نوشته اصلی توسط *Croon* تک بیتی های صائب تبریزی درین بساط،من آن آدم سیه کارم که فکر دانه برآورد از بهشت مرا *** به بوی پیراهن از دوست صلح نتوان کرد کجا فریب دهد جلوه ی بهشت مرا؟ *** چو برگ،برسرحاصل نمیتوان لرزید کجاست سنگ،که دل ازسمر گرفت مرا *** می شوم گل، درگریبان خار می افتد مرا غنچه می گردم، گره در کار می افتد مرا *** بس که دارم انفعال از بی وجودیهای خویش آب گردم چون کسی از خاک بردارد مرا *** چندان که پا زکوی خرابات می کشم آب روان حکم قضا می برد مرا *** غمگین نیم که خلق شمارند مرا نزدیک میکنم به خدا، دست رد مرا *** ز زندگانی خود، چرخ سیر کرد مرا دم فسرده این پیر، پیر کرد مرا *** گرفت نفس غیوراختیار ازدستم مدد کنیدکه کافر اسیر کرد مرا *** خانه بر دوش تر ازابر بهاران بودم لنگر درد تو، چون کوه گران کرد مرا *** سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا صحبت پیر خرابات جوان کرد مرا *** گرچه خورشید به خود تیغ زنم معذورم طرفی نیست درین عالم نامرد مرا *** وادی پیمودن رااز سر گرفتن مشکل است چون زلیخا ، عشق میترسم جوان سازد مرا *** می کنم در جرعه اول سبک بالش ز غم چون سبو هرکس که بار دوش می سازد مرا *** فیض صبح زنده دل بیش است از دلهای شب مرگ پیران از جوانان بیشتر سوزد مرا *** بر نمی آیم به رنگی هر زمان چون نو بهار سرو آزادم که دائم یک قبا باشد مرا *** تا ننوشانم ، نگردد در مذاقم خوشگوار درقدح چون خضراگر آب بقا باشد مرا *** چون ز دنیا نعمت الوان هوس باشد مرا؟ خون دل چندان نمی یابم که بس باشد مرا
دسته بندی های وبلاگ
آخرین بازدیدکنندگان
نوشته اصلی توسط *Croon*
مشاهده پروفایل
علامت گذاری به عنوان خوانده شده