مفتون امینی پس از سال ها توانست در شعر امروز زبان خاص خود را بیابد. زبانی استعاره ای که گاه با ابهام می آمیزد و ترانه ای دلخوش اما سهمگین سر می دهد. در شعر امینی اشیاء با تخیل معنا می یابند تخیلی که آبشخور آن از روح مشرقی است. او با زمان شعر را توانا ساخت و امروز نیز شاعر لحظه های روز است.


 مفتون امینی در 21 خرداد سال 1305 در قریه "هوله سر" شاهین دژ متولد شد. نام اصلی او یدالله امینی است و چون در غزل هایش مفتون تخلص می کرد به مفتون امینی شهرت یافت.
او در سال 1325 از دبیرستان فردوسی تبریز و در سال 1328 از دانشکده حقوق دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد و سی و یک سال در وزارت دادگستری خدمت کرد. عشق و شیفتگی او به شعر، پیوندی میان وکالت و شاعری برقرار کرد. گرچه نگاه سیاسی او به جهان پیرامون سبب انفصال از خدمت گردید اما پس از انقلاب دوباره به قضاوت پرداخت.
مفتون شاعری را با سرودن اشعاری در قالب های کلاسیک بخصوص غزل آغاز کرد اما پس از آشنایی با نیما و راه و رسم نیمایی، به عرصه شعر جدید روی آورد و بی آنکه خود را در عرصه تقلید و تقدیس از شعر گذشته گرفتار کند، راهی پر فراز و نشیب را برگزید. گذری اجمالی بر مجموعه شعرهای منتشر شده او از "دریاچه" به سال 1336 تا "سپید خوانی روز" و " عصرانه در باغ رصد خانه" نشان می دهد که او ادوار مختلفی را در شعر پشت سر گذاشت و توانست گام به گام با تحولات بنیادی شعر همگام و همراه شود. شعر او به زندگی، هستی، جزئی نگارانه می نگرد و بر اساس ذهنیت تجربه شده شکل می گیرد. مفتون امینی در تهران و با شعر زندگی می کند. ..


بی فرود از کاروان اسب های زرد،
با آهنگ رود نیلی آرام
سال ها رفتند
سال ها،
تازه دامادان افسرده
آخرین دینارشان پای چراغ نیمسوز حجله های تنگ
سود ناکرده،
سال ها رفتند
سال ها رفتند و با خود عشق را، آواز را بردند.
سیب را، انگشتری را، جام را، گلگشت را،
پرواز را بردند.
شرم شان باد از وفای شمع در شبگیر باد افشان،
این سحرکوچان با یاران شب بدرود نا کرده.
سال ها رفتند
آخرین فرصت، چه کوتاه و چه بیم آلود
مثل آن سیگار برگ یادگاری مانده نزد شاعری مسلول ..
دیرگاهی دود نا کرده .