گزیده ای از غزلیات استاد شهریار.غزل حالا چرا

[!MAHSA!]

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی


کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی


هر کس آزار من زار پسندید ولی

نپسندید دل زار من آزار کسی


آخرش محنت جانکاه به چاه اندازد

هر که چون ماه برافروخت شب تار کسی


سودش این بس که بهیچش بفروشند چو من


هر که با قیمت جان بود خریدار کسی


سود بازار محبت همه آه سرد است

تا نکوشید پی گرمی بازار کسی


من به بیداری از این خواب چه سنجم که بود

بخت خوابیدهٔ کس دولت بیدار کسی


غیر آزار ندیدم چو گرفتارم دید

کس مبادا چو من زار گرفتار کسی


تا شدم خوار تو رشگم به عزیزان آید

بارالها که عزیزی نشود خوار کسی


آن که خاطر هوس عشق و وفا دارد از او

به هوس هر دو سه روزیست هوادار کسی


لطف حق یار کسی باد که در دورهٔ ما

نشود یار کسی تا نشود بار کسی


گر کسی را نفکندیم به سر سایه چو گل

شکر ایزد که نبودیم به پا خار کسی


شهریارا سر من زیر پی کاخ ستم

به که بر سر فتدم سایه دیوار کسی

[!MAHSA!]

گاهی گر از ملال محبت بخوانمت


دوری چنان مکن که به شیون برانمت


چون آه من به راه کدورت مرو که اشک

پیک شفاعتی است که از پی دوانمت



تو گوهر سرشکی و دردانه صفا

مژگان فشانمت که به دامن نشانمت


سرو بلند من که به دادم نمی رسی

دستم اگر رسد به خدا می رسانمت


پیوند جان جدا شدنی نیست ماه من

تن نیستی که جان دهم و وارهانمت


ماتم سرای عشق به آتش چه می کشی

فردا به خاک سوختگان می کشانمت


تو ترک آبخورد محبت نمی کنی

اینقدر بی حقوق هم ای دل ندانمت


ای غنچه گلی که لب از خنده بسته ای

بازآ که چون صبا به دمی بشکفانمت


یک شب به رغم صبح به زندان من بتاب

تا من به رغم شمع سر و جان فشانمت


چوپان دشت عشقم و نای غزل به لب

دارم غزال چشم سیه می چرانمت


لبخند کن معاوضه با جان شهریار

تا من به شوق این دهم و آن ستانمت

[!MAHSA!]

نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت


که جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت


تحمل گفتی و من هم که کردم سال ها اما

چقدر آخر تحمل بلکه یادت رفته پیمانت


چو بلبل نغمه خوانم تا تو چون گل پاکدامانی


حذر از خار دامنگیر کن دستم به دامانت


تمنای وصالم نیست عشق من مگیر از من

به دردت خو گرفتم نیستم در بند درمانت


امید خسته ام تا چند گیرد با اجل کشتی

بمیرم یا بمانم پادشاها چیست فرمانت


شبی با دل به هجران تو ای سلطان ملک دل

میان گریه می گفتم که کو ای ملک سلطانت


چه شبهایی که چون سایه خزیدم پای قصر تو

به امیدی که مهتاب رخت بینم در ایوانت


به گردنبند لعلی داشتی چون چشم من خونین

نباشد خون مظلومان؟ که می گیرد گریبانت


دل تنگم حریف درد و اندوه فراوان نیست

امان ای سنگدل از درد و اندوه فراوانت


به شعرت شهریارا بیدلان تا عشق میورزند

نسیم وصل را ماند نوید طبع دیوانت

[!MAHSA!]

اگر بلاکش بیداد را به داد رسی

خدا کند که به سر منزل مراد رسی


سیاهکاری بیداد عرضه دار ای آه


شبان تیره که در بارگاه داد رسی


جهان ز تیرگی شب بشوی چون خورشید

اگر به چشمه نوشین بامداد رسی


سواد خیمه جانان جمال کعبه ماست

سلام ما برسان گر بر آن سواد رسی


به گرد او نرسی جز به همعنانی دل

اگر چه جان من از چابکی به باد رسی


بهشت گمشده آرزو توانی یافت

اگر به صحبت رندان پاکزاد رسی


ورای مدرسه ای شیخ درس حال آموز

بر آن مباش که تنها به اجتهاد رسی


غلام خواجه ام ای باد توتیا خواهم

اگر به تربت آن اوستاد راد رسی


ترا قلمرو دلهاست شهریارا بس

چه حاجتست به کسرا و کیقباد رسی

[!MAHSA!]

دستی که گاه خنده بآن خال می بری


ای شوخ سنگدل دلم از حال می بری



هر کس به نرد حسن تو زد باخت پس بگو

دست از حریف خویش بدان خال می بری


چالی فتد به گونه ات از نوشخند و دل

زان خال اگر گذشت بدین چال می بری


مهتاب شب که سرو چمانی به طرف جوی

چون سایه ام کشیده و به دنیال می بری


دنبال تست این هوو جنجال عاشقان

باری برو که این هو و جنجال می بری


ای باد در شکج سر زلف او مپیچ

هر چند بوی مشک به توچال می بری


هر ساله گوی حسن به چوگان زلف تست

این تاج افتخار نه امسال می بری


روئین تنان شعر شکستی تو شهریار

رستم اگر نه ئی نسب از زال می بری

[!MAHSA!]

نه عقلی و نه ادراکی و من خود خاک و خاشاکی


چه گویم با تو کز عزت ورای عقل و ادراکی



نه مشکاتم که مصباح جمال عشقم افروزد

چه نسبت نور پاکی را به چون من خاک ناپاکی


نه آتش هم به چندین سرکشی خاکستری گردد

پس از افتادگی سر وامگیر ای نفس کز خاکی


بکاهی شب به شب چون ماه و در چاه محاق افتی

اگر با تاج خورشیدی وگر بر تخت افلاکی


شبی بود و شبابی و صبا در پرده ماهور

به جادو پنجگی راه عراقی میزد و راکی


کجا رفتند آن یاران که دیگر با فغان من

سری بیرون نمی آید نه از خاکی نه از لاکی


تو کز بال تخیل شهریارا شاهد افلاک

به خود تا بازمی گردی همان زندانی خاکی

[!MAHSA!]

نالم از دست تو ای ناله که تاثیر نکردی


گر چه او کرد دل از سنگ تو تقصیر نکردی


شرمسار توام ای دیده ازین گریه خونین

که شدی کور و تماشای رخش سیر نکردی



ای اجل گر سر آن زلف درازم به کف افتد

وعده هم گر به قیامت بنهی دیر نکردی


وای از دست تو ای شیوه عاشق کش جانان

که تو فرمان قضا بودی و تغییر نکردی


مشکل از گیر تو جان در برم ای ناصح عاقل

که تو در حلقه زنجیر جنون گیر نکردی


عشق همدست به تقدیر شد و کار مرا ساخت

برو ای عقل که کاری تو به تدبیر نکردی


خوشتر از نقش نگارین من ای کلک تصور

الحق انصاف توان داد که تصویر نکردی


چه غروریست در این سلطنت ای یوسف مصری

که دگر پرسش حال پدر پیر نکردی


شهریارا تو به شمشیر قلم در همه آفاق

به خدا ملک دلی نیست که تسخیر نکردی

[!MAHSA!]

ای پریچهره که آهنگ کلیسا داری


سینه مریم و سیمای مسیحا داری


گرد رخسار تو روح القدس آید به طواف

چو تو ترسابچه آهنگ کلیسا داری


آشیان در سر زلف تو کند طایر قدس

که نهال قد چون شاخه طوبا داری


جز دل تنگ من ای مونس جان جای تو نیست

تنگ مپسند دلی را که در او جاداری



مه شود حلقه به گوش تو که گردنبندی

فلک افروزتر از عقد ثریا داری


به کلیسا روی و مسجدیانت در پی

چه خیالی مگر ای دختر ترسا داری


پای من در سر کوی تو بگِل رفت فرو

گر دلت سنگ نباشد گِل گیرا داری


دگران خوشگل یک عضو و تو سر تا پا خوب

آنچه خوبان همه دارند تو تنها داری


آیت رحمت روی تو به قرآن ماند

در شگفتم که چرا مذهب عیسی داری


کار آشوب تماشای تو کارستان کرد

راستی نقش غریبی و تماشا داری


کشتی خواب به دریاچه اشکم گم شد

تو به چشم که نشینی دل دریا داری


شهریارا ز سر کوی سهی بالایان

این چه راهیست که با عالم بالا داری

[!MAHSA!]

زین همرهان همراز من تنها توئی تنها بیا


باشد که در کام صدف گوهر شوی یکتا بیا


یارب که از دریا دلی خود گوهر یکتا شوی


ای اشک چشم آسمان در دامن دریا بیا


ما ره به کوی عافیت دانیم و منزلگاه انس

ای در تکاپوی طلب گم کرده ره با ما بیا


ای ماه کنعانی ترا یاران به چاه افکنده اند

در رشته پیوند ما چنگی زن و بالا بیا


مفتون خویشم کردی از حالی که آن شب داشتی

بار دگر آن حال را کردی اگر پیدا بیا


شرط هواداری ما شیدائی و شوریدگیست

گر یار ما خواهی شدن شوریده و شیدا بیا


در کار ما پروائی از طعن بداندیشان مکن

پروانه گو در محفل این شمع بی پروا بیا


کنجی است ما را فارغ از شور و شر دنیای دون

اینجا چو فارغ گشتی از شور و شر دنیا بیا


گر شهریاری خواهی و اقلیم جان از خاکیان

چون قاف دامن باز چین زیر پر عنقا بیا

[!MAHSA!]

شنیده ام که به شاهان عشق بخشی تاج


به تاج عشق تو من مستحقم و محتاج


تو تاج بخشی و من شهریار ملک سخن


به دولت سرت از آفتاب دارم تاج


کمان آرشه زه کن که تیر لشگر غم

بر آن سر است که از قلب ما کند آماج


اگر که سالک عشقی به پیر دیر گرای

که گفته اند قمار نخست با لیلاج


به پای ساز تو از ذوق عرش کردم سیر

که روز وصل تو کم نیست از شب معراج


زبان شعر نیالوده ام به مدح کسی

ولیک ساز تو از طبع من ستاند باج


به تکیه گاه تو ای تاجدار حسن و هنر

سزد ز سینه سیمین سریر مرمر و عاج


به قول خواجه گر از جام می کناره کنم

به دور لاله دماغ مرا کنید علاج


به روزگار تو یابد کمال موسیقی

چنانکه شعر به دوران شهریار رواج