خاك عاشقی می داند، گریه می كند، رنج می كشد


و صبر می كند، سر به آستان مرگ می گذارد، بر شانه هایش گریه می كند


اما نمی میرد، خاك عاشقی صبور است، بر برگ های پاییز بوسه می زند


تقدیر جهان را عوض می كند، جوانه ها را بیدار، و درخت ها را خواب می كند


اما خود، هرگز نمی خوابد، خاك عاشقی صبور است، كه سال ها و سال ها


برای آسمان صبر می كند،و من، همانم، كه از خاك آمده ام


چون خاك عاشقم، و چون خاك، روزی، صبوری را هم خواهم آموخت...