله بند گلوبند خود بتاب

آورده ام به دیده گهرهای سفته را


ای کاش ناله های چو من بلبلی حزین

بیدار کردی آن گل در خاک خفته را


گر سوزد استخوان جوانان شگفت نیست

تب موم سازد آهن و پولاد تفته را


یارب چها به سینه این خاکدان در است

کس نیست واقف اینهمه راز نهفته را


راه عدم نرفت کس از رهروان خاک

چون رفت خواهی اینهمه راه نرفته را


لب دوخت هر کرا که بدو راز گفت دهر

تا باز نشنود ز کس این راز گفته را


لعلی نسفت کلک در افشان شهریار

در رشته چون کشم در و لعل نسفته را

[!MAHSA!]

جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را


نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را



کنون با بار پیری آرزومندم که برگردم


به دنبال جوانی کوره راه زندگانی را


به یاد یار دیرین کاروان گم کرده رامانم

که شب در خواب بیند همرهان کاروانی را


بهاری بود و ما را هم شبابی و شکر خوابی

چه غفلت داشتیم ای گل شبیخون جوانی را


چه بیداری تلخی بود از خواب خوش مستی

که در کامم به زهرآلود شهد شادمانی را


سخن با من نمی گوئی الا ای همزبان دل

خدایا با که گویم شکوه بی همزبانی را


نسیم زلف جانان کو که چون برگ خزان دیده

به پای سرو خود دارم هوای جانفشانی را


به چشم آسمانی گردشی داری بلای جان

خدا را بر مگردان این بلای آسمانی را


نمیری شهریار از شعر شیرین روان گفتن

که از آب بقا جویند عمر جاودانی را

[!MAHSA!]

طبعم از لعل تو آموخت در افشانیها


ای رخت چشمه خورشید درخشانیها



سرو من صبح بهار است به طرف چمن آی

تا نسیمت بنوازد به گل افشانیها



گر بدین جلوه به دریاچه اشگم تابی


چشم خورشید شود خیره ز رخشانیها


دیده در ساق چو گلبرگ تو لغزد که ندید

مخمل اینگونه به کاشانه کاشانیها


دارم از زلف تو اسباب پریشانی جمع

ای سر زلف تو مجموع پریشانیها


رام دیوانه شدن آمده درشان پری

تو به جز رم نشناسی ز پریشانیها


شهریارا به درش خاک نشین افلاکند

وین کواکب همه داغند به پیشانیها

[!MAHSA!]

باز کن نغمه جانسوزی از آن ساز امشب


تا کنی عقده اشک از دل من باز امشب


ساز در دست تو سوز دل من می گوید

من هم از دست تو دارم گله چون ساز امشب



مرغ دل در قفس سینه من می نالد

بلبل ساز ترا دیده هم آواز امشب


زیر هر پرده ساز تو هزاران راز است

بیم آنست که از پرده فتد راز امشب


گرد شمع رخت ای شوخ من سوخته جان

پر چو پروانه کنم باز به پرواز امشب


گلبن نازی و در پای تو با دست نیاز

می کنم دامن مقصود پر از ناز امشب


کرد شوق چمن وصل تو ای مایه ناز

بلبل طبع مرا قافیه پرداز امشب


شهریار آمده با کوکبه گوهر اشک

به گدائی تو ای شاهد طناز امشب

[!MAHSA!]

یر آمدی که دست ز دامن ندارمت جان مژده داده ام که چوجان در برارمت


تا شویمت از آن گل عارض غبار راه

ابری شدم ز شوق که اشگی ببارمت


عمری دلم به سینه فشردی در انتظار

تا درکشم به سینه و در بر فشارمت


این سان که دارمت چو لئیمان نهان ز خلق

ترسم بمیرم و به رقیبان گذارمت


داغ فراق بین که طربنامه وصال

ای لاله رخ به خون جگر می نگارمت


چند است نرخ بوسه به شهر شما که من

عمری است کز دو دیده گهر می شمارمت


دستی که در فراق تو میکوفتم به سر

باور نداشتم که به گردن درآرمت


ای غم که حق صحبت دیرینه داشتی

باری چو می روی به خدا می سپارمت


روزی که رفتی از بر بالین شهریار

گفتم که ناله ای کنم و بر سر آرمت

[!MAHSA!]

خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست


به زندگانی من فرصت جوانی نیست


من از دو روزه هستی به جان شدم بیزار


خدای شکر که این عمر جاودانی نیست


همه بگریه ابر سیه گشودم چشم

دراین افق که فروغی ز شادمانی نیست


به غصه بلکه به تدریج انتحار کنم

دریغ و درد که این انتحار آنی نیست


نه من به سیلی خود سرخ میکنم رخ و بس

به بزم ما رخی از باده ارغوانی نیست


ببین به جلد سگ پاسبان چه گرگانند

به جان خواجه که این شیوه شبانی نیست


ز بلبل چمن طبع شهریار افسوس

که از خزان گلشن شور نغمه خوانی نیست

[!MAHSA!]

کاروان آمد و دلخواه به همراهش نیست


با دل این قصه نگویم که به دلخواهش نیست


کاروان آمد و از یوسف من نیست خبر

این چه راهیست که بیرون شدن از چاهش نیست


ماه من نیست در این قافله راهش ندهید

کاروان بار نبندد شب اگر ماهش نیست


ما هم از آه دل سوختگان بی خبر است

مگر آئینه شوق و دل آگاهش نیست


تخت سلطان هنر بر افق چشم و دل است

خسرو خاوری این خیمه و خرگاهش نیست


خواهم اندر عقبش رفت و بیاران عزیز

باری این مژده که چاهی بسر راهش نیست


شهریارا عقب قافله کوی امید

گو کسی رو که چو من طالع گمراهش نیست

[!MAHSA!]

گاهی گر از ملال محبت بخوانمت


دوری چنان مکن که به شیون برانمت


چون آه من به راه کدورت مرو که اشک

پیک شفاعتی است که از پی دوانمت


تو گوهر سرشکی و دردانه صفا


مژگان فشانمت که به دامن نشانمت


سرو بلند من که به دادم نمی رسی

دستم اگر رسد به خدا می رسانمت


پیوند جان جدا شدنی نیست ماه من

تن نیستی که جان دهم و وارهانمت


ماتم سرای عشق به آتش چه می کشی

فردا به خاک سوختگان می کشانمت


تو ترک آبخورد محبت نمی کنی

اینقدر بی حقوق هم ای دل ندانمت


ای غنچه گلی که لب از خنده بسته ای

بازآ که چون صبا به دمی بشکفانمت


یک شب به رغم صبح به زندان من بتاب

تا من به رغم شمع سر و جان فشانمت


چوپان دشت عشقم و نای غزل به لب

دارم غزال چشم سیه می چرانمت


لبخند کن معاوضه با جان شهریار

تا من به شوق این دهم و آن ستانمت